Hoscakal Yunanistan...Mykonus Kos adalari ve tabikiiiii Izmir.... bu tatil son 3 seneden sonra istedigim seydi.sukurler olsunki nasip oldu, annemle arkadaslarimla daha sonra abimlerle ailecek vakit gecirdigimiz cok guzel ani oldu. kafam tertemiz, hafifim ve tum yorgunluklarimi atmis gibiyim.... bitti her guzel sey gibi... bazen gidersin sirf geri donebilmek icin degilmi? donerken yine ayni Pelinim ben...yine dusuncelerim ayni, sevdiklerim ayni, sadece bir konu disinda... hep saglikli olmasini asla ama asla mutlu olmasini istemedigim biri var bu boyle kalacak... bir zamanlar biseyler hissettiklerimin arkasinda durmayip " sen yine de mutlu ol" gibi sozde medeni, hosgorulu bi tavir takinacak kadar genis mezhepli olmadim hic bir zaman... yariyolda, yuzustu birakanlarin ayni seyi fazlasiyla yasamalari tek dilegim olur...
Ve nihayet uzun zamandir evde cereyan olursa carpmasin diye kapilarin onune koydugum kirmizi dambillara,uzaktayken caizdir diye cevap vermedigim watsapp mesajlarima, tum "kusura bakma ama" diye baslayan cumlelerin ardindan kusura bakmaya, doktor onlugumu giyip hastalarimi iyilestirmeye,yanlarinda huzur buldugum dostlarima, onca zahmetle eziyetle aldigim diplomanin yuzu suyu hurmetine bashekimin egolarina "ya sabir" diyip kendimi sakinlestirmeye, iyi hissettigimde kiskanan, kotu hissettigimde rahatlayan bir takim musvette insanlara, eve vardigimizda yiyeyim diye bana simdiden sutlac sozu veren canim anneme, ozleminden karalar bagladigim yegenim Ipege, asktan korkmaya ama yine de kalbimin atisina kulak vermeye, yeni degil ama yine ben olmaya Istanbula donuyorum... gerci istanbul fazla sallamamistir yoklugumu ama ben tum dunyayi dolasacak olsam da tek gecerim Istanbulu.