Wag na tayong mag-assume, dahil pag nagaassume tayo, masasaktan lang tayo, at pag nasaktan tayo madidisappoint lang tayo. Kaya tangina, pwede ba? Wag na.
seen from Japan

seen from United States
seen from Yemen
seen from Austria
seen from China
seen from Indonesia

seen from United States
seen from United States
seen from Malaysia

seen from United States

seen from Canada
seen from China
seen from Austria

seen from United States
seen from United States
seen from China
seen from Macao SAR China

seen from Russia

seen from Russia

seen from United States
Wag na tayong mag-assume, dahil pag nagaassume tayo, masasaktan lang tayo, at pag nasaktan tayo madidisappoint lang tayo. Kaya tangina, pwede ba? Wag na.
Gagawa at gagawa ka ng paraan para makausap mo s'ya.
(c) faindylicious
Galing ni Ate! :) She's a blogger. A video blogger from FEU! :) Reblog reblog. Kulit nya sa video. Ganda pa =))
So ito yung feeling na hindi ko matanggi na nakakalungkot..
Nasanay ako na maya't maya kami magkatext, magtatawagan kapag gusto. Magkikita kapag gusto. Lahat madali. Hindi hassle. Halos dalawang taon ng buhay ko ganon. Masaya. Masayang-masaya.
Tapos bigla-bigla na lang.. Boom! Pahirapan na mag usap, may schedule kung kelan lang pwede mag usap, hindi schedule.. hmm parang yun lang yung oras na makakapag usap kami dahil nga sa napakagandang timezone meron kami. -_- Hindi na ganon kadali magtawagan na kahit nakahiga lang, isang click lang magkausap na kami, naka speed dial pa. Ngayon, kelangan bumangon, buksan ang laptop, antayan mag online, saka magkaka usap. Hindi siya nakakapag reply agad pag nagtext ako.. Ang hirap. Nakaka praning, nakaka taranta, minsan di mo maiwasan mag isip, ano kaya, bakit kaya di nagtetext? Bakit kaya? Nasan kaya? Sino kayang kasama? Na aalala kaya ko nito? Nag iisip kaya to ng paraan para makausap ako. Na ma inform ako kung nasan at sino kasama nya? Ano!?
Ang hirap. Well, ginanahan ako mag post ng tungkol sa ganito dahil ganito nararamdamam ko ngayon, kahapon, nung nakaraang araw, plus pinanood ko yung video ni Ate Faindy tungkol sa LDR. Tangina, bet na bet ko lahat ng sinabi nya, yun din yung nasa utak ko eh. Maluha luha na nga ko sa panonood, gusto kong umapir sa kanya at sabihing "Tangina hirap ng sitwasyon natin te" tapos sasabayan ko yung pag iyak nya. Ang pagkakaiba lang namin, nasa iisang bansa sila pero LDR pa rin, eh kami magkaibang kontinente, 4 digits miles lang naman.. </3
Sobrang hirap. Nagpapasalamat naman ako na merong mga technology na nakakatulong para makapag usap kami.. Pero bakit ganun? Kanina nga ayoko na pumasok, gusto ko antayin yung reply nya.. Pero kelangan ko pumasok eh. Naluluha na ko sa highblood, sa pag iisip.. Haaay. Hanggang kelan kaya ganito?
RIP, Kuya Quio!
Hala, nung nireblog ni Ate Ysh yung older niyang post... saka ko lang nalaman na patay na pala si Kuya Quio. Hindi niya ko personally kilala, pero kilala ko siya. Crush ko pa yun, pogi kasi eh... kahit may girlfriend na.
Nakilala ko siya nung mga panahon na sila pa ni Faindy, tapos ngayon... malalaman ko na wala na pala siya. I don't know the whole story behind his death pero sobrang nakakalungkot. MAGPAHINGA KA NA KUYA QUIO! MARAMING MAKAKAMISS SA'YO!!! KASAMA KA LAGI NI GOD. :)
SOP este Laslasan night with paks and Mart.
Nakakamiss kayo. Pramis.
Ang tumal ng Tumblr ko
Eh sa matumal tong tumblr ko eh. Nagmana lang naman ako sa ate kong si faindylicious eh kaya nagpo-post ako. Eh ngayon, hindi na siya nagpopost kaya hindi na rin ako nagpopost. Hahaha! Ano na bang balita dito? Ang tumal na eh. Puro twitter at facebook na lang ang alam ko eh. :>