#dinsdagdub

[ninelicks]

Acid Avengers Nul-Tien.

Echt gruwelijk sick artwork. Toch? Daarom koop je platen blind. Op gevoel - in de platenzaak mag dat wel, daarbuiten is het echt een dooddoener (geworden, allang). Deze plaat, de tiende editie van Acid Avengers, is vanzelfsprekend te koop bij Clone.

Dit krijg je dan, onder andere:

En deze, bijvoorbeeld:

Het is een split-EP. Drie tracks gemaakt door AAAA (spreek uit als), en twee door Soul Edifice. Het label dat deze serie uitbrengt - en telkens voorziet van fucking dope tekeningetjes - heet Tripalium.

Om niet met een lege mond aan te komen: van het Latijnse woord ‘tripalium’ zijn, in de Romaanse talen, de woorden voor ‘werken’ afgeleid - travail (Fr), trabajo (Sp), travaglio (It), etc - en in de Engelse taal het woord ‘travel’, wat natuurlijk totaal iets anders betekent. Deze etymologie wordt echter aangevochten. Wel zeker heeft tripalium te maken met een middeleeuws marteltuig, door de geestelijken (ja, want wie anders) destijds gebruikt. Ofzo.

‘t Is een bizar verhaal, allemaal, ‘t staat beter op Wikipedia.

Lang leve

[ninelicks]

Eén portie Palingsound.

Gister was ik voor het eerst in m’n leven in Volendam. Door een gelukkige samenloop van omstandigheden verblijf ik enkele weken in die contreien - eergister bezocht ik zodoende Edam, waar ik maar één kaasboer zag, dus daarover valt verder geen reet te melden. Maar Volendam. Ik fietste erheen via Edam, en zag op een gegeven moment die naam op een verkeersbord staan, waardoor ik maar concludeerde reeds in Volendam te wezen, ofschoon ik me van de binnenkomst meer had voorgesteld. Ik had immers - wat wil je, met die lauwe lentezon - een flinke stapel verwachtingen, en trek in vis en bier. Het bekende beeld van Volendam is slechts een klein onderdeel van het dorp. Want ook Volendam kent onpersoonlijke industrie- en bedrijventerreinen, woonwijken, en een voetbalstadion waarvan de lichtmasten mijlenver boven de tribunes uitsteken; als kind van De Kuip valt elk ander voetbalstadion in Nederland overigens tegen. Ik slenterde heen en weer over de boulevard. Bij een keet kocht ik een broodje haring, het was vreten uit de vitrine, net zo goed een readymade. De haring met ui smaakte nog wel, het broodje, ooit zo’n zacht wit puntje, had voldoende tijd gehad om in z’n geheel een krokante korst te worden. De meeuwen in Volendam zijn tam, dus ik liet ze gezapig uit m’n hand vreten. De vis werd weggespoeld met een halve liter bier, en zo bevond ik me op een terras, met uitzicht op.

Ook in deze contreien, de ruime omgeving van Edam en Volendam, staan van die borden bedoeld voor aanplakbiljetten van politieke partijen. Allen zijn leeg, met telkens één uitzondering: die doortrapte grimas van Geert Wilders. Stem PVV, staat erbij. Het terras waar ik zat, bevond zich tegenover een toeristenwinkel, waar op een bord stond: tax free for tourists. De discriminatie vliegt je hier om de oren. En dat in een dorp (streek) dat z’n bestaan goeddeels dankt aan buitenlands bezoek. Ook gister trokken massaal de toeristen langs. Veel exotische accenten hoorde ik, alsook Frans en Duits, soms wat Spaans. En Volendams. Daar verstond ik vaak het minst van, het klinkt even spannend als wat de goed bemutste toeristen spraken. Want die toeristenwinkel was precies eenzelfde als waar heel Mokum mee vol staat. Gebreide mutsen met touwtjes, vol wietblaadjes en in grote letters de naam van de hoofdstad erop. Een enkel snuisterijtje met plaatselijke details daargelaten, was alles Amsterdam, was alles wiet, molens en klompen. Zo blijven we graag overzichtelijk in het buitenland. Het toerisme was vooral zoals je van een boulevard verlangt. Verplicht en banaal. Patjakkers en vetkleppen, verveelde kinderen en gapende wijven. De toeristen oogden wat goedkoop vergeleken met de soms behoorlijk mondaine bewoners. Beiden struinden voorbij met de gezichten verscholen achter grote zonnebrillenglazen. Die van de bewoners zaten echter in glimmende monturen, en een enkel stel droeg uniforme trainingspakken van EA7. Een typisch verschijnsel: de populariteit van de plaats geeft de lokalen een zekere bevestiging die bijdraagt aan een houding, die geen moeite doet enige arrogantie te verhullen. En juist, als je alle mensen hier, waar ze ook vandaan kwamen, bij mekaar optelde, riep dat onwillekeurig een herinnering op aan de Rotterdamsche Kruiskade. Niet in de laatste plaats vanwege de grote, blinkende automobielen die zichtbaar vermoeid stapvoets door de dromerige meute sjokten. De boulevard van Volendam is derhalve een uitermate geschikte plek voor een aanslag. Eén keer kwistig gas geven, en je kunt dagenlang tandjes uit je bumper peuteren.

Aan de oorspronkelijke Palingsound ga ik geen letters wijden, alhoewel The Cats, de grondleggers ervan, straks wat zendtijd krijgen - draaide m’n pa dat niet, vroeger? Nee, doe mij liever de Rotterdamsche variant. Bestaat wel niet meer, maar het leeft nog steeds. Revenge Techniques heet het thans, the label formally known as Paling Trax. Te gek, toch - is geen vraag. Genoeg geluld nou. En voorlopig meer als zat Volendam voor deze reiziger. Ik leen m’n oren weer aan Roffa, mon amour. Tijd voor een dope show van Paling Trax affiliate Lenson.

Einde verhaal.

[ninelicks]

Roza Terenzi doet dingen.

Na een lange, stroperige zoektocht, vorig jaar zomer, met die demotiverende hitte, vonden we dan toch, het laatste exemplaar - we hadden geluk - een opblaasbaar zwembadje. Nu is weinig zo bevredigend als eindeloos wandelen, noem ‘t gewoon lopen. Ik mag mezelf graag wijsmaken dat de mens zich dan in z’n meest natuurlijke tempo voortbeweegt; misschien denk ik in eenzelfde tempo, hoe dan ook, fietsen gaat me te snel. En op de fiets kun je ook minder lekker roken, vind ik een sterk argument. Eén hijs voor mij, drie voor de wind, dat. Voor je ‘t weet staan je tengels in de fik, want papa was even afgeleid. Lopend gaat zo’n ding tussendoor vanzelf uit, moet je stil staan, hebbie gelijk tijd om rond te kijken, toch die kant op te gaan, nog een bocht, links, rechts, maakt niet uit. Fietsend trek ik maar van die saaie strepen, dat kan nooit strategisch verklaard worden.

De zomer van 2018 was een plan van Lucifer, doch de mensch had zich sedert lange tijd heer en meester van het water gemaakt. Overal in de wijken annexeerden zwetende burgers het stukkie stoep voor hun huis, waar zij dan zo’n opblaasbaar zwembadje opzetten. Koud water uit de kraan als verkoeling voor zowel lijf en ledematen, als ook bier. Dat moesten wij ook, en zo geschiedde. Muisstil lag ik in het water, dat me bij de minste beweging liet voelen hoe fucking koud ‘t was. En zo kon ik eens zonder m’n zalig afzonderende oordoppies naar Roza Terenzi luisteren, want zij was dankzij deze botergeile sessie destijds op m’n radar verschenen.

Wie weet zet Dekmantel komende zomer ook een badje klaar, de Australische Terenzi - real name: Katie Campbell (fuck yeah) - is uitverkoren voor het festival. Get to know her, als je wilt, via MixMag. En check ‘r op Discogs voor die dope tunes, ja tog.

Walk on.

[ninelicks]

Bert en Efdemin.

Dat je om 7h38 denkt: zo vandaag ga ik eens even lekker rammen. Je loopt naar benee, zet een bakkie, smeert een bam en sjokt met fikken vol goesting naar je laptop en stipt om 8h00: TSOEF TSOEF TSOEF TSOEF.

Maar het zijn niet jouw handen die rammen. Het zijn de pneumatische knuisten van het bouwbedrijf tegenover je huis, die geheel volgens afspraak na achten de heipalen uit hun mouwen mogen steken. OEF OEF OEF OEF.

Je geeft niet op, want je keek Peter Jan Rens. Je stiefelt naar benee, zet een tweede bakkie, klopt die nieuwe van Efdemin op Volume 11 door je koptelefoon en denkt aan die ouwe spits van PSV. KOEF KOEF KOEF KOEF. 

Denk je bij jezelf: stond die Efdemin niet 6,5 jaar geleden ook al eens op Nine Licks? Dan heb je gelijk! Kijk maar.

[ninelicks]

Wie // Staalkaart, mooi woord.

Wat // Zaterdag jl. bevonden wij ons in Bar, maar veelste vroeg, want bij binnenkomst vroegen we voor de zekerheid of ze al open waren. Ja, zeiden ze. Doe dan maar bier, en ‘n burger, met patat. Het was rustig, we zaten bij ‘t raam, hadden uitzicht op de stad en we bedachten hoe de avond verder, want ‘t was er een die provisorisch ging verlopen. Zonder enige reden waren we in Rotterdam, althans, dat kwam zo, toevallig. Buiten reed een ouwerwetse tram, een fraai gezicht op de dag dat ‘t precies 76 jaar geleden was dat de eerste bom viel. Ik wees aan en zei: pantograaf. Wat? Da’s dat ding, die scharnierarm, waarmee een tram of trein in verbinding staat met de bovenleiding. Mooi woord, en vooruit, op zo’n antiek stuk openbaar vervoer past de spontane schoonheid van zo’n woord. Maar verder, besloten we beiden, was pantograaf eigenlijk een te mooi woord voor zo’n praktisch stuk ijzerwaar, veelste industrieel. Het gesprek kabbelde voort, het bier smaakte vanzelfsprekend, en opeens was daar nog een woord, waarvan de context mij thans ontschoten is. Staalkaart was ‘t. Ook een mooi woord. De welbekende betekenis luidt: een representatieve selectie. Aha. Ook in dit geval: mooi woord, jammer van de a-sexy betekenis. Nou ja, via ‘n pitstop te Leiden togen we uiteindelijk door naar Radion, want daar was zojuist de Bunker uit NYC begonnen met ‘n showcase. Tin Man, Eric Cloutier, Mike Servito en Bryan Kasenic tot slot. Dat was goed, lekker smerig — de mensen waren ook aardig, en ze stonden open om dingen te delen en te proberen, bedankt nog. Het is inmiddels dinsdag, soit. Toch galmt ‘t woord staalkaart nog door de bovenkamer. Zo’n multi-toepasbaar woord, ineens. Tijdens de laatste nacht van Dekmantel Festival dit jaar is er een showcase van No Way Back, dat juist smaakt zoals de Bunker (wederom met Kasenic). Die nacht, en dat weekend is er veel meer. Dekmantel presenteert zoveel muziek, als een staalkaart. Elke showcase is vervolgens op zijn beurt ook ‘n staalkaart — net zoals een goeie dj-set dat eveneens is. Tot slot graag afsluiten met de laatste podcast, krankzinnig scherp gemixt door Lena Willikens. De Duitse schone draait op ‘t Selectors Festival van Dekmantel. Zelf vinden ze deze podcast een van de beste. Daar sluit ik me bij aan. Maar smaken verschillen, misschien vind ik deze wel de allerbeste tot nu toe.

[ninelicks]

Wie // Bruno Belluomini, de gekwelde.

Wat // Superlekker weer wordt ‘t, heeft-ie zelf gezegd, aanstaande donderdag. 5 mei weet je wel, bier drinken, vrijheid vieren. Kaartje kopen, poortje door, omgrensd door hekwerk, verboden backstage, maakt allemaal niet uit. ‘t Gaat om het idee. Daar vechten we voor. Als je maar wilt geloven, dan kan alles bestaan. Eens gelezen dat faalangst juist géén faalangst is, maar slaagangst. Stel dat ‘t lukt, wat dan? Dan ineens alles anders, (een vorm van) succes erbij, weg zorgeloos binge-watching the world burn. Moeilijk joh. Dan ineens dringt vrijheid het besef op dat voor meegaan met geen enkele noodzaak meer is, rest er niks meer dan niks. Dat is wel wat men zegt nowadays: doe ‘ns ff helemaal niks. Niemand die dat doet, maar dáár gaat ‘t ook niet om. ‘t Gaat om het idee. Dat je denkt dat je met niksdoen shit oplost, dus het kennisnemen van een oplossing dient afdoende te wezen. Dat idee wordt allengs groter en groter en zowaar onvatbaar. Wat overblijft is de drijvende kracht die maakt dat na 5 mei niks veranderd en alles hetzelfde is, of anders, voor de stronteigenwijzen: de kwelling dat, zolang je liefhebt, je nooit bij die zo welverdiende vrijheid komt.

De EP Agony is verkrijgbaar via o.a. Rush Hour en Clone.

[ninelicks]

Wie // 2015 volgens Joris Voorn.

Wat // Wowzers! Lijkt erop dat íémand vroeger goed was in samenvattingen maken op de middelbare school. Als je in de klas zat bij Joris Voorn, dan lag de lat erg hoog. Wat dan wel weer zo handig is bij het limbodansen. Bijvoorbeeld op deze straffe bak techno-leut met 2015-favorietjes van die vermaledijde Joris Voorn. Daar ga je:

Treklijst:

1. Leandro Fresco // Los Aos Que Vivimos En Peligro 2. Fink // Pilgrim (Paula Temple Remix) 3. Howling Signs // Monkeytown (Matom Remix) 4. Sailor & I // Ultra  (Disorder) 5. Scuba // PCP (Audion Remix) 6. DJ Zinhle & Busiswa Gqulu // My Name Is (Thabzen Bibo Intro Mix) 7. Josh Butler // Snake Skin (Dub Mix) 8. Fluida // Mellifluous 9. Mr V & Zepherin Saint // Dance Release (Manuel Tur Remix) 10. Agoria // Alluvion 11. Ellen Allien // Freak The Night (Radio Slave Remix) 12. Sable Sheep // Rise Of The Fallen 13. Seth Troxler // CZ 14. Pryda // Snaz 15. Dave DK // We Mix At Six 16. Jamie XX // Loud Places (Barnt E-Remix) 17. Christian Löffler // York 18. Kölsch // Moonface 19. Terranova // Kepler 186F 20. Sven Tasnadi // My Groove Feat. Gjeazon (Doorly Remix) 21. Guy Mantzur & Roy Rosenfel // Epika 22. Sailor & I // leave The Light On (Joris Voorn Remix) 23. Nobody Home // Sonata For Henrietta 24. Lapti // First Date 25. Royksopp // I Had This Thing (Joris Voorn Radio Mix) 26. &ME // Woods 27. Jimmy Edgar // Let Me Tell U 28. KiNK // Diversion 29. MFS Observatory // Observatory Y3 30. Patrice Baümel // The Vanishing 31. Nils Hoffmann // Rivers Feat. Chloe (Fat Sushi Remix) 32. DVS1 // Electric 33. Whyt Noyz // Fairground 34. Steve Rachmad // Disturbance 35. Dusky // Skin Deep 36. Eric Prydz // Opus (Four Tet Remix) 37. Sebastian Mullaert // You’re An Orchestra In The Cosmos (Joris Voorn Remix) 38. The Acid // Ra (David August Remix) 39. Dialect // Ghost Of Red Hook 40. Nils Frahm & Olafur Arnalds // M 41. Architectural // Sentir 42. Ólafur Arnalds & Alice Sara Ott // Written in Stone

[ninelicks]

Wie // Nog ongeveer 17 nachtjes slapen tot Steffen Bennemann.

Wat // Het zou goed kunnen dat het Steffen Bennemann is die aan het draaien is op bovenstaande foto. Het is een still uit een YouTube-video van Nachtdigital vorig jaar. Ik was er niet bij en het is net iets te ver weg om goed te kunnen beoordelen. Wat wel zeker is, is dat het over een dikke twee weken wéér Nachtdigital is in Olganitz en dat Nine Licks van de party is. Steffen Bennemann draait er Rücke-zu-Rücke met de shag rokende Lena Willikens. Dat wordt vetter dan Angela Merkel in een hamburgertent.