#gedichten 1

[commetombeunarbre]

Ik wou goed luisteren  naar mijn tijd en daar altijd van maken. Hoe deed je dat? Ik zou het niet weten. Door niet weten, bijvoorbeeld. Een gedicht was iets wat je kreeg, iets van al deze anderen  aan jezelf. En dan wist: dat was het wat ik niet wist. En je schreef het op. En je bleef eraan veranderen, tot je niet meer  kon veranderen, je regels niet, jezelf niet. En het veranderde je.

[commetombeunarbre]

Zoals Witte Veder zijn oor op de aarde kon leggen en mededelen dat een bende bandieten in aantocht was, zo luister ik aan taal om te weten welke betekenis het straks weer in mijn gedicht voor het zeggen zal hebben. Taal? Het maal tien, maal toen dat een woord kan geven, ja aan wat. Wat wil de dichter eigenlijk horen? Een eredienst van gemis voor wat er nog is? Het cadeau van o aan werkelijkheid: dat ze bijna zo? O, het zijnde. Zwijgen is goed in hebben. Papier is goed in krijgen. Het wordt ochtend. Praatjes van de merel over alles heen: blokfluit met drie gaatjes.

[commetombeunarbre]

Ze wou te snel opnieuw alles kunnen, na haar infarct, en daar hield ze een maand ritmestoornissen aan over en nachten van luisteren naar haar hart en oefeningen om man en kind te gaan missen en als ze haar ogen sloot oefende ze zwart. En dat is dan nog de goede dood, de niet te lange. Leven, je kunt er niet in dan door geboorte. en je kunt er niet uit dan door dood, en daartussenin zit je gevangen. Dat zeggen we niet. Weet je nog dat? zeg ik, blij dat ik met haar mag zwijgen en dezelfde moeilijke moeder mag hebben gehad die van ons gemakkelijke kinderen maakte, en nu dezelfde angst. Vroeger duurt het langst.

[commetombeunarbre]

Mijn vriend imiteert ongeveer alles. Gisteren nog oefende hij het wateren  van een verslenst bureaucraatje in: het klonk als heel zijn leven, een stille sisser. En vandaag ziet ie te eten, steekt een sigaret op, bestelt twee rode wijn en declameert: de wroeging van Nixon. En plots loopt hij hard weg en verbergt zich achter een hoek. Wat doe je nou, vraag ik. Ik ben het geluk roept hij, je vindt me nooit. En 's avonds verandert de sfeer, altijd. Velden rusten als brede bedden en de nevel legt overal spreien. Slapen is iets wat ik tegenwoordig nog enkel kan imiteren, zegt hij. Liefde ook, zeg ik. We zwijgen. En later botst hij het geluid na van een autootje om mee naar de maan te rijden.