Discover Top Posts Tagged with #gemorste inkt

Bitterzoete emotie…

Onbeantwoorde liefde is zo’n bitterzoete emotie. Ik voel zoveel voor een ander en ondanks dat het niet wederzijds is, blijf ik het voelen. Er is zoveel oprechte pure emotie, maar tegelijkertijd zoveel pijn. Ik weet dat we niet alles kunnen hebben, maar ik wil het meeste. Ik wil vrede in jou en mij en geluk voor ons beiden. Ik wil dat de zomer dit jaar langer duurt en de volgende ook en dat je glimlach nooit verdwijnt. Soms betrap ik mezelf erop dat ik droom om de tijd stil te zetten voor ons, om samen te zijn. Ik zal nooit genoeg van je krijgen, zelfs de eeuwigheid zou niet genoeg zijn.

Ik weet dat we niet alles kunnen hebben, maar ik wil echt dat jij ook bij mij bent.

Van. Mij.

Mysterie van de liefde…

Met sommige mensen voel ik zo'n diepe verbondenheid, dat ik me afvraag of we elkaar kennen vanuit onze vorige levens. Zou het waar kunnen zijn?

Toen ik mijn man ontmoette, wist ik meteen dat het goed zat. Eigenlijk wist ik dat al binnen enkele seconden. Of misschien nog wel eerder. Misschien wist mijn ziel het allang, voordat ik het zelf ook in mijn hart en hoofd wist.

Het gebeurt: mensen die elkaar ontmoeten en direct weten dat ze voor elkaar bestemd zijn. Dat je een verbintenis voelt dat uitgaat boven de normale definitie van liefde of vriendschap. Er is dan iets magisch gaande, iets mysterieus.

Dat gevoel heb ik ook bij jou, ‘mijn onbeantwoorde liefde’. Het gevoel dat iets ons bij elkaar heeft gebracht en momenteel zorgt voor iets magisch, iets mysterieus. De aantrekkingskracht van mijn ziel is even groot en bruisend als die van mijn lijf. Je geeft mij in ieder geval het gevoel van veiligheid en van vrijheid om te kunnen bloeien. Ik denk dat we samen belangrijke levenslessen hebben te leren. Dat hoeft niet altijd makkelijk of leuk te zijn, maar het belangrijkste is dat we elkaar diep respecteren en vertrouwen. Dat we het gevoel hebben dat wij elkaars leven verrijken en dat jij je door mij gehoord en begrepen voelt.

Zou onze aanstaande ontmoeting de vonk ontsteken die het zou moeten doen? Of gaan we daarna ieder ons eigen weg? Wat als jij het niet voelt, wat als jij je niet vrij genoeg voelt om je te mengen? Ik kan het je niet kwalijk nemen, dat zou niet correct zijn. Misschien moet ik afscheid van je nemen en doorgaan met mijn leven. Wetende dat ik er alles voor zou geven om het te laten werken, in welke vorm dan ook.

Ik heb geen spijt van het uiten van mijn gevoelens voor jou, ik zou pas spijt hebben als ik de kans niet zou hebben genomen.

Van. Mij.

Gevoelens...

Er zijn zoveel dingen die ik je wil vertellen. Ik heb jarenlang gezwegen.

Als ik naast je sta stel ik me voor hoe het zou zijn: je knuffelen, kussen, je vertellen hoeveel je voor me betekent en hoeveel ik van je hou. Maar als ik naast je sta komt niets van dit alles uit mijn gedachten, mogelijk uit simpele lafheid, uit angst om de relatie die we in de loop der jaren hebben opgebouwd verder te ruïneren, uit angst om te proberen en niet genoeg te zijn.

Ik voel me soms verloren en kan niet wachten tot deze gevoelens voorbij zijn. Als je eens wist hoeveel uren ik heb nagedacht over jou, over ons en over fictieve scenario's waarin we eindelijk samen zijn. Soms wou ik dat je mijn gedachten kon lezen om je te laten zien wat woorden niet kunnen uitdrukken. Jou ontmoeten heeft me zoveel geluk en tegelijkertijd zoveel verdriet gegeven, maar dat laatste is niet per se jouw schuld.

Ik dacht dat ik het kon, maar ik kan je niet vergeten.

Van. Mij.