Auckland (2) - Al liftend naar Auckland City
Aangezien ik op geen enkele manier geld kon afhalen, besloot ik om via mijn netbook en het draadloze internet van de luchthaven het thuisfront te contacteren. Auckland Airport schonk me 30 minuten gratis surfplezier en daarna was de kous onverbiddelijk af.
Een strijd tegen de tijd dus, die ik startte met een poging om de derde kaart die ik bij me had, een prepaid-bankkaart waarop je online geld kan storten, te herladen. Ook dat lukte natuurlijk niet.
Ik skypte met mijn moeder en vertelde haar over de problemen, maar aangezien het in België al laat in de avond was, kon ze niet meteen iets nuttigs ondernemen. Ze zou de dag erna naar de bank gaan. Ik sloot af en er restte mij nu nog één mogelijkheid: de euro's die gelukkig nog in mijn portefeuille zaten, omwisselen in dollars.
Ik kreeg 158,60 dollar en met de moed der wanhoop slenterde ik naar buiten, om bij nog een andere automaat voor de zoveelste keer mijn bankkaart te proberen, weer zonder resultaat. Om te bekomen van mijn dertig uur durende trip en de geldproblemen zette ik mij tegenover de luchthaven even neer op de trappen van een hotel en dacht ik na over wat ik zou doen.
De bus naar Auckland-centrum kostte 16 dollar, zag ik. Dat zou meteen een hap uit mijn schaars budget zijn en bovendien wist ik niet hoelang mijn persoonlijke financiële crisis zou aanslepen. Aangezien ik me op 20 kilometer van mijn eerste verblijfplaats bevond en wandelen met een vijftien kilo zware backpack en een zes kilo wegende rugzak geen optie was, besloot ik om voor de eerste keer in mijn leven te liften.
Ik wandelde naar de uitgang van de grootste parking van de luchthaven, terwijl de zon mij verwelkomde met haar brandende zonnestralen. Ik zette mijn backpack neer in de buurt van de slagbomen, waar de auto's de parking verlaten. Dat leek mij een uitstekende plaats om te liften, want een normale autobestuurder kan niet anders dan daar even stoppen als hij niet in Bonnie-en-Clyde-stijl wil wegvlammen.
Omdat ik vind dat een duim in de lucht steken een chauffeur niet veel wijzer maakt, haalde ik een papier uit mijn rugzak en schreef ik er met een alcoholstift de volgende woorden op: "Auckland City please, problems to withdrawal money". De onzekerheid en twijfel die door mijn lichaam gierden, zorgden ervoor dat er al twee auto's waren gepasseerd vooraleer ik mijn blaadje in de lucht had gestoken.
Vijf minuten later zag ik in de verte opnieuw een wagen richting de slagbomen rijden. Ik draaide mijn ganse hebben en houden om en stak mijn zelfgemaakt ticket naar Auckland City in de lucht. In de auto, die zich nu op zo'n vijftiental meter van mijn opstelplaats bevond, merkte ik een tweetal vrouwen op. Toen zwiepten de slagbomen de hoogte in.