Yine Bir Kabuk Darbesi Meselesi
Hesaplı kitaplı işlerden o kadar bezdim ki. Sürekli her şeyin çetelesini tutarak nasıl hapsolunmuş hissetmeden yaşayabilirsiniz? Aklım almıyor artık. Düz ve yormayan insan ilişkisi kurmak, karşılıksız ve beklentisiz yaklaşmak bu kadar zor olmamalı. Ben sadece hayattan, olandan, bitenden, öğrendiklerimi paylaşmaktan sohbet edebilmek istiyorum. Buna bir ad konmak, benden bir şeyler kopup gitmek zorunda neden hissediyorum ki? Hiç mi içinizden samimiyet gelmez, hiç mi kendiniz gibi olmayı tatmadınız? Özgürce filtresiz olmak ve buna saygı duymak anlayış göstermek, hoşgörü duymak neden bir lütufmuş gibi sunuluyor? Herkes herkes gibi mi olmalı? O zaman Allah parmak izlerimizi neden ayrı ayrı yarattı? Hepimiz aynı şekilde dokunacaksak her bir ruha ne anlamı kaldı?
