Vervolg op scene snelweg
Wierum
Maar er heerste ook stilte. Te veel stilte.
Na een uur en zes en vijftig minuten parkeerde ik de auto op de oprit van het leegstaande huis. Het was een rechthoekige hoekwoning met een driehoekdak en bruine dakpannen. Voorbij de voordeur had je een hal, een gang, een ruimte die doorliep naar de garage, een trap naar zolder en een deur die de woonkamer en de gang met elkaar verbond.
De deur van de kelder was simpelweg de trap openen. Op de vierde tree zat een hendel en daarmee opende je de weg naar beneden.
Ik ben niet naar beneden gestapt. Ik ben doorgelopen naar boven. De slaapkamer. Mijn slaapkamer. Een slaapkamer waar in ik in mijn eentje moest overnachten.
Ik moest het meest wennen aan de stilte. Oorverdovend stil. Je kan er zelfs overdag een speld horen vallen. Behalve als de boeren bezig zijn op 't land.
Maar er zijn geen zuipfeesten, geen muziektenten die door gaan tot 's morgensvroeg, of een buurman die schreeuwend vraagt of het wat zachter mag, als je buikpijn hebt van het lachen.
Nee, de enige die hier geluidsoverlast plegen zijn de vogels 's morgens vroeg en de haan die kraait.
De meeste inwoners zijn gepensioneerd. Maar wel super aardig allemaal.
Plots stond hij voor mij. Met zijn ring stoppelbaard, zijn zongebruinde huid. Zijn armen die zo opgepompt waren dat de mouwen van zijn aqua blauwe T-shirt er strak omheen zat. Het leek wel zo'n mannelijk fotomodel. Zijn knalgroene ogen en zijn perfecte kaaklijn.
Ik rende over de dijk. Eerst in een T-shirt, met een dun hardloopvest om mijn middel geknoopt, maar die wind was zo koud dat ik het vest al rennend aan deed.
Zijn naam was Carlos. Zijn afkomst was Spanje. Wat deed een Spanjaard in een gehucht als Wierum?
Ik groette hem, we startte een gesprekje, we wisselde elkaars nummer uit, al bestond het dorp uit zeven straten. En ik vervolgde mijn weg. Tot ik de sleutel omdraaide in mijn voordeur en de vriendelijke buurvrouw ineens achter mij stond...
'Ik zag jullie wel praten.'
'Ada!' Riep ik, terwijl ik mij omdraaide en mijn linkerand op mijn borst legde en in mijn rechter hand nog de sleutel had die in de deur stak.
'Je moet voor hem oppassen meisje, die jongen is niet goed.' Ik schoot in de lach. Mama 2.0.
'Bedankt voor uw zorgen, maar ik ben een volwassen persoon. Ik kende hem nog niet. Nu wel. Dat is Carlos.' Ik duwde de deur open met mijn rechterhand. Ada pakte mijn linkerhand vast die ik inmiddels naast mijn lichaam had hangen.
Met grote ogen keek ze in de mijne.
'Mijn kleindochter sprak ook met hem, en de volgende dag is ze verdwenen.' Ada schudde aan mijn hand. Een naar gevoel bekroop mij terwijl de haren op mijn armen en in mijn nek omhoog stonden.
'Is uw kleindochter teruggevonden?'
Ada zwijgt en staarde naar haar voeten. Ze had mijn hand losgelaten. Ik keek haar alleen maar aan terwijl ik de sleutel uit de deur haalde.
'Mijn lieve kleindochter is dood gevonden hier in de zee. Vijftien jaar geworden.' Ik voelde een brok in mijn keel opkomen toen ik zag dat de onderlip van Ada trilde. Met gebogen hoofd, en kromme rug, slofte ze weer terug naar haar eigen woning.
'Ik zal goed op mezelf letten Ada. Als u koffie wilt, u bent altijd welkom hè.' Ada stak haar hand op maar keek me niet aan.
Die nacht werd ik wakker van glasgerinkel.
'Moordenaar!' Schreeuwde een mannenstem. Ik sloeg de dekens van mij af en ging bij het raam staan.
Ik zag Ada in haar knalroze badjas, bruine pantoffels en wilde grijze krullen naar buiten sloffen.
'Niet zo schreeuwen jongeman.'
Er glinsterde iets zilvers in
het licht van de lantaarnpaal. De persoon tegenover Ada was helemaal zwart gekleed. Zelfs zijn handen droegen zwarte leren handschoenen. Ik kneep mijn ogen tot spleetjes om naar het zilveren ding te kijken wat de schreeuwende stem vasthield.
Dat is een mes!
Ik liep naar de kamerdeur, stormde de trap af, via de hal rende ik naar de woonkamer en belde het alarm nummer. Ik gaf mijn adres door en de situatie. Toen ik had opgehangen rende ik terug naar de hal en opende de voordeur.
'Ada!' Er klonk paniek in mijn stem. De persoon in de zwarte kleding draaide zich om en hield het mes nu richting mij. Hij had een zwarte pet op, zwarte hoodie, de muts van de hoodie bovenop zijn pet en hij droeg een zwarte spijkerbroek.
'Je hebt je zo te zien niet heel anders gekleed dan vanmiddag, Carlos.' Ik waagde de gok. Zou dit hem zijn?
De persoon in het zwart gekleed deed een stap dichterbij. Ik een stap achteruit.
'Laat dat mes vallen, doe niet zo raar. Laat mijn buurvrouw met rust. En mij ook. Ik herken je met gemak, Carlos.'
De persoon in t zwart maakt een steekbeweging richting mij. Ik steek mijn handen in de lucht en zet een stap achteruit.
'Doe eens rustig,' zeg ik kalm.
'Ik wil je helpen. Ik ga je helpen. Maar dan moet je eerst dat mes laten vallen.'
'Bek houden blikstjinder!' Die stem... dit is Carlos. Hij zet nog een stap dichterbij. Ik nog een paar stappen naar achter. Maar dan knal ik tegen de muur. Waar blijft de politie nou!
Hij komt nog dichterbij.
'Ik weet wie jij bent. Jij bent net zo erg als die moordenaar daar!' Hij zet het mespuntje op mijn keel terwijl hij van zijn rechterhand een vuist maakt en over zijn schouder met zijn duim naar achter wijst. Ik hap naar adem, trek mijn knie iets op, shit ik raak zijn been. Hij doet niks. En dan stamp ik met alle kracht die ik heb op zijn linkervoet. Hij begint het uit te schreeuwen en laat het mes vallen. Ik hap naar adem uit opluchting. Hij hinkelt op zijn rechtervoet terwijl hij zijn linkervoet horizontaal tegen zijn knie legt en met zijn hand erover wrijft.
'Jij Blikstjinder!'
Dan vult de straat zich met blauwe zwaailampen en werd de rust verstoord door de sirenes. Carlos wordt gearresteerd en ook Ada werd meegenomen.
Ik leg een verklaring af. De volgende dag zie ik een witte tent in de voortuin van Ada. Er lopen mensen in witte pakken en blauwe hoezen om hun schoenen zodat ze niets beschadigen of eigen dna achterlaten. Die middag kwam er een journalist die vertelde dat de kleindochter van Ada al die tijd in de kelder heeft gelegen. Dood. Carlos was de vriend van haar kleindochter. Merel heette ze. Hij wilde bij Ada thuis kijken of hij Merel daar kon vinden, wat Ada verbood. Nu blijkt waarom. Ada heeft zelf haar kleindochter omgebracht. Waarom is nooit duidelijk geworden, volgens de krant.
Sinds de arrestatie van Ada heb ik haar niet meer gezien...
Inmiddels ben ik de rust gewend. Maar die stilte.. dat blijft oorverdovend.
