Met de handen in het haar
Wie had dat gedacht. Linda gaat waarschijnlijk studeren in Nieuw-Zeeland. Dit was absoluut niet het plan, ik ben immers al volledig ingeschreven voor een studie in Nederland. Maar vriend-lief moet hoogstwaarschijnlijk weg, en ik ga hier niet achter blijven.
Het kan natuurlijk wel, maar liever niet. Bovendien is studeren in het buitenland altijd wel een kleine droom geweest. Zo eentje die ver achterin je hoofd zit, met het idee nooit werkelijkheid te worden. Een ondergewaardeerde droom die soms maar zachtjes fluistert: 'Hé Linda, je weet dat dit ook leuk zou zijn, toch?'. Zo eentje waarop je af en toe liever niet reageert, omdat het veel gedoe is.
Kortom: een droom die eigenlijk niet heel belangrijk is, omdat het in mijn hoofd vol zit met dromen die niet heel snel werkelijkheid kunnen worden.
Maar deze droom heeft zich een weg gebaand naar realiteit. En wat voor realiteit... 3 jaar naar (letterlijk) de andere kant van de wereld. Om daar te gaan studeren in een vreemde taal, te gaan wonen in een (beetje) vreemde stad, te gaan leven met een jongen die toch niet extreem lang in mijn leven is.
Ach... Ik weet dat het voor velen toch nooit compleet goedgekeurd zou worden. Maar ik volg een stille droom naar de werkelijkheid.
De titel zegt genoeg: er zit een grote tweestrijd binnen in mij. Moet ik dit nou wel doen? Moeten we de procedure in Nederland niet gewoon gaan volgen. Gewoon omdat het zo veel makkelijker is voor mij. Omdat hier mijn familie zit, omdat ik hier mijn vrienden heb.
Maar moet ik een geweldige kans in duigen laten vallen? Ik denk het niet. Toch?
Wat zal ik toch wel stiekem spijt van hebben als ik dit niet doe. Deze spijt zal het plekje van de droom dan in gaan nemen en toch wel voor een langere tijd aan me gaan zitten knagen.
'Waarom heb je het niet gedaan, Linda?' Zal deze spijt dan naar me fluisteren. En ik zal altijd weten dat het wel gelijk heeft. Want, wat is drie jaar nou echt?