ξάγρυπνοι
χαράζω την υπομονή
με το λιμασμένο μαχαίρι μου
η πίτα σωστή και
το σκυλί πεινασμένο
κι αν το γαύγισμα
θρυμματίσει τις τζαμαρίες των
νεφελωμάτων
κι αρχινήσει να βρέχει κλάμα
σαν το αίμα άλικο
ο θεός την πίτα να λυπηθεί
μήτε ο θεός την πίτα δεν σώζει τα σκυλιά μιλάνε με τη σιωπή τους
τα σκυλιά κερδίζουν το αύριο με το σάλιο τους
-με το ίδιο σάλιο που το άδικο φτύνουν-
κακό δεν θα σας κάνουν μα τα σκυλιά θα σας κρατάν πάντα ξάγρυπνους κι εσάς ακόμα
που άνθρωποι δεν λογιέστε












