#esf2013

[dutchdhampir]

How many times can we win and lose How many times can we break the rules Between us Only teardrops How many times do we have to fight How many times do we get it right Between us Only teardrops

Emmelie de Forest ~ ESF2013

[songfestival]

Tsja. Wit-Rusland. Zo'n land waarvan je je afvraagt of dat niet geboycot zou moeten worden. Maar goed, wie zijn wij om dat te eisen. Na het Dolmatov-debat van gisteravond moeten we ons er denk ik even van bewust zijn dat opmerkingen over mensenrechten niet helemaal geloofwaardig meer zijn. Met dank aan Teeven, en met dank aan de PvdA natuurlijk.

Brengt Alyona Lanskaya met het liedje 'Solayoh' dan wat vreugde? Als ik eerlijk ben niet. Dit zijn de inzendingen die het songfestival een slechte naam geven. Niet omdat het dramatisch slecht is - dan zou je er nog om kunnen gniffelen. Het is gewoon fantasieloos, uitgekauwd, voorspelbaar en inhoudsloos. Net als de PvdA gisteravond eigenlijk.

Toen Alyona vorig jaar de producenten liet frauderen om een plekje op het songfestival te bemachtigen, liet Loekasjenko (de Kim Yong Un van Wit-Rusland) een diepgravend onderzoek instellen. Gevolg: ze mocht vorig jaar mooi niet meedoen. Maar dit jaar dus wel. Niet aftreden, maar een jaartje later optreden, noemen ze dat in Wit-Rusland.

[songfestival]

Toen ik de Litouwse bijdrage voor het eerst bekeek, dacht ik dat het weer een 'anti-inzending' betrof. Maar daar lijkt het bij nadere bestudering toch niet op. Andrius Pojavis is al een tijdje bezig met zingen en muziek maken. Ik weet niet hoe u het ervaart: ik zie het niet terug. Dit nummer is beter te pruimen, maar dat is dan ook niet live. Ik denk dus dat er geen finaleplek in zit voor Andrius.

[songfestival]

Gisteren hintte ik al - via een verwijzing naar De Kraaien - naar de inzending van Montenegro. Who See gaat als vijfde Montenegrijnse deelnemer ooit proberen voor het eerste de finale te halen. Dat doen ze met een nummer getiteld 'Igranka'. Ik kan niet precies de vinger krijgen achter de precieze vertaling, maar het betekent iets tussen dansen en feestje. Gezelligheid dus.

Ik ben wel gecharmeerd van deze bijdrage. En dan heb ik het niet per sé over de begeleidende beelden. Het is duidelijk weer eens wat anders dan de meer klassieke Balkanbijdrage, al blijft natuurlijk de trots op de eigen taal. Niks mis mee trouwens. Ik hoop dat deze eigenzinnige bijdrage de finale haalt, want dat zou de diversiteit ten goede komen.

Nog trivia in de aanbieding? Vooruit dan. Co-auteur van deze 'song' is Wikluh Sky, een Servische rapper. Hij schreef ook de soundtrack van 'A Serbian Film', die zo schokkend is dat hij in tenminste 6 landen is verboden. Van wat ik er over lees begrijp ik dat volkomen. 

[songfestival]

Straks op 14 mei, na de knaller uit de Oekraïne, moet het gaan gebeuren. Voor het eerst sinds 2004 zouden 'we' weer eens naar de finale moeten gaan doorstoten. En daar natuurlijk ook grote successen vieren. Want negen keer op rij niet in de finale, dat kan toch niet?

Alles kan natuurlijk, maar deze keer lijken de voortekenen gunstig. Sinds een paar jaar is niet alleen de stem van het volk bepalend voor wie er door gaat, maar ook de stem van een - naar ik aanneem deskundige - jury. 50/50. 'Birds' is bijzonder genoeg om in beide groepen waardering te oogsten, en tegelijk ingetogen genoeg om geen weerzin op te roepen. Ik blijf het na een paar keer luisteren intrigerend vinden. Binnen het veld van de eerste halve finale is Anouk daarom een duidelijke kanshebber om door te gaan. Ook de bookmakers - die uiteindelijk altijd heel dicht in de buurt van de waarheid zitten - geven dat aan. Anouk is daar in de ranglijst van mogelijke winnaars dan wel gezakt van een 3e naar een 6e plek, maar de finale lijkt een zekerheidje. En trouwens: een zesde plek. De laatste keer dat we in die richting scoorde was in 1998.

Even over Anouk nog. Haagse trots natuurlijk. Hier op archiefbeelden 20 jaar geleden op het Scheveningse strand. En hier tijdens een optreden op Parkpop. En hier karakteristiek op Pinkpop. Gek genoeg - of misschien juist niet? - heeft 'Popstad nr. 1' niet echt een bijdrage geleverd aan het songfestival. Om de vraag van @arnoudboer te beantwoorden: Anouk is (pas) de tweede Haagse artiest. De eerste was Conny Vandenbos, alweer in 1965. Wie weet. Als het lukt moeten de volgende keer De Kraaien gaan natuurlijk. Want wat Montenegro kan, dat kan Den Haag beter. Maar daarover morgen meer.

[songfestival]

Eenhoorns, vlinders, diamanten. Inderdaad, dan hebben we het over Zlata Ognevich die met 'Gravity' haar eigen zwaartekracht bezingt. De Oekraïne doet het gemiddeld goed op het songfestival. Nooit een finale gemist, en er zelfs één gewonnen in 2004. Die winst viel midden in de aanloop naar de 'Oranje-revolutie', waarmee de organisatie van het songfestival in 2005 bijna een politiek tintje kreeg. Deze turbopolka die de tweede plaats haalde mag ook niet onvermeld blijven natuurlijk.

In ´Gravity´ horen we songfestivalicoon Abba terug in de koortjes. Als Zlata live dezelfde vocale prestatie laat zien, is ze denk ik inderdaad een kanshebber voor een hoge notering in de finale. De bookmakers´ zetten haar op moment van schrijven op een derde plek. Wellicht ook van belang: ze gaat vooraf aan 'onze' inzending Anouk. Maar daar gaan we het morgen over hebben.

[songfestival]

Met de excuses aan Dina Garipova - die voor Rusland 'What If' zingt. Vandaag even geen tijd voor een uitgebreide recensie. Ondanks het Ruslandjaar. Ondanks het bezoek van Putin. Eerlijk gezegd vind ik dit nummer - en an met name de tekst - ook weinig serieus te nemen als Russische bijdrage, ondanks dat het publiek in de clip z'n uiterste best doet mededogen en saamhorigheid uit te stralen. Tot zover.

[songfestival]

Emmelie De Forest - voluit Emmelie Charlotte-Victoria de Forest, maar geboren als Emmelie Engström - zingt 'Only Teardrops' namens Denemarken. Met een snik in de stem, en begeleid door trommels en fluiten. Om voor mij onverklaarbare redenen staat deze inzending de afgelopen weken bij de bookmakers stijf bovenaan als favoriet.

Zijn het de blote voeten? Iets wat inmiddels een traditie kan worden genoemd. In 1967 won Sandie Shaw er in ieder geval mee, en vorig jaar Loreen nog. Nederland heeft met Frizzle Sizzle (1986) en Michelle (2001) een belangrijke bijdrage aan de Europese blootvoetsheid gegeven, maar met beduidend minder succes (respectievelijk een 13e en 18e plek). Geen garantie voor succes dus, blote voeten, al moet worden gezegd dat genoemde Michelle er ook nog eens bij ging liggen. Dat leverde al met al toch een merkwaardig beeld op.

Misschien is het de windmachine, mischien is het Emmelie's (royaal weerlegde) claim dat ze koninklijk bloed door de aderen laat stromen, ik weet het niet. Fluit en snik maken dat het liedje blijft hangen, en er wordt beslist verdienstelijk gezongen. En de bookmakers hebben eigenlijk altijd gelijk. Dus dikke kans dat u nu al naar de winnaar van 18 mei zit te kijken. Tenzij een verkoudheid roet in het eten gooit. En dat is met blote voeten natuurlijk zo gebeurd.