#fredherzog

[aflashbak]

Fred Herzog - Granville and Robson, 1959 #fredherzog #1959 #1950s #usa #Vancouver #canada #streetphotography #photography #photo #photos #photographs #photograph https://www.instagram.com/p/CJb0mQ8A9x8/?igshid=1nfk83gd1ljdc

[peterfields]

No words... #feelslikesummer @peterfieldsberlin #fredherzog #moderncolor #book #photography #myfavorite #fridaymood #becareful #blablabla https://www.instagram.com/p/BysRQFQoMKL/?igshid=dwu972mh0ud3

[yournameisuniverse]

[theshopvancouver]

What was such a beautiful and vibrant area #FredHerzog "Hastings at Columbia, 1958" #Vancouver (at The Shop Vancouver)

[artbookdap]

Photography lovers, rejoice! 'Fred Herzog: Modern Color' is Back in Stock!⁠ ⁠ Herzog left Germany as a young man in 1952. His mother had died in 1941; his father died right after the war. He worked odd jobs in Toronto before moving to Vancouver to be a medical photographer at St. Paul's Hospital. There, he began to shoot with a Leica 35mm camera, the better to capture the "engagingly seedy and colorful" city that would become his subject for the rest of his life. "He surveyed the streets, alleyways, storefronts, signs, empty lots, backyards, the waterfront, and the people," @davidcampany writes. "It is not the 'positive view' preferred by civic officials; neither is it negative. It is the measured, attentive, and ultimately generous view of a mindful observer. Few other bodies of photography in the history of the medium have come close to the richness of Herzog's extended city portrait." ⁠ ⁠ Read more via linkinbio.⁠ ⁠ Published by @hatjecantzverlag⁠ Text by David Campany, Hans-Michael Koetzle, Jeff Wall.⁠ ⁠ #fredherzog #vancouver #streetphotography #colorphotography https://www.instagram.com/p/Cj0UacOM7zy/?igshid=NGJjMDIxMWI=

[artbookdap]

The sleeper hit of the decade. 'Fred Herzog: Modern Color,' published by @hatjecantzverlag⁠ ⁠ Fred Herzog left Germany as a young man in 1952. His mother had died in 1941; his father died right after the war. He worked odd jobs in Toronto before moving to Vancouver to be a medical photographer at St. Paul's Hospital. There, he began to shoot with a Leica 35mm camera, the better to capture the "engagingly seedy and colorful" city that would become his subject for the rest of his life. "He surveyed the streets, alleyways, storefronts, signs, empty lots, backyards, the waterfront, and the people," @davidcampany writes. "It is not the 'positive view' preferred by civic officials; neither is it negative. It is the measured, attentive, and ultimately generous view of a mindful observer. Few other bodies of photography in the history of the medium have come close to the richness of Herzog's extended city portrait." ⁠ ⁠ Text by David Campany, Hans-Michael Koetzle, Jeff Wall.⁠ ⁠ Read more via linkinbio.⁠ ⁠ #fredherzog #colorphotography #newcolor #Kodachrome https://www.instagram.com/p/CdOoZn9JEFz/?igshid=NGJjMDIxMWI=

[lachambreclaire]

Karanlık odada yaprak dökümü diyerek başlayayım, sonrasında kendimi tokatlarım. Dün de Fred Herzog ölmüş. Herzog’u  çok severim. Sakin çalışan, elli yıl boyunca aynı filmi kullanmasının da gösterebileceği üzere (kodakchrome) işini severek yapmış o fotoğrafçılardan Herzog, hani şu karelerinin değerine ayrı ayrı takılmadan, hatta bunu hiç umursamadan bakmayı hep sevdiğim fotoğrafçılardan.

Fred Herzog bir Vancouver fotoğrafçısıydı, bu kentin renkli tarihini Eggleston’ın Memphis’inden epey önce, 50′lerde kaydetmeye başlamıştı (hemşerisi Jeff Wall’dan yakın zamanda Vancouver ve Herzog konulu yeni bir yazı bekliyoruz). Bu fotoğrafların bazılarında, aşağı yukarı çağdaşı olan Eggleston’daki ya da bambaşka bir kuşaktan yine bir Vancouver gözlemcisi olan Jeff Wall’daki tekinsizlik tek tük örneklerle de olsa yavaştan kendini okutmaya başlamış aslında.

Şu fotoğraf örneğin, saf okur hislerimizle oynayan “southern gothic” anlatıların giriş cümleleri gibi okunmayı bekliyor: “Kan kardeşi Stanley’den temiz dayak yediği o sabah, bileğini sardırdığı Çinli şifacının önündeki durakta yaşlı kadın arkasından seslendi: ‘Çok acıyor mu?’ Oysa o gün karşılaşmayı umduğu son şey, bir ihtiyarın çantasına istiflenmiş bir cımbız, iki kadın parmağı, 8 Kanada doları ve bir yavru kedi cesediydi.” Arkadaki kıpkırmızı posta kutusuyla kadının bembeyaz eldivenleri ve adamın beyaz tişörtü, bu gergin fotoğrafın sonunda öyle ya da böyle kan döküleceğini söylüyor. Genel anlamda bu renk lekeleriyle hikaye kurma meselesi resim için kadim olsa da, fotoğraf söz konusu olunca hem siyah&beyazın hem Rimbaud’nun zıttına giderek (”Kıpkırmızı İ sesi, Kızıl derili bir yerli gibi”), benimsenmiş dil fetişlerini yeniden kırıp tersine çeviriyor bence. Bu yüzden de başarılı.

Siste İki Adam, 1958.

Bu da öyle. Kente taşınmış bir Faulkner, McCullers, Flannery O’Connor tansiyonu daha, görünürde çok sıradan. Jeff Wall’u “urban poetics” meselesinde çok etkilediği söylenebilir. Mesela Mimic, yön olarak Siste İki Adam’ın tersi ya da buradaki olası gerilimin aktive olmuş hali gibi değil mi?

Jeff Wall, Mimic, 1982.

Jeff Wall okuduğum herhalde en hisli yazısını Herzog’un “New Pontiac” adlı fotoğrafı için yazmıştı. Temelde şöyle şeyler söylüyordu, Herzog kentini severek fotoğrafladı, çünkü o dönemde, boyaları dökülmüş bu yeşil ev gibi şimdikilerden daha sıcak niyetlerle inşa edilmiş birçok yapı kent manzarasını biçimlendiriyordu. Artık binalar ve sokaklar sevgiyle fotoğraflanmıyor çünkü kentin çehresini belirleyen yapılar bir yakınlık kurma kaygısı ya da wabi-sabi estetiği üzerinden inşa edilmiyor.

New Pontiac, 1957.

Bu safyürek açıklama klişenin sularında yüzüyor olabilir ama Jeff Wall’a naif biri diyemeyiz. Sevgi uyandırmayan kentleri inşa edenler kadar, onun dönüşümünden estetik anlamda sevimsizce nemalanmaya çalışan birilerinin varlığını da gözden kaçırmadığına şüphem yok. Ama kimse gösterdiği için itham edilemez tabii, tekrar tekrar gösterdiği için de, olsa olsa, o da belki, bakışın sahiciliği tartılabilir. Kentsel dönüşümün estetik tezahürlerine artık epeyce şüpheyle hamle ettiğimi söylesem cancel edilir miyim acaba? Herzog’u çok sevmemin bir sebebi de bu yalın şeffaflıktır belki.

Jeff Wall bir de Herzog’un birçok fotoğrafında boyanın ve rengin dönüşümlerini, bazen katmanlarını verdiğini söylüyordu. Fotoğraf için riskli bir niyet. Düşününce, kişisel bir sergisini gezerken fotoğrafların birçoğunu fark edememiştim bile. Ama bir Leica all stars karmasında karşılaştığımda, “Bandajlı Adam” on metreden kendini gösteriyordu. Pahalı baskı ne yazık ki, bazen her şey olabiliyor ve bazen internet fotoğraf için daha doğru bir kaynak olabiliyor, doğru bir kaynak olduğunu fark edememeniz dışında.

Hoşçakal Fred. Renkler içinde uyu diye bitirsem, buraya bir daha uğramayacak birileri mutlaka bulunur sanıyorum.

[allehsu]

#1960s #fredherzog #photography #chinatown #sanfrancisco ❤️ #Repost @fredherzogphotography with @make_repost ・・・ Fred Herzog, Chinatown San Francisco, 1962. https://www.instagram.com/p/CGdZhe0JrFX/?igshid=1es76cnbc8soz