
seen from Australia
seen from Singapore
seen from Singapore

seen from Japan
seen from China
seen from China

seen from T1

seen from Singapore
seen from Malaysia
seen from Ukraine
seen from United Kingdom
seen from United States

seen from United States

seen from United States
seen from Italy
seen from China
seen from United States
seen from Germany

seen from Türkiye
seen from China
Geleerd...
Als ik iets van het leven heb geleerd, dan is het dat donkere tijden me soms naar de mooiste plekken kan brengen. Ik heb geleerd dat wat op dit moment moeilijk lijkt, in feite een zegen kan zijn. En dat wat het einde van de weg lijkt, eigenlijk slechts de ontdekking is van het bewandelen van een nieuw pad. Ik heb geleerd dat hoe machteloos ik me soms ook voel of hoe verschrikkelijk de dingen lijken, ik niet kan opgeven. Ik moet doorgaan. Zelfs als ik het soms eng vind, zelfs als al mijn kracht weg lijkt te zijn, zelfs dan moet ik mezelf weer oppakken om vooruit te blijven gaan. Waar ik ook tegen vecht op dit moment, het zal voorbijgaan en ik kom hier door. Ik ben namelijk al zover gekomen.
Van. Mij.
Moeizaam…
Wat zou ik graag willen vertellen dat mijn gevoelens voor jou verminderd zijn. Dat ik geen steek in mijn hart voel als ik aan je denk, maar dat is helaas niet het geval. Ik heb echter genoeg zelfbewustzijn om te weten dat deze cyclus niet door kan gaan en gekkenwerk is.
Alles in mijn leven is een weerspiegeling van de keuzes die ik heb gemaakt. Zodra ik alle mogelijkheden heb uitgeput, weet ik dat ik nieuwe beslissingen moet gaan nemen. Hoewel het contra-intuïtief kan aanvoelen, is het loslaten van mijn liefde voor jou, een vriendelijke daad voor mijzelf.
Er is een tijd van vechten en soms een tijd van loslaten. In plaats van verwoed te blijven hopen, moet ik soms gewoon uit de emotionele achtbaan stappen. Het gaat moeizaam, maar het gaat.
Van. Mij.
Kunst van het verdwijnen...
Elke vrouw van wie ik ooit heb gehouden, is nog steeds bezig met het vinden van de liefde voor haarzelf. Ze heeft een kast vol geesten en is naar honderd begrafenissen geweest van de vrouw die ze ooit was. Ze vraagt zich af welke wonden haar moeder draagt die ze nooit zal weten. Ze hoopt dat het gewicht van de wereld haar uiteindelijk niet verplettert en dat ze sterk genoeg is om alles aan te kunnen. Ze wenst dat er een dag komt dat ze alles neer kan leggen, haar pijnlijke schouders rust kan geven. Ze wil dat iemand haar echt ziet en geen feest maakt van haar vriendelijkheid en dromen. Ze verbergt altijd een geheime honger naar wat haar roept in het donker. Ze beschikt over een universum, maar ondanks de schijnbare tegenstrijdigheid is haar verteld zichzelf kleiner te maken. Iedere vrouw van wie ik ooit heb gehouden, heeft erover nagedacht. De kunst van het verdwijnen. De ene dag hier zijn, en de volgende dag, als rook, gewoon weg.
Laat me de meest beschadigde delen van je ziel zien, en ik zal je laten zien hoe het nog steeds blinkt als goud.
Van. Mij.
Gedachten…
Voor wat ik nog moet voelen, voor de 'beats' die nog in mijn hart blijven zingen, voor de dromen die ik nog niet heb geleefd en voor de brieven die ik nog niet heb geschreven.
De gedachten blijven stromen…
Van. Mij.
Bij jou zijn…
Als ik bij jou zou zijn, zou het elke dag zo gezellig mogelijk zijn. Speelse avonden met wijn en goede seks. Warme nachten, verstrengeld in elkaar. Koele ochtenden met hete koffie, elkaar aankijkend over de rand van onze drinkbeker. Glimlachend. Zwoele uurtjes tot aan de lunch, rondlopend in jouw shirt van gisteren - die net tot over mijn billen valt. Haren in een rommelige knot. Wollen sokken en geen beha.
Van. Mij.