#percepcja

[zyciemprzezzycie]

Wczesnym rankiem zmienia się percepcja. W ciszy świtu człowiek jest do końca sobą. Rzeczywistość niczego nie wymaga i nie trzeba się jeszcze bronić.

Maureen Johnson

[yessplaesse]

Ideał

[martiove]

"uczynilibyśmy dobrze rozważając poważniej niż dotąd wysunięta przez Bergsona teorię pamięci i spostrzegania zmysłowego. Sugerował on, że funkcją mózgu, układu nerwowego i organów zmysłowych jest przede wszystkim selekcja, a nie tworzenie. Każdy człowiek jest w każdym momencie zdolny pamiętać wszystko, co mu się przydarzyło i spostrzegać wszystko, co się dzieje gdziekolwiek we wszechświecie. Funkcją mózgu oraz układu nerwowego jest chronienie nas przed przytłaczającym, mogącym przyprawić o dezorientację, wpływem tej masy, w głównej mierze bezużytecznej i nieistotnej wiedzy poprzez wyłączenie większości z tego, co w przeciwnym razie nieustannie sporzstrzegalibyśmy i zapamiętywali oraz pozostawienie tylko bardzo małego i szczególnego wycinka, który miałby praktyczne znaczenie". Zgodnie z tą teorią, każdy z nas jest potencjalnie Wolnym Umysłem. Ale w tym stopniu, w jakim jesteśmy zwierzętami, naszym celem jest przetrwanie za każdą cenę. Aby umożliwić przetrwanie biologiczne, Wolny Umysł musi ulec transformacji za pośrednictwem redukującego zaworu mózgu i układu nerwowego. Skutkiem tej redukcji jest ledwie sączący się bezwartościowy strumyczek takiej świadomości, która pozwala zachować życie na powierzchni danej nam planety. W celu formułowania i wyrażania treści zredukowanej świadomości, człowiek wynalazł oraz nieskończenie rozbudował owe systemy symboli i zawarte w nich filozofie, które nazywamy językiem. Każda jednostka jest zarazem beneficjentem i ofiarą tradycji językowej, w jakiej się rodzi - beneficjentem o tyle, o ile język otwiera dostęp do nagromadzonych zapisów doświadczeń innych ludzi, ofiarą o tyle, o ile utwierdza ją w przekonaniu, że zredukowana świadomość jest jedyną świadomością - i zniekształca jej poczucie rzeczywistości, tak iż jest aż nazbyt skłonna brać brać swe koncepcje za dane, swe słowa za rzeczywiste zjawiska. To, co w języku religijnym nazywamy "tym światem", jest wszechświatem zredukowanej świadomości, wyrażonej oraz, nie da się tego ukryć, spetryfikowanej przez język. Różne "inne światy", z którymi ludzie, co prawda w niekonsekwentny sposób, nawiązują kontakt, to różnorodne elementy pełnej świadomości przynależnej Wolnemu Umysłowi. Większość ludzi, przez większą część czasu dysponuje jedynie wiedzą o tym, co przedostaje się przez redukujący zawór i jest konsekrowane jako autentyczna rzeczywistość przez lokalny język. Niektórzy jednak ludzie zdają się rodzić z takiego rodzaju układem, który pozwala okpić redukujący zawór. U innych dochodzi do powstania okresowych układów tego rodzaju, czy to spontanicznie, czy w wyniku świadomych "ćwiczeń duchowych" [...]. Przez te stałe lub okresowe układy nie przechodzi spostrzeganie "wszystkiego, co się dzieje gdziekolwiek we wszechświecie" (układ bowiem nie znosi działania redukującego zaworu, nadal filtrującego pełną treść Wolnego Umysłu), niemniej przepływa spostrzeganie czegoś dodatkowego, przede wszystkim zaś czegoś odmiennego od starannie wybranego ze względów utylitarnych materiału, który nasze zawężone, jednostkowe umysły, biorą za pełny lub co najmniej wystarczający obraz rzeczywistości.

Aldous Huxley, Drzwi percepcji (1991), s. 14-16

[thevistageofperfectvision]

Psychologia percepcji XIII: Nowoczesne metody badania percepcji – neuroobrazowanie, eksperymenty, VR

Współczesna psychologia percepcji to już nie tylko notatki na papierze i obserwacje zachowań, ale cały arsenał zaawansowanych technologii, które pozwalają dosłownie zajrzeć do wnętrza mózgu. Dzięki nowym metodom badawczym możemy dziś śledzić, jak dokładnie i kiedy mózg reaguje na bodźce – z precyzją, o jakiej dawniej można było tylko marzyć. Neuroobrazowanie, eksperymenty z wykorzystaniem rzeczywistości wirtualnej, metody śledzenia ruchu gałek ocznych – to wszystko sprawia, że percepcja przestaje być czymś tajemniczym i nieuchwytnym, a staje się namacalna, mierzalna, choć wciąż zaskakująca.

Neuroobrazowanie: wgląd w aktywny mózg

Jedną z najbardziej przełomowych technologii jest funkcjonalny rezonans magnetyczny (fMRI), który pozwala badać, które obszary mózgu są aktywne podczas przetwarzania różnych bodźców. Dzięki fMRI wiemy, że percepcja wzrokowa angażuje nie tylko płat potyliczny, ale też struktury odpowiedzialne za pamięć, emocje czy uwagę. Podobnie działają inne techniki, takie jak EEG (elektroencefalografia) czy MEG (magnetoencefalografia), które pozwalają badać fale mózgowe i analizować czasowe aspekty percepcji – dosłownie w milisekundach.

VR i AR: laboratorium na wyciągnięcie ręki

Technologie rzeczywistości wirtualnej (VR) i rozszerzonej (AR) otwierają nowe możliwości dla psychologii eksperymentalnej. Zamiast próbować odtworzyć warunki rzeczywiste w laboratorium, dziś możemy zaprosić uczestników badań do wirtualnych światów – w pełni kontrolowanych, ale do złudzenia przypominających prawdziwe środowisko. Możemy badać, jak zmienia się percepcja przestrzeni, czasu, ryzyka czy empatii, kiedy wirtualnie stajemy na wysokości wieżowca, spacerujemy po lesie lub wchodzimy w interakcje z awatarami innych osób.

To nie tylko narzędzia do zabawy – to pełnoprawne metody naukowe, które pomagają zrozumieć, jak reagujemy na bodźce w kontekście, który przypomina realne życie, ale jest pozbawiony jego nieprzewidywalności.

Śledzenie ruchu gałek ocznych: co zdradza nasz wzrok

Równie fascynujące są metody śledzenia wzroku (eye tracking), które pozwalają analizować, gdzie dokładnie kierujemy spojrzenie i jak długo zatrzymujemy się na określonych obiektach. To kluczowe w badaniach percepcji wizualnej, emocji, uwagi i podejmowania decyzji. Dzięki tym danym możemy rekonstruować, jak człowiek „czyta” obraz: co przyciąga jego uwagę, co pomija, gdzie szuka znaczenia.

Nowe perspektywy, nowe pytania

Wszystkie te narzędzia otwierają nowe drzwi – ale też stawiają nowe pytania. Czy jesteśmy w stanie w pełni zrozumieć percepcję tylko przez obserwację aktywności mózgu? Na ile wirtualne doświadczenia odzwierciedlają rzeczywistość? Czy świadomość bycia obserwowanym nie wpływa na naszą percepcję samą w sobie?

Psychologia percepcji staje się coraz bardziej interdyscyplinarna – łączy neurobiologię, technologię, filozofię umysłu i inżynierię. I choć posługujemy się coraz dokładniejszymi narzędziami, wciąż nie mamy pełnej odpowiedzi na pytanie, jak dokładnie „działa” widzenie, słyszenie, czucie czy rozumienie. Ale może to właśnie ta niepewność i ciągłe poszukiwanie czyni tę dziedzinę tak żywą.

W końcu, badając percepcję, badamy nie tylko nasze zmysły, ale i nasze istnienie – sposób, w jaki kontaktujemy się ze światem i sami ze sobą. A to temat, który nigdy nie przestanie być aktualny.

[thevistageofperfectvision]

Psychologia percepcji XII: Wpływ kultury i doświadczeń na percepcję – studium porównawcze

Współczesna sztuczna inteligencja (AI) zaczyna odgrywać coraz większą rolę w analizie obrazów i interpretacji bodźców wizualnych. Zaskakujące jest, jak bardzo procesy percepcyjne w ludzkim mózgu są podobne do algorytmów stosowanych przez maszyny, gdy uczą się „widzieć” świat. Ale jak to działa? Jakie mechanizmy pozwalają komputerom na rozpoznawanie obrazów i jak ta zdolność może się rozwijać w przyszłości? Oto krótka analiza tego, jak sztuczna inteligencja przejmuje procesy percepcyjne, które są fundamentem naszego postrzegania.

Percepcja ludzka a sztuczna inteligencja

Ludzka percepcja wzrokowa jest niesamowicie skomplikowana. Proces ten zaczyna się od bodźców, które trafiają do naszych oczu, przechodzą przez szereg mechanizmów biologicznych, aż kończą na zaawansowanym przetwarzaniu w mózgu. W naszym mózgu ma miejsce analiza obrazu w kilku etapach: od prostych detali, takich jak kształty, kolory, kontrasty, aż po bardziej złożone procesy rozpoznawania twarzy, przedmiotów czy scen.

Sztuczna inteligencja, a zwłaszcza uczenie maszynowe (ang. machine learning) oraz głębokie uczenie (ang. deep learning), naśladuje ten proces za pomocą algorytmów, które potrafią rozpoznawać i analizować obrazy. Zamiast biologicznych neuronów, maszyny wykorzystują neuronowe sieci sztuczne, które składają się z wielu warstw, podobnych do ludzkiego mózgu. Algorytmy te „uczysz się” rozpoznawania wzorców w danych, a im więcej obrazów są w stanie przetworzyć, tym dokładniej potrafią analizować nowe obrazy.

Jak działa rozpoznawanie obrazów w AI?

Główną metodą wykorzystywaną do analizy obrazów przez AI jest sieć neuronowa konwolucyjna (ang. Convolutional Neural Network – CNN). Działa to na zasadzie stopniowego "uczenia się" wzorców w danych. Podobnie jak nasze oczy przesyłają obrazy do mózgu, AI otrzymuje obrazy, które następnie są analizowane przez kolejne warstwy sieci neuronowej.

W pierwszej warstwie sieć skupia się na prostych detalach obrazu, takich jak krawędzie, linie, kolory. Kolejne warstwy łączą te informacje, rozpoznając bardziej złożone struktury, takie jak kontury obiektów czy twarze. Ostatecznie, sieć neuronowa tworzy całościowy obraz, który pozwala jej na klasyfikację i rozpoznanie obiektów, niezależnie od tego, jak są one przedstawione na obrazie.

Różnice i podobieństwa między percepcją ludzką a maszynową

Choć procesy te mają wiele wspólnych elementów, nie są one identyczne. Nasz mózg działa w sposób bardziej elastyczny i adaptacyjny niż jakikolwiek system komputerowy, przetwarzając nie tylko dane sensoryczne, ale także kontekst, doświadczenia i emocje. Mózg potrafi zrozumieć głębsze znaczenia obrazów, kontekst sytuacyjny oraz dostosować percepcję do zmieniającego się otoczenia.

AI, z drugiej strony, jest bardziej ograniczone do rozpoznawania wzorców, do których zostało wytrenowane. Gdy maszyna spotyka nowe, nieznane jej dane, jej odpowiedź może być błędna lub nieprecyzyjna. AI także nie ma zdolności do wnioskowania w taki sposób jak ludzki mózg. Nasze postrzeganie jest nasycone doświadczeniami życiowymi, emocjami, wartościami i kontekstem, podczas gdy maszyny wykonują swoje zadania w oparciu o czyste dane i algorytmy.

Zastosowanie AI w percepcji – już dziś i w przyszłości

Dzięki rozwojowi sztucznej inteligencji, możemy dziś spotkać się z zaawansowanymi systemami rozpoznawania obrazów, które są stosowane w medycynie, motoryzacji, rozrywce, bezpieczeństwie i wielu innych dziedzinach. Na przykład, w diagnostyce medycznej, AI jest wykorzystywana do analizy obrazów rentgenowskich czy skanów MRI, pomagając lekarzom w szybszym wykrywaniu chorób. Podobnie, w pojazdach autonomicznych, AI umożliwia analizowanie obrazów z kamer i czujników, co pozwala maszynom na rozpoznawanie przeszkód i podejmowanie decyzji o ruchu.

W przyszłości AI może przejąć jeszcze bardziej zaawansowane funkcje percepcyjne, takie jak rozumienie kontekstu w obrazach czy zdolność do rozpoznawania subtelnych emocji w twarzach ludzi. Możliwości są niemal nieograniczone – systemy sztucznej inteligencji mogą wkrótce nauczyć się rozumieć świat w sposób, który będzie coraz bardziej przypominał naszą ludzką percepcję.

Przyszłość percepcji w AI

Choć obecnie algorytmy AI są jeszcze dalekie od tego, by dorównać ludzkiemu mózgowi, rozwój technologii pozwala na coraz lepsze odwzorowywanie procesów percepcyjnych. W przyszłości, systemy AI mogą być w stanie zrozumieć obrazy na poziomie, który nie tylko polega na prostym rozpoznawaniu wzorców, ale także na bardziej zaawansowanej analizie, uwzględniającej kontekst, emocje, a nawet subtelne niuanse otoczenia.

AI staje się również coraz bardziej samodzielna, potrafiąc uczyć się z doświadczeń, co otwiera drzwi do tworzenia jeszcze bardziej złożonych i "ludzkich" procesów percepcyjnych. Jednak, jak w przypadku każdej nowej technologii, rodzi to pytania o etykę, odpowiedzialność i granice, które powinna mieć sztuczna inteligencja.

Podsumowanie

Percepcja w sztucznej inteligencji jest jednym z obszarów, w którym ludzka wiedza o percepcji zderza się z nowoczesnymi technologiami. Choć AI wciąż daleka jest od pełnego odwzorowania złożoności ludzkiego postrzegania, jej zastosowanie w różnych dziedzinach już teraz przynosi rewolucyjne efekty. W miarę jak technologie te się rozwijają, zbliżamy się do momentu, w którym maszyny będą mogły lepiej zrozumieć świat, a ich „percepcja” będzie coraz bardziej zbliżona do tej, którą znamy z własnego doświadczenia.

[thevistageofperfectvision]

Psychologia Percepcji XI: Percepcja a sztuczna inteligencja – jak maszyny uczą się widzieć świat

Współczesna sztuczna inteligencja (AI) zaczyna odgrywać coraz większą rolę w analizie obrazów i interpretacji bodźców wizualnych. Zaskakujące jest, jak bardzo procesy percepcyjne w ludzkim mózgu są podobne do algorytmów stosowanych przez maszyny, gdy uczą się „widzieć” świat. Ale jak to działa? Jakie mechanizmy pozwalają komputerom na rozpoznawanie obrazów i jak ta zdolność może się rozwijać w przyszłości? Oto krótka analiza tego, jak sztuczna inteligencja przejmuje procesy percepcyjne, które są fundamentem naszego postrzegania.

Percepcja ludzka a sztuczna inteligencja

Ludzka percepcja wzrokowa jest niesamowicie skomplikowana. Proces ten zaczyna się od bodźców, które trafiają do naszych oczu, przechodzą przez szereg mechanizmów biologicznych, aż kończą na zaawansowanym przetwarzaniu w mózgu. W naszym mózgu ma miejsce analiza obrazu w kilku etapach: od prostych detali, takich jak kształty, kolory, kontrasty, aż po bardziej złożone procesy rozpoznawania twarzy, przedmiotów czy scen.

Sztuczna inteligencja, a zwłaszcza uczenie maszynowe (ang. machine learning) oraz głębokie uczenie (ang. deep learning), naśladuje ten proces za pomocą algorytmów, które potrafią rozpoznawać i analizować obrazy. Zamiast biologicznych neuronów, maszyny wykorzystują neuronowe sieci sztuczne, które składają się z wielu warstw, podobnych do ludzkiego mózgu. Algorytmy te „uczysz się” rozpoznawania wzorców w danych, a im więcej obrazów są w stanie przetworzyć, tym dokładniej potrafią analizować nowe obrazy.

Jak działa rozpoznawanie obrazów w AI?

Główną metodą wykorzystywaną do analizy obrazów przez AI jest sieć neuronowa konwolucyjna (ang. Convolutional Neural Network – CNN). Działa to na zasadzie stopniowego "uczenia się" wzorców w danych. Podobnie jak nasze oczy przesyłają obrazy do mózgu, AI otrzymuje obrazy, które następnie są analizowane przez kolejne warstwy sieci neuronowej.

W pierwszej warstwie sieć skupia się na prostych detalach obrazu, takich jak krawędzie, linie, kolory. Kolejne warstwy łączą te informacje, rozpoznając bardziej złożone struktury, takie jak kontury obiektów czy twarze. Ostatecznie, sieć neuronowa tworzy całościowy obraz, który pozwala jej na klasyfikację i rozpoznanie obiektów, niezależnie od tego, jak są one przedstawione na obrazie.

Różnice i podobieństwa między percepcją ludzką a maszynową

Choć procesy te mają wiele wspólnych elementów, nie są one identyczne. Nasz mózg działa w sposób bardziej elastyczny i adaptacyjny niż jakikolwiek system komputerowy, przetwarzając nie tylko dane sensoryczne, ale także kontekst, doświadczenia i emocje. Mózg potrafi zrozumieć głębsze znaczenia obrazów, kontekst sytuacyjny oraz dostosować percepcję do zmieniającego się otoczenia.

AI, z drugiej strony, jest bardziej ograniczone do rozpoznawania wzorców, do których zostało wytrenowane. Gdy maszyna spotyka nowe, nieznane jej dane, jej odpowiedź może być błędna lub nieprecyzyjna. AI także nie ma zdolności do wnioskowania w taki sposób jak ludzki mózg. Nasze postrzeganie jest nasycone doświadczeniami życiowymi, emocjami, wartościami i kontekstem, podczas gdy maszyny wykonują swoje zadania w oparciu o czyste dane i algorytmy.

Zastosowanie AI w percepcji – już dziś i w przyszłości

Dzięki rozwojowi sztucznej inteligencji, możemy dziś spotkać się z zaawansowanymi systemami rozpoznawania obrazów, które są stosowane w medycynie, motoryzacji, rozrywce, bezpieczeństwie i wielu innych dziedzinach. Na przykład, w diagnostyce medycznej, AI jest wykorzystywana do analizy obrazów rentgenowskich czy skanów MRI, pomagając lekarzom w szybszym wykrywaniu chorób. Podobnie, w pojazdach autonomicznych, AI umożliwia analizowanie obrazów z kamer i czujników, co pozwala maszynom na rozpoznawanie przeszkód i podejmowanie decyzji o ruchu.

W przyszłości AI może przejąć jeszcze bardziej zaawansowane funkcje percepcyjne, takie jak rozumienie kontekstu w obrazach czy zdolność do rozpoznawania subtelnych emocji w twarzach ludzi. Możliwości są niemal nieograniczone – systemy sztucznej inteligencji mogą wkrótce nauczyć się rozumieć świat w sposób, który będzie coraz bardziej przypominał naszą ludzką percepcję.

Przyszłość percepcji w AI

Choć obecnie algorytmy AI są jeszcze dalekie od tego, by dorównać ludzkiemu mózgowi, rozwój technologii pozwala na coraz lepsze odwzorowywanie procesów percepcyjnych. W przyszłości, systemy AI mogą być w stanie zrozumieć obrazy na poziomie, który nie tylko polega na prostym rozpoznawaniu wzorców, ale także na bardziej zaawansowanej analizie, uwzględniającej kontekst, emocje, a nawet subtelne niuanse otoczenia.

AI staje się również coraz bardziej samodzielna, potrafiąc uczyć się z doświadczeń, co otwiera drzwi do tworzenia jeszcze bardziej złożonych i "ludzkich" procesów percepcyjnych. Jednak, jak w przypadku każdej nowej technologii, rodzi to pytania o etykę, odpowiedzialność i granice, które powinna mieć sztuczna inteligencja.

Podsumowanie

Percepcja w sztucznej inteligencji jest jednym z obszarów, w którym ludzka wiedza o percepcji zderza się z nowoczesnymi technologiami. Choć AI wciąż daleka jest od pełnego odwzorowania złożoności ludzkiego postrzegania, jej zastosowanie w różnych dziedzinach już teraz przynosi rewolucyjne efekty. W miarę jak technologie te się rozwijają, zbliżamy się do momentu, w którym maszyny będą mogły lepiej zrozumieć świat, a ich „percepcja” będzie coraz bardziej zbliżona do tej, którą znamy z własnego doświadczenia.

[patrycjapsyche]

Efekt aureoli - czy wygląd ma znaczenie??

Czy zdarzyło Ci się uznać kogoś za inteligentnego tylko dlatego, że wygląda profesjonalnie? A może wydawało Ci się, że atrakcyjna osoba jest sympatyczniejsza?

To nie magia, to efekt aureoli – psychologiczne złudzenie, które sprawia, że jedna pozytywna cecha wpływa na naszą ocenę całej osoby.

To zjawisko jest tak silne, że wpływa na zatrudnianie pracowników, wybory polityczne, a nawet na to, komu ufamy. Nasz mózg lubi myślowe skróty, ale nie zawsze prowadzą one do prawdy.

Więc następnym razem, gdy kogoś ocenisz na pierwszy rzut oka… zatrzymaj się na chwilę. Może to nie fakty, a tylko iluzja?

Zaobserwuj mnie po więcej psychologicznych ciekawostek! <3 (A więcej na temat efektu aureoli znajdziesz w mojej ostatniej rolce na instagramie *klik* )

Trzymajcie się cieplutko, Patrycja

[thevistageofperfectvision]

Wprowadzenie do Psychologii Percepcji

Czym jest percepcja? Percepcja to proces, w którym nasze zmysły odbierają informacje ze świata zewnętrznego, a mózg interpretuje je, tworząc spójny obraz rzeczywistości. Dzięki percepcji jesteśmy w stanie rozpoznawać obiekty, kolory, dźwięki, a nawet subtelne zmiany w otoczeniu. Jest to nie tylko proces pasywnego odbierania bodźców, ale aktywne, dynamiczne tworzenie naszego subiektywnego świata. Krótka historia badań nad percepcją Od czasów starożytnych filozofowie, tacy jak Arystoteles czy Platon, zastanawiali się, jak człowiek odbiera i interpretuje świat. W XIX wieku pojawiły się pierwsze naukowe podejścia do badania zmysłów, a XX wiek przyniósł rewolucję w postrzeganiu procesów poznawczych dzięki rozwojowi psychologii eksperymentalnej. Badania nad iluzjami optycznymi, teoriami Gestalt oraz postęp w neurobiologii umożliwiły głębsze zrozumienie mechanizmów percepcji, ukazując, że to, co widzimy, jest wynikiem złożonych interakcji między zmysłami a naszymi umysłami. Znaczenie percepcji w codziennym życiu Percepcja jest fundamentem naszej codziennej egzystencji. Dzięki niej orientujemy się w przestrzeni, podejmujemy decyzje – od prostych wyborów, jak unikanie przeszkód, po skomplikowane procesy, takie jak rozpoznawanie emocji u innych ludzi. To, jak odbieramy świat, wpływa na nasze relacje, bezpieczeństwo oraz ogólne samopoczucie. Na przykład, umiejętność dostrzeżenia niebezpieczeństwa na drodze lub zrozumienia subtelnych sygnałów emocjonalnych w rozmowie, jest kluczowa dla naszego funkcjonowania. Przegląd głównych teorii percepcji Wśród licznych teorii, które wyjaśniają, jak dochodzi do procesu percepcji, można wyróżnić kilka kluczowych podejść:

Teoria Gestalt: Podkreśla, że całość jest czymś więcej niż sumą jej części. Nasz umysł organizuje bodźce w uporządkowane wzorce, co pozwala nam rozpoznawać obiekty nawet w niepełnych lub zakłóconych informacjach.

Teorie bottom-up i top-down: Podejście bottom-up zakłada, że percepcja zaczyna się od surowych danych zmysłowych, które są stopniowo przetwarzane przez mózg. Natomiast podejście top-down podkreśla rolę naszych oczekiwań, wiedzy i doświadczeń w kształtowaniu tego, co widzimy.

Teoria bezpośredniej percepcji (ekologiczna): Proponowana przez Jamesa Gibsona, sugeruje, że informacje niezbędne do odbioru świata są bezpośrednio dostępne w otoczeniu, a percepcja polega na wychwytywaniu tych informacji bez pośrednictwa skomplikowanych procesów umysłowych.

Podsumowanie Percepcja to kluczowy element, który kształtuje nasze doświadczenie rzeczywistości. Poznanie jej mechanizmów – zarówno poprzez badania historyczne, jak i współczesne teorie – pozwala lepiej zrozumieć, jak odbieramy świat, a tym samym, jak możemy wpływać na nasze codzienne decyzje i relacje. W kolejnych wpisach zagłębimy się w konkretne aspekty percepcji, by wspólnie odkrywać fascynujący świat ludzkiego umysłu.

Zapraszam do śledzenia bloga, gdzie w kolejnych tygodniach będziemy kontynuować naszą podróż po zakamarkach psychologii percepcji!