#fil25

[iwasbornforthisblog-blog]

Laboy-Aral sa Quezon

Isa sa hindi ko malilimutang karanasan noong aking unang taon sa kolehiyo ay ang paglalakbay namin sa bayan ng Tayabas at Lukban sa probinsiya ng Quezon kasama ang aking mga blockmates. Hindi lang ito dahil sa mga tanawing bumusog sa aking mga mata at mga kaalamang pumuno sa aking isipan kung hindi dahil sa mga masasayang alaalang bitbit ko mula sa aming makabuluhang pamamasyal.

© Daniel Limlingan

Sulit ang limang oras na biyahe nang masilayan namin ang Minor Basilica of St. Michael the Archangel na mahigit sa 400 taon na ang edad. Dagdag-kaalaman: ang simbahan ay hugis-susi kaya kilala din ito sa tawag na "Susi ng Tayabas". Ito ay matatagpuan sa bayan ng Tayabas, Quezon. Nagpapatunay lamang ito ng pagiging relihiyoso nating mga Pilipino.

Kuha mula sa labas ng simbahan. © Daniel Limlingan

Sa pagpasok namin sa loob ng simbahan, kami ay namangha sa laki at haba nito. Ito daw ay isa sa pinakamahabang simbahan sa Asya ayon sa aming tour guide. Akin lamang naisip, paano kaya kung dito ako ikasal? Gaano kaya ako katagal maglalakad patungo sa altar?

Wishing chair

Sa likod ng simbahan ay makikita ang tinatawag nilang wishing chair. Ang aking inuupuan ay pagmamay-ari diumano ng yumaong pari na nasa larawan. Anuman ang iyong hilingin habang nakaupo rito ay tiyak na matutupad raw. Sa ngayon, hindi pa din natutupad ang aking hiling...

Alitao River

Kaunting lakad lamang mula sa simbahan ay iyong matatagpuan ang ilog ng Alitao kung saan may mga naglalaba at naliligong mga tigarito. Kitang-kita dito ang kapayakan ng pamumuhay sa probinsya.

Tila mas malaki pa ang batong ito sa akin! Sa aking likuran (hindi ang malaking bato ha) ay makikita ang Alitao Bridge. Kahit luma na ang istruktura at balot na ng lumot, napakitabay naman nito. Naging parte ito ng ating kasaysayan dahil dito umano nagtago ang ating mga kababayan noong panahon ng gyera.

Casa de Comunidad de Tayabas. © Daniel Limlingan

Ang mga lumang instruktarang ito ay nagsilbing Tribunal, bulwagang Pambayan, tuluyan ng mga manlalakbay at paaralan noong panahon ng mga Kastila, Amerikano at Hapon. Matatagpuan din sa bayan ng Tayabas.

Kilala ang Quezon sa produkto nitong Lambanog dahil sa sagana ang probinsiya sa lupain o taniman ng mga niyog. Matapos kaming ilibot sa loob ng distilerya, pinatikim kami ng lambanog. Lakas ng tama! Paalaala, ang pag-inom ay ipinagbabawal sa mga menor de edad. Hmmm...

© Franz Abelgas

Dumaan din kami sa Tulay Malagonlong, isa sa mga nalalabing tulay na ipinatayo noong panahon ng Espanyol. Sa kasamaang palad, hindi na siya pwedeng daanan ng mga sasakyan, pero puwede pa din naman siguro ang mga hila-hila ng kalabaw.

@ Nawawalang Paraiso Resort and Hotel

Good morning sa inyo! Napakasarap gumising kapag kasama mo ang mga taong nagpapasaya sa'yo habang humihigop ng mainit na kape.

Kuha bago kami maligo sa pool

Tila ang grupo namin ang pinakaswerte sa lahat dahil kami ang nakakuha ng pinakamagandang suite sa buong hotel.

Katahimikan

Kapayapaan

Kita ang Bundok Banahaw sa aking likod

Natagpuan ko ang "Nawawalang Paraiso."

Alam mo ba na ang pangalan ng bayan ng Lucban ay halaw sa isang prutas? Ayon sa kuwento, ang mga taong nakadiskubre sa bayan ng Lucban ay nakakita ng maraming lukban sa lugar kaya ito ang ipinangalan dito. Katabi ko naman si Apolinario dela Cruz o mas kilala sa tawag na "Hermano Pule," ang nagtatag ng Confradia de San Jose.

Isa pa sa mga ipinagmamalaking tanawin sa Quezon ay ang simbahan sa bayan ng Lucban. Mapapansing sa bawat bayan sa ating bansa ay mayroong simbahan. Hindi maikakailang likas sa ating mga Pilipino ang pagiging maka-Diyos.

Isang dayorama na makikita sa loob ng simbahan ng Lucban.

Makikita sa dayoramang ito kung gaano kakulay at kung gaano kayaman ang tradisyong Pilipino. Pamilyar ba ang eksenang ito? Oo, tama ka! Yan ay Pahiyas Festival.

Sa bayan ng Lucban, matatagpuan din ang Kamay ni Hesus Shrine na nasa Bundok Banahaw. Sikat itong pasyalan ng mga turista tuwing Semana Santa.

Bago ang mahaba-habang akyatan...

Noah's Ark © Daniel Limlingan

Pasyalan ng buong pamilya.

Dalawang daan at siyamnapu't dalawang hakbang. 14 Stations of the Cross. Sisiw! Simulan na ang bakbakan...

Dalawang daan at limampu't pito. Dalawang daan at limampu't walo...

© Daniel Limlingan

Hindi mahalaga kung gaano katagal mo inakyat ang isang bundok, ang mahalaga ay kung paano mo ito inakyat at ang mahahalagang karanasan mo sa pag-akyat nito.

I'm on the top of the world looking down lalalalala...

Sa aming paglalakbay, marami akong napagtanto. Una, maaari ka palang matuto habang nag-eenjoy. Ikalawa, hindi pwedeng sabihin na mahirap ang ating bansa dahil napakayaman ng ating kultura at likas na yaman. Marami akong nalaman ukol sa ating kasaysayan, sa ating kultura, at gayundin sa aking mga blockmates. Mas lalo pa kaming naging malapit sa isa't isa dahil sa byaheng ito. Baon ko ang masasayang alaala na talaga namang hinding-hindi ko malilimutan. Isa pang dahilan kung bakit naging makabuluhan ang byaheng ito ay dahil nabuo ang aming pagkakaibigan, isang bagay na hindi mapapantayan ng anumang salapi.

© Franz Abelgas

© AC Ilagan

© Franz Abelgas

Mga sandaling hindi matutumbasan. Mga samahang hindi matatawaran. Mga ngiting nakakawala ng pagod. Mga kalokohang nagpapagaan ng mga bagay. Kasiyahang walang kapantay. At higit sa lahat, mga aral na hinding-hindi mananakaw. Ito ang mga simpleng bagay na nagbibigay-kulay sa ating mundo. Sabi nga, "the best things in life are free." 

Pakaingatan mo ang mga taong nasa paligid mo. Pahalagahan mo ang bawat sandaling kasama mo sila dahil hindi mo alam ang pwedeng mangyari sa kinabukasan.

"Ang kaibigan ay nagmamahal sa lahat ng panahon, at sa oras ng kagipita'y kapatid na tumutulong." --Kawikaan 17:17

Miss na miss ko na ang Block 7(Area Studies batch 2010)!

[kamillemiranda-blog]

Isang Maligayang Kaarawan.

                 Dahil sa Marso 19 ngayon, hindi pwedeng hindi ipagdiwang ang kaarawan ng isang mahalagang tao sa akin, si Joem.  Maikling pagbalik tanaw lamang, kami ay magkaibigan simula hayskul hanggang sa ngayon at kami’y sobrang mabuting magkaibigan. Alam mo na yun. :”>

                                       Picture Perfect High School Photo Namin

                Dahil nga kaarawan niya ngayon, plinano naming pumunta sa Makati para mamasyal, maghanap ng mic condenser at kumain ngunit sabi ng taxi driver sa amin trapik daw papunta at sabi sa amin na mas mabuti kung sa MOA, eh di sa MOA na lang kami dineretso ng nagmamaneho ng taxi. Sa sobrang laki ng lugar, hindi talaga namin malaman kung saan unang tutungo kasi ang lawak nga naman ng MOA, biruin niyo, halos 3km rin yung paikot nun (nasubukan ko ng mag-fun run dun dati).

Sinimulan muna namin sa paghahanap ng condenser ng mic niya. Hindi ko rin talaga alam kung ano yun, basta para sa mga ginagawa niyang recording yun, aspiring singer kasi siya eh. Hehe. Lakad kami ng lakad hanggang sa makita namin yung tatlong tindahan na sinasabi sa directory ng MOA. Tumingin kami ng mga condensers kaso walang tumugma sa criteria niya: MURA. Naisipan kong pumasok muna ng Team Manila store. Paboritong Online store ko ang Team Manila kahit wala pa akong nabibili roon, kasi ang gaganda ng design ng mga damit nila atsaka ipinapalaganap ito ng Internet Crush kong si RB. Dahil sa natapos na ang window shopping sessions namin, tumungo na kami sa bayside kung saan marami na palang palaruan ang nagawa, kulang na lang ang malaking bituin para matawag na siyang Star City.

Masarap na Prutas sa Supermarker

Sinubukan namin ang zipline nila roon para makarating sa ibaba. Sa simula’y nakakakaba pero kapag hindi ka na nakatuntong sa kahit ano at nakalutang ka na sa ere, parang hindi mo na mararamdaman ang kaba. Ayos naman ang unang zipline naming magkasama.

Lutang ang mga utak habang nakalutang sa ere.

Pagkatapos ay naglakad-lakad kami sa tabi ng Sea Wall. Napakaraming taong namamasyal rin pala sa araw na ito, kahit Lunes pa lamang. Naglibut- libot kami at kumuha ng mga litrato ng mga bagay na nakapukaw ng atensyon namin. Isa na rito ang mime na sobrang kulit. Nakikipag-picture-an pa sa amin sa sobrang aliw niya sa camera.

Kursunada. Aliw na aliw ako sa kanya dahil napakahirap ng ginagawa niya.

HD. Natipuhan pa ata ng isang mime ang kasama ko.

Hindi rin naming maiwasang sundan ang isang banda na umiikot sa buong MOA at nagpapatugtog ng mga kantang mapapaindak ka. Natuwa rin kami sa asong nakita naming na naglilibot- libot din. Dinaanan rin naming ang MOA’s eye na animo’y nasa London ako dahil sa napakalaking Ferris Wheel na ito. Dahil sa gutom at dumidilim na, minabuti na naming bumalik sa mall at kumain.

Jose Miguel"Dog Whisperer" Bobier

MOA's eye. 

Little Drummer Boys

Naghapunan na kami sa Tokyo Tokyo, at nag- Fried Chicken Karaage kami pareho. Masarap naman siya tulad ng dati, saktong alat at anghang lang pero ayos sa bulsa.

ebidensya.

Binigay ko na nga rin pala sa kanya ang mumunti kong regalo. Mukha namang natuwa siya, kayo mission accomplished na naman ako. J

Happiness.

Oras na para umuwi. Baon na naman namin ang isang masayang alaala magkasama. Nag- enjoy ako sa munting selebrasyon namin at sana mas marami pa kaming ganitong pagdiriwang, sa susunod, sa kaarawan ko naman.

Sabi nila importante daw ang mga birthdays. Ito kasi yung paggunita sa unang araw mo sa outside world mula nang hinugot ka sa private part ng nanay mo, or sa tiyan niya kung ceasarian. Ang weird nung sinabi ko, pero anyways, ang gusto ko lang namang ipunto ay isang milestone sa buhay ng tao ang kanyang kaarawan. Bawat taon na ipinagdiriwang ito, inaalala natin ang ‘existence’ ng taong nagdiriwang nito, yung mga nagawa niya, mga naibahagi niya at syempre yung mga bagay na mapapasabi ka nang, “Buti na lang pinanganak tong taong ito at nakilala ko siya.” Buti na lang, pinanganak si Joem at nakilala ko siya.