#findingthejolly.blogspot.com

[findthejolly]

Τα δυο μας, ποια δυο μας;

Σε είδα μετά από καιρό. Το πρόσωπο σου ήταν θαμπό. Παρα τα τόσα, χαμογελούσες για να χαμογελάσω και εγώ, όπως έκανες πάντα άλλωστε. Η καμπούρα σου δεν έλεγε να ισιώσει με τίποτα. Καθε χρόνο και χειρότερα άλλα το έχεις σχεδόν πια ξεχάσει.

Σε θυμάμαι από μικρό, να κρυώνεις και να τρίζουν τα δοντιά σου και να βγαίνουν οι ανάσες σου ζεστές από το στόμα σου και να γίνονται υδρατμοί, ένα από τα πολλά παιχνίδια σου- να βλέπεις τους ατμούς να φεύγουν σαν καπνός από τσιγάρο και να το διασκεδάζεις. Τι πλάκα που είχε τότε.

Μα ακόμα είσαι παγωμένος. Ακομα μου λες πως δεν θες να κατεβάσεις τα μανίκια γιατί σε πνιγούν, για αυτό βάζεις τα χέρια στις τσέπες και όλοι σε περνάνε για ψευτομαγκα αλλά δεν καταλαβαίνουν. Παρε λίγο το παλτό μου, σου το λέω αυτό ακόμα και τώρα αλλά σε βαραίνει, το ξέρω.

Σου είπα ότι άλλαξες και εσύ με κοίταξες περίεργα. Σαν να θύμωσες που σε κατάλαβα άλλα δεν μπορώ να πιστέψω πως διανοήθηκες έστω και για μια στιγμή ότι μπορούσες να μου κρυφτείς. Μου πέταξες μια φράση. Νιωθω ότι σε χάνω. Αναλογιστηκα μια απάντηση άλλα τελικά άπλα έγνεψα.

Θυμασαι ρε συ; Τοτε που προχωρούσαμε ρε τα δυο μας. Μεσα στα σκοτάδια, καλή ώρα. Στους δρόμους που ξέραμε τόσο καλά, όμως παίρναμε σε επανάληψη και επιτηδευμένα την λάθος στροφή, να μην φτάσουμε ποτέ σπίτι. Δεν θέλαμε να γυρίσουμε σπίτι. Και έτσι με αυτόν τον περίσσιο χρόνο ξαναπαίρναμε και δίναμε την υπόσχεση μας. Την συμφωνία μας.

Μην αλλάξεις ποτέ γιατί εγώ σ’αγαπάω. Μην άλλαξες ποτέ γιατί εγώ είμαι εδώ για εσένα. Μην αλλάξεις για την πάρτη κανενός γιατί πάντα, θα ξέρεις ότι έχεις εμένα.

Ενταξει εαυτέ μου;

Χαρηκα που σε είδα και απόψε, μην χαθείς.

[findthejolly]

Το μπαρ του θυμού

Όταν ένας δικαστής σήκωσε το δάχτυλό του, έναντι ενός φτωχού ηλίθιου, στο χέρι έσφιγγε τρία δάχτυλα που έδειχναν τον ίδιο. Σε εμένα, σήκωσε το δάχτυλο γιατί είμαι διαφορετικός. Σιγά το νέο.

Είμαι ένα βουνό. Αν ο Μωάμεθ δεν έρθει, τότε καλύτερα. Είμαι καλά και μόνος μου. Για δες, η παροιμία έκανε λάθος. Είμαι σαν το φελλό του κρασιού που έστειλαν πίσω. Είμαι οι κάλλιοι στα γόνατα όσον προσευχήθηκαν υπερβολικά και δεν εισακούστηκαν ποτέ τους. Είμαι όπως ο άνεμος. Πάω όπου με πάει, αλλά είμαι πάντα εδώ.

Είμαι το δαχτυλίδι της νύφης, το οποίο έβγαλε και μου το πέταξε. Τότε της είπα «καλύτερα έτσι, είμαι καλύτερα μόνος μου, χωρίς φίλους, χωρίς εραστές». Κοιτάω τη  δουλειά μου.

Είμαι η μαύρη τρύπα, ενός πεσμένου δοντιού από το χαμόγελο της τύχης. Και κοίτα κατάσταση. Κοίτα πως, το πιο άτυχο και επικίνδυνο πράγμα που έχω ζήσει, είναι η ζωή. Που με το που γεννιέσαι, γυρνάς, γνωρίζεις, μαθαίνεις και αλληλεπιδράς. Αλλά από τη ζωή, δε βγαίνεις ζωντανός. Μόνος ένας τα κατάφερε, μα τον είχαν στείλει.

Περίεργοι καιροί. Μα αν ξαναγεννηθώ, θα ήθελα να ξαναγεννηθώ ο εαυτός μου, με την υπόσχεση ότι θα κάνω περισσότερο σεξ και παρακαλώ το Θεό να βάλει κανένα άνθος παραπάνω στο δρόμο για να το δώσω σε κάθε κορίτσι που δεν μου έχει δώσει. «Ει, ομορφιά, κράτα το, δικό σου».

Και τώρα που νυχτώνει και έρχεται το ηλιοβασίλεμα, τέσσερα παιδάκια έχουν μαζευτεί και παίζουν τους αστροναύτες δίπλα σε κάτι άστεγους. Κοίτα με πόση προσοχή κάνουν όλη αυτή τη φαντασία, περιπέτεια.

Για όλα τα παραπάνω, κάνω μια πρόποση, σε όποιον είναι σαν και εμένα, στο μπαρ του θυμού. Και όσο περισσότερο πίνω, τόσο περισσότερο διψάω. Αυτά τα γαμημένα  ποτήρια είναι γεμάτα άμμο, μα το νερό εδώ απαγορεύεται.

[findthejolly]

Σκουριά και Μαγιονέζα

Όταν την είδα, ήταν σαν να έτρωγα σοκολάτα με μαγιονέζα. Δεν είχα φάει ποτέ μου, και ακόμα και αν ήξερα ότι θα με πονέσει η κοιλιά μου, ήθελα να την δοκιμάσω. Ελπίζω να κατάλαβες ότι δεν μιλάω πια για την σοκολάτα.

Το χλωμό της πρόσωπο έδινε την εντύπωση μιας σβησμένης ψυχής, όμως τα κόκκινα μαλλιά της ήταν η χειροπιαστή απόδειξη ότι μέσα της έκρυβε φωτιά που κρατούσε για να ζεσταίνει μόνο την πάρτη της.

Ήθελα να δω την γλώσσα της να γλείφει αργά και σταθερό σκουριασμένο σίδερο. Ήθελα να της κλέψω αν όχι συναίσθημα, κάποια τουλάχιστον έκφραση.

Εκεί ήταν η καύλα, η ανάγκη για το γέμισμα στην περιέργεια μου. 
Τα νύχια της έπρεπε να μου γδάρουν την πλάτη. Ο λαιμός της θα ήταν ομορφότερος γεμάτος με μπλε, μοβ σημάδια και μαύρες τρύπες.

Έπρεπε να ακούσω τον τόνο της φωνής της να αλλάζει και τα πόδια της να τρέμουν και να μάτια της να μένουν κλειστά και ο ιδρώτας να στάζει από φόβο.

Γιατί αν άνοιγε τα μάτια της, δεν θα μπορούσε να πιστέψει πως τα πάντα γύρω της θα είχαν αλλάξει, γεγονός που εκείνη δεν θα μπορούσε ποτέ να αποδεχτεί.

Αυτή κράτησε  τα μάτια κλειστά και εγώ τα άνοιξα.

[findthejolly]

Σκόνη στο μπάνιο

Έφτυσε σιχαμένα στο χώμα, το χώμα βράχηκε και βγήκε ένα λουλούδι. Το λουλούδι αργότερα το είδα φορεμένο ανάμεσα στα χείλη ενός χορευτή που χόρευε μόνος του κλακέτες.

Το κοινό, μια κοπέλα όλο κι όλο, ένιωσε δέος βλέποντας τον χορευτή, ήθελε να γινεί και αυτή μέρος της παράστασης αλλά μέχρι να το αποφασίσει, ο χορευτής είχε κατέβει και αυτή είχε μεταφερθεί ήδη σε άλλο σκηνικό.

Σε ένα μπαρ, με φόντο μπουκάλια γεμάτα ξίδι αλλά και λάδι, όπου ο μπάρμαν χάζευε τα αποτυπώματα των αφρών  που είχαν αφήσει τα μισοτελειωμένα ποτήρια μπίρας, των μισοτελειωμένων ανθρώπων, αντί να τα καθαρίζει. Σκέφτηκε πως ίσως να δουλεύει και έτσι, κανείς δεν πίνει το βράδυ καφέ, ‘δεν κάνει’ (ό,τι και αν σημαίνει αυτό). Πως αλλιώς να διαβάζεται η μοίρα για τους νυκτόβιους;

Δεν διαβάζεται, φτιάχνεται.

Ο μπάρμαν είπε στην κοπέλα ότι κλείνουν και πως θα έπρεπε να φύγει. Η κοπέλα κατευθύνθηκε προς την έξοδο, έστριψε προς το μπάνιο, είδε την πόρτα που έλεγε απάνω ‘έλξατε’ και αυτή μπήκε σπρώχνοντας.

Εκεί, βρήκε κάποιον που κοιτιόταν στον καθρέφτη και έπειτα κοιτούσε τον πάγκο, από όπου τραβούσε μυτιές. ‘Τι είναι αυτό;’, ρώτησε εκείνη. ‘Σκόνη, αν θες σνίφαρε και εσύ’, απάντησε εκείνος. Έτσι και έκανε. Ως έκπληξη της, συνειδητοποίησε ότι ήταν όντως απλή σκόνη. Η έκπληξη της ήταν τέτοια που όταν φτερνίστηκε σκόρπισε κομφετί σε όλο το δωμάτιο, μπαλόνια ξετρύπωναν από τις λεκάνες γεμάτα νερό, το μπάνιο ΄πλημμύρισε΄ με αυτά και τότε άρχισαν να σκάνε σαν πυροτεχνήματα, από ασφυξία μάλλον.

Έτσι, έγινε όλο το μαγαζί … μπουγέλο.

Ο μπάρμαν κόντρα στο ρεύμα, τράβηξε το καζανάκι και όλα έγιναν συνηθισμένα. Το λουλούδι μαράθηκε, τα ποτήρια καθάρισαν, η ταμπέλα του μπάνιου έπεσε, η σκόνη και τα κομφετί χάθηκαν, τα μπαλόνια πέταξαν στο διάστημα και η κοπέλα πήρε τον σωστό δρόμο της εξόδου.

Ένα μπράβο στον βρομιάρη που έφτυσε το χώμα, άλλαξε πολλά, ακόμα και αν η κατάληξη ήταν ίδια, και ας μην το έμαθε ποτέ.

[findthejolly]

Βραδιές Μαγικές

Πάλι βρέχει έξω. Η μυρωδιά της βροχής, δηλαδή του βρεγμένου χώματος και των σκουληκιών περνάνε τα παλιά τοιχώματα των σπιτιών του χωριού και έτσι παντού μυρίζει σκουλήκια και υγρασία.

Πάλι δεν μπορώ να κοιμηθώ, έχω αρχίσει να μην προσπαθώ καν, μιας και είναι ανούσιο. Μετά από τόσες φορές κατάλαβα ότι μεγάλο κομμάτι της ζωής μου ανήκει πλέον στην νύχτα.

Το μυαλό δουλεύει γρηγορότερα. Είναι ναρκωτικό η πουτάνα. Ο νους διευρύνεται αλλά το σώμα τρέμει. Δεν πειράζει όμως. Δεν σε βλέπει κανείς στις νυχτερινές βόλτες, κανείς δεν μετράει τις κινήσεις σου, όσοι υπάρχουν εκεί έξω διακρίνουν μόνο την φιγούρα σου.

Φαντάροι που περιμένουν στην στάση του λεωφορείου από τα χαράματα και σιγά σιγά μυρίζει καφές από τις καφετέριες και οι φούρνοι μοσχοβολάνε ψωμί.

Κάπου εκεί είναι το όριο μεταξύ των υποχρεώσεων που σε καλεί να αναλάβεις η επόμενη μέρα.  Κάπου εκεί, σε ένα πέρασμα από αφιλτράριστη σκέψη και ασύλληπτη  λογική προς την λογική του πρέπει.

Για τις νύχτες ζούμε. Ο καθένας μας την ήμερα έχει την δυνατότητα να προσαρμοστεί στο περιβάλλον όπως απαιτείται. Το βράδυ θα μάθεις και θα μάθουν ποιος είσαι γιατί ακόμα και χωρίς φως, εδώ, δεν χωράνε δικαιολογίες.

Ευχαριστώ όσους και όσα δεν με αφήνετε να κοιμηθώ το βράδυ, με κάνετε να νιώθω ζωντανός. Ας μην με παίρνουν τα πόδια μου το πρωί και ας φαίνομαι άρρωστος, η νύχτα θα με γιατρέψει.

[findthejolly]

Κακές Συνήθειες

Τόσες πολλές κακές συνήθειες, και οχι δεν θα ξεκινήσω να τις απαριθμώ ξέροντας καλα οτι μια σελίδα δεν θα ειναι αρκετή.  Ξεκινώντας απο το κάπνισμα και περνώντας στο αλκοόλ, γυρνώντας στα ναρκωτικά και έπειτα ευθεία στην αταξία και ίσως ως τελικό προορισμό την αδιαφορία, την ανευθυνότητα και την απάθεια. "Κακές συνήθειες", δεν ακούγονται τοσο κακές κατα βάθος ομως ετσι;

"Κοιτάτε άνθρωποι, ολόκληρος κόσμος στοιχειωμένος με τις πληγές που δημιούργησε ο ίδιος", θα απαντούσε ο καθένας απο εσάς πατώντας πανω στην γενική έννοια.

Κοίτα ομως παιχνιδια που παίζει το υποσυνηδητο. Κοίτα ομως μερικές φορές οτι ειναι το βρόμικο και το βλαβερό που μας θέτει ζωντανούς. Μας δημιουργεί σενάρια και μας πλένει το μυαλό. Χωρις αυτα ο κόσμος θα ηταν πιο υγιής, πιο σωστός και ηθικός. Αλλα δεν θα ειχε τα πανω-κατω του, γιατι μια ζωή χωρις κακές συνήθειες θα ηταν μια τέλεια ζωή.

Να το φτύσω το τέλειο.

Ναι αγαπητέ, οι κακές συνήθειες τραβάνε, προσοχή, βλέμματα και ενδιαφέρον. Μην κανεις ψέμματα πως δεν τις αγαπάς. Γιατί ήταν αυτές που σε τράβηξαν σε εκείνον, εξαρχής.

[findthejolly]

Μια σελίδα χαρτί

Μου τοποθέτησε μια κενή σελίδα χαρτί μπροστά μου. Μου είπε να γράψω ό,τι θέλω, τις σκέψεις μου, τα συναισθήματα μου, περιστατικά, πραγματικά ή φανταστικά.

Τον κοίταξα στα μάτια. Όλος αυτός ο χώρος για έμενα; Αλήθεια; Μου δίνεται τέτοια ευκαιρία; Μου δίνεται η ευκαιρία να αφηγηθώ το οτιδήποτε, με όποιον τρόπο θελήσω εγώ; Φανταστικά.

Δεν μου έχει συμβεί ποτέ πριν κάτι παρόμοιο. Θα πρέπει να προσέξω πως θα την γεμίσω. Να μην κάνω μουτζούρες, να μην κάνω ορθογραφικά, συντακτικά ή γραμματικά λάθη.

Να κάνω ωραία γράμματα. Στρογγυλά και μεγάλα, ή μήπως πλαγιαστά και καλλιγραφικά; Ίσως και να τους δώσω τον δικό μου χαρακτήρα και ύφος.

Και πως να μιλήσω; Να χρησιμοποιήσω πλούσιο λεξιλόγιο; Φτωχό; Καθημερινό θα πήγαινε ίσως καλύτερα. Αλλά χρειάζεται κάτι το διαφορετικό για μια διαφορετική περίσταση σαν και αυτή.

Εντάξει, ξεκινάω.  Αλλά από που να αρχίσω; Να σου πω για τους φίλους μου; Για την οικογένεια μου; Για εκείνη την κοπέλα ή για τον παλιάτσο ή για την ντουλάπα ή για την κουκουβάγια ή για τον κωμικό ή για την γάτα ή για την μάγισσα ή για τον Τυπά ή για το σκιάχτρο; Τι θα ήθελες να ακούσεις; Μα δεν έχει σημασία τι θέλεις εσύ αλλά ούτε τι θέλω εγώ. Έχω ήδη αρχίσει να γράφω με μικρότερα γράμματα τώρα.

Η σελίδα γέμισε, με άσκοπους πρόλογους και άσχετα σχόλια. Χάθηκε χρόνος, μελάνι, χαρτί και μια ευκαιρία που δεν εκμεταλλεύτηκα ποτέ μου.

Μια σελίδα χαρτί, δεν φτάνει.

[findthejolly]

Σκηνικό

Είχε φτάσει η μέρα, το περίμενε καιρό, δεν ήξερε αν βιαζόταν πάντως αυτή ήταν η σκέψη της από τότε που ήταν μικρή. Κοιταζόταν στον καθρέφτη και φαντασιωνόταν την στιγμή. 


Και να που ήρθε. Γυναίκα πια, με το πρόσωπο της πιο λαμπερό από ποτέ, με το χαμόγελο της να αστράφτει από χαρά, βαλμένη σε ένα λευκό φανταχτερό νυφικό μπροστά στον τάφο του πατέρα της, να γιορτάζει την κηδεία του. Τώρα ποιος γελάει; Αυτή γελάει παιδιά μου.

 

Οι συγγενείς αναστατωμένοι, να προσπαθούν να ηρεμήσουν το κοριτσάκι τους που του ‘έστριψε΄ από τον ψυχολογικό δήθεν πόνο για τον χαμό του συγχωρεμένου ‘αγαπητού' του πατέρα.


Η από πάντα σοβαρή, συγκρατημένη και κλειστή γυναίκα χόρευε και τραγουδούσε. Την μαζέψαν. Χάπια, ηλεκτροσόκ στο τρελοκομείο, λάθη συμβαίνουν και η γυναίκα θάφτηκε δίπλα στον πατέρα της. Ελευθερία με τίμημα την ζωή της, τι λύτρωση και αυτή.