Auckland (10) - Devonport
De dag voordat ik naar Devonport vertrok, wandelde ik naar Mount Eden, een slapende vulkaan dichtbij het centrum van Auckland, die een prachtig uitzicht geeft op de Sky Tower en de drukte die de meeste Nieuw-Zeelanders verachten. Op de terugweg at ik in Grafton Street een lekkere omelet en 's avonds kookte ik voor het eerst in mijn leven pasta. Iedereen in de herberg gaf me tips hoe ik het wel en niet moest doen. Gaia, het Italiaanse meisje, kon niet geloven dat ik de pasta zonder saus wilde eten en stond erop dat ik er wat boter in roerde. Van een andere kerel kreeg ik kaas. Het smaakte.
Op het einde van de avond bevond ik me op de hoek van de straat van onze herberg, waar enkele Fransen in het donker marihuana stonden te roken. Ze waren met zeven (onder meer het Franse koppel) en ik raakte aan de praat met Greg. Niet de Amerikaanse Greg, maar een Franse Greg. Hij was 22 jaar, werkte als ober in Saint-Tropez en was naar Nieuw-Zeeland gekomen met vier vrienden. Die zeiden dat ik goed Frans praatte, al betwijfelde ik dat.
De dag erna zouden de Amerikaanse Greg en de Finse Selina naar het strand van Devonport vertrekken. Greg had een auto gehuurd, waarmee hij de dag voordien voor het eerst een uitstap had gemaakt. Het toppunt van die dag was toen hij 250 dollar mocht betalen, omdat hij zijn wagen te lang op een tijdelijke parkeerplaats had geparkeerd en de plaatselijke takelwagen zijn nieuw vervoermiddel had weggesleept.
Ook Yoann, een Franse kerel van 30, zou meegaan naar Devonport. Ik liet onsubtiel weten dat ik ook wel wat zon, zee en strand kon appreciëren en niet veel later vertrokken we. Althans, dat was het plan, ware het niet dat Selina zoveel tijd nodig had om zich klaar te maken dat het leek alsof we Devonport niet zouden bereiken vooraleer de zon onderging. Vooral Greg werd er lichtjes zenuwachtig van.
Ongeveer een uur later zaten we eindelijk in de wagen. De rit naar Devonport verliep nogal hectisch, omdat Greg niet gewoon was van links te rijden. Ik zat naast hem, Selina en Yoann zaten achteraan. We ontsnapten ternauwernood aan de dood toen Greg een straat wilde kruisen, maar de verkeerde kant uitkeek.
In Devonport, een niet ongezellig kustplaatsje, stopten we eerst bij een koffiehuis waar ik een brownie at en een warme chocolademelk dronk. Greg dronk een koffie en at een stuk fruittaart, Yoann nam een cappuccino en een brownie. Selina bestelde niets. We praatten vooral over de Amerikaanse politiek en de corruptie die ermee gepaard ging. Daarna vertrokken we richting het strand.
We hadden nog maar net de deuren van Gregs bolide opengezwaaid en de harde wind verwelkomde ons met open armen. Op het strand was geen kat te bespeuren. De wind blies zo hevig dat we zelfs onze handdoeken nergens konden neerleggen zonder dat de wind ze wilde meenemen. Net toen we onze strandplannen wilden opbergen, hoorde Selina van enkele voorbijgangers dat er nog een ander strand was, een strand zonder wind.
We slenterden erheen en zagen meisjes zonnen op hun handdoeken. In vergelijking met Europese stranden tijdens de zomermaanden, was er zeer weinig volk, maar de omstandigheden waren ideaal. Veel zon, weinig wind en een prachtig uitzicht op Rangitoto Island. Greg dook meteen in de zee en Yoann volgde. Selina, die schrik had van de felle zon, hield haar lichtblauwe t-shirt aan en begaf zich niet veel later ook in het water. Daar lag een vierkantig, houten platform waar Greg en Yoann naartoe zwommen.
Ik deed mijn belachelijk korte, maar praktische zwembroek aan en zwom hen achterna. Buiten adem klom ik op het platform waar Yoann vertelde over zijn reis. Over zijn overleden moeder en de erfenis die ze had achtergelaten. Over deze wereldreis die hij met dat geld had uitgestippeld. Zijn favoriete bestemming tot nog toe was Brazilië. Hij was een echte zonneklopper. Hij woonde in Parijs en werkte er als consultant, maar hij haatte de mentaliteit van de Franse hoofdstad.
Daarna werd er vooral met mijn zwembroek gelachen. “Jeffrey, do you know who you look like?”, riep er iemand. “Daniel Craig!”. De andere twee beaamden. Ik verklaarde hen voor gek.
's Avonds kookten we samen in de herberg een uitgebreid avondmaal. Dat wil zeggen dat Yoann een kom salade maakte en Selina spaghetti met een pikante saus kookte. We dronken vier flessen wijn en toostten op Nieuw-Zeeland, onze trip en het leven, alsof we elkaar al jaren kenden.