Μου άρεσε ο ανορθόδοξος τρόπος περπατήματος σου, τα λακάκια που σχηματίζονταν στα μαγουλά σου, οι ρυτίδες γέλιου σου και οι μικρές μελί πιτσιλιές στα μάτια σου.
Περνούσα ατελείωτες ώρες να σε σκέφτομαι και άλλες τόσες να ονειροπολώ τις επόμενες συζητήσεις μας.
Ήθελα τόσα να σου πω. Σου μιλούσα για τα όνειρα και τα σχέδιά μου, για τους πρόσφατους καβγάδες ή απλά σου γκρίνιαζα για το διάβασμα. Δεν είχε και ιδιαίτερη σημασία.
Δεν ήμουν ποτέ καλή με τις λέξεις. Ο λόγος μου δεν είχε δομή. Ο προτάσεις μου έμεναν μισοτελειωμένες και η φωνή μου αργόσβηνε λες και η συνέχεια να ήταν αυτονόητη. Και ο σκέψεις μου δεν είχαν καμιά συνεκτικότητα αλλά εσύ με κοιτούσες λες και ερωτευόσουν.