Ruimte en rust…
Soms ontdek ik dat de ruimte die iemand ooit innam weer terugkomt bij mezelf. Niet omdat er iets misging, maar omdat de verbinding niet meer meebeweegt met wie ik ben geworden. Er komt dan een moment waarop ik merk dat de stilte meer vertelt dan woorden ooit zouden doen. Dat er geen vragen meer komen, geen kleine gebaren, geen nieuwsgierigheid naar mijn leven. En ergens voel ik dan dat ik niemand iets verschuldigd ben. Dat ik niet hoef te trekken aan iets wat vanzelf stilvalt. Toch betekent dat niet dat mijn hart sluit. Ik laat de deur niet dicht, ik kies er alleen voor om even niet meer degene te zijn die aanklopt. De ruimte blijft, de plek blijft, de mogelijkheid blijft. Maar de beweging laat ik nu bij de ander. Het is geen falen en geen verlies, het is een stille afronding van iets dat ooit betekenis had. En soms is dat precies hoe sommige hoofdstukken horen te eindigen, zacht, rustig, zonder verwijt. Omdat ik verder mag, omdat ik verander, omdat niet elke verbinding mee hoeft op mijn weg.
Van. Mij.