#dombili

[makeupguruaybuke]

Hayatımın erkeklerini paylaşarak bu yıla veda ediyorum.Kalbimde,zihnimde ve anılarımda yaşamaya devam ediyorlar ❤ Bundan daha tatlı bir mutlu yıllar kartı olamaz diye düşündüm.Herkese sağlıklı,mutlu yıllar diliyorum.Mutlu neyse artık 🙃 #dombili #guineapiglove #myboar (Aybukeunal.com) https://www.instagram.com/p/B6u47ZWASJ1/?igshid=osgde1vqyao

[makeupguruaybuke]

View this post on Instagram

Happy Valentine 😍 #Dombili (Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi)

[elnuru]

Ama benim kemiklerim iri! #sisko #dombili #vucut #iskelet #kas #kilo #iri (Maltepe Park Avm)

[twoinchesofsnow]

Bildigin dombiliyim artik

Cok kilo aldim. Kadin tribi degil benimki, ay kilo aldim sekerim, yok ben daha fenayim vah vah. Bazilari boyle kendini kotuleye kotuleye 1-0 one gectim saniyor. Halbuki isin formulu basit: (1) Tarti/Terazi/Baskul o da inandirici olmazsa (2) cm/inch/gerekirse foot/hatta metre. Buyrun olcuselim.

Bir de boyle insanlar sanki cok duygulandim, cok uzuldum diye soyut muhabbet yapiyorlar. Durum aslen elle tutulabilir olmasina ragmen laf kalabaligina devam ederler. "Evet yahu, feci dombili olmussun sen" desen de kuser boyleleri; ama eger sen kendine giydiriyorsan ufaktan ufaktan onu bile elinden almaya calisirlar. Tatminde suursuzluk donemi diyoruz bu faza. Bir durun kendinize gelin, goz var izan var, kim daha dombili diye sidik yaristiracaginiza birbirinize ya da en azindan kendinize bir hayriniz olsun da iki kilo verin, destek olun, spora tesvik edin, dimi?

Neyse iste, ben cok kilo aldim. Hic boyle olmamistim. Tombis zamanlarim olsa bile dombili dedirtmedim kendime hic. Biraz saglik sorunlarim oldu, bunu takip eden ve baglantili ufak capli bir depresyon vs hayatimda olmadigim kadar dombiliyim. Kendime bunu itiraf etmem 1-2 ayimi aldi, azami noktaya gelene kadar da tartiya bile cikmadim. Ama insanin bir ic sesi var ya genelde dis sesini bile bastiran, iste benimki oyle bir tahminde bulunmus ki gram oynamadi. Hastaliga, hormonlara falan verdim, o birbirinden degerli, gozumun bebegi kotlari kaldirdim baska bahara sakladim ki moralim bozulup cokmeye devam etmesin. Esofman, tayt takiliyorum. Ayna desen unuttum neye benzedigimi, hayal meyal cikariyorum kendimi onunden hizlica gecerken.

Sosyal hayatimi rolantiye aldim, minimum hatta sifir denebilir. Ama garip bir sekilde icimde bir huzur var. Kimseyle gorusmek istememek ayri bir sey, bir de gorusmedigim icin kendimle gurur duymam apayri. Bravo bana! Tamam, halt ettigimi anlayacagim eninde sonunda ama o zamana kadar kendimi kandirmak hosuma gidiyor.

Epeydir Istanbul'da degilim zaten piyasaya onceki halimin 1,5 kati halde de donesim hic yok. Bir de malum yillarca akilli, zeki, basarili diye pohpohlanip hala hayali ne, ne yapmak istiyor karar veremedigi icin success story olmaktan tam bir dead failure olmaya gecis yapan kisi olmak ko-yu-yor hem de cok! Ben kendimden umidi kestim kesecegim, bir de sagda solda kendimi savunmak, kararlarimi sorgulatmak istemiyorum. Ne istedigimi hala bilmesem de ne istemedigimi bildigim icin bugune kadar aldigim her kararin arkasinda durdum. Kilolarimla da en kisa zamanda vedalasiyorum, kimse sevinmesin, dombililik katsayisinda da sidik yarisina girmesin. Herkesin kilosu kendine agir.