Crash
Ik overweeg om terug te keren naar een tijd dat notities nog in een boek werden geschreven, muziek nog op cassettebandjes stond en foto's nog ontwikkeld werden door één van de fotozaken met een AGFA-uithangbord. Onmogelijk natuurlijk, want die fotozaken bestaan niet meer en cassettebandjes zijn al eeuwen uit de mode. Toch ben ik op een punt gekomen dat ik terug wil naar een vorige versie van het leven, nadat een crash van computer, telefoon en iTunes mijn, tot dan toe uitermate prettige zondagsrust verstoorde. Toen ik een aantal kiekjes had ontvangen van klasgenoot Katja, met daarbij de aantekening dat ik de gezellige groepsfoto's had, omdat ze met mijn telefoon gemaakt waren door de o zo charmante ober van het Italiaanse restaurant waar deze groep zich te goed deed aan charmante pasta's, leek het mij een rustgevend idee de betreffende foto's maar meteen op de computer te zetten, om ze daarna, voorzien van een subtiel, maar sfeerverhogend filter, te versturen naar de leden van diezelfde groep, waar docente Anne-Wil zich voor de gelegenheid aan had toegevoegd. Ik ben niet zo georganiseerd. De computer meldde dat er talloze updates beschikbaar waren voor zowel telefoon als iTunes -het noodzakelijke programma wil je überhaupt iets van de telefoon op een ander medium bewaren- . Ik klikte 'ja', 'ja', 'ja', 'ja', updaten maar. De foto's zouden daarna, nadat de computer weer gans up-to-date zou zijn, hun weg wel vinden naar de fotomap op mijn doorgaans goede en betrouwbare vriend, de computer. En érgens ging het mis. Verschillende schermen met de woorden 'error', 'foutmelding 42912-3-3192', 'start opnieuw op', 'kan bestand niet vinden' en wat al niet meer, verschenen in alle hoeken van mijn mega-beeldscherm. Ik bewaarde mijn kalmte. Ik kan dat tegenwoordig. Ik zal jullie, lezers van overwegend werken van artistieke waarde, niet vermoeien met de technische handelingen die ik vier uur lang uitvoerde om te proberen mijn notities, muziek en foto's te redden van de terugval naar de maagdelijke 'fabrieksinstellingen' van mijn telefoon én computer. Aan het eind van het liedje zag ik de uitkomst die ik vier uur eerder al vreesde: álles weg. Niet alleen de door Katja aangekondigde groepsfoto zal slechts in onze herinnering bestaan, ook de aantekeningen van talloze treinreizen, de foto's die ik elke dag maakte omdat een bepaalde app mij daartoe opdracht gaf (en daarmee 2014 vanaf haar eerste dag in inmiddels 103 dagen had vastgelegd), de voortgang van mijn 'guilty pleasure' CandyCrush, de telefoonnummers van de mensen die ik sinds 10 november 2013 (ja, ja, ik moet écht vaker updaten!) had ontmoet, en de vermakelijke Whats-app-conversaties met verschillende mensen. Gelukkig hebben we gisteren genoten van elkaar, van de lessen, van het diner en van de mooie voordrachten. Ik zal het bewaren in mijn hoofd. Hopelijk crasht dat hoofd de komende jaren niet.