#georges darien

[charnel-grounds]

L’Ami de l’ordre - Grand Guignol de Paris, 1898

poster art by Henri-Patrice Dillon

source

[forbidden-sorcery]

Man has been so stupefied by centuries of despotism and most of all by a century of false freedom that the very idea that he do away with masters terrifies him. As soon as it is liberated from the ties that a crowned scoundrel imposes on it, the people rushes to enslave itself, entitling itself Sovereign People; which allows it, immediately, to delegate its sovereignty; after which it squats down on its pile of manure, which it loves, and begins scratching at its ulcers, which it calls laws; and gives Thanks to the Lord, which he pictures as a bloody mannequin woven in his image, for having created the People, and sovereign, and imbecilic, and lazy.

Georges Darien

[xamenotalento]

Ένας σύντροφος στον πειθαρχικό λόχο, το «Biribi» του τίτλου του αριστουργήματος του Ζορζ Νταριέν, πεθαίνει σε ένα νοσοκομείο και θάβεται σε δύο καφάσια καρφωμένα μαζί. Ο αφηγητής Φρουασάρ δίνει διέξοδο σε μια κραυγή οργής του γαλλικού αναρχισμού του τέλους του δέκατου ένατου αιώνα:

«Ω φτωχέ στρατιώτη. Εσύ που πέθανες φωνάζοντας τη μάνα σου· εσύ που, στο ντελίριο σου, αντίκρισες ενώπιόν σου το όραμα της παράγκας σου. Θα κοιμηθείς εκεί σε ηλικία είκοσι τριών, φαγωμένος απ’ τα σκουλήκια της γης όπου τόσο υπέφερες· όπου πέθανες, μονάχος, εγκαταλειμμένος από όλους, δίχως κάποιον να καθησυχάσει τους ύστατους φόβους σου, δίχως κάποιο χέρι να κλείσει τα μάτια σου εκτός από εκείνο του νοσοκόμου που σου ούρλιαζε κατά τη διάρκεια της νύχτας όταν οι απεγνωσμένες κραυγές σου τάραζαν τον ύπνο του. Ξέρω πολύ καλά γιατί η ασθένειά σου έγινε ανίατη. Ξέρω καλύτερα απ’ το γιατρό που ξέρανε το άχρηστο σώμα σου γιατί κείτεσαι στον τάφο. Και σε λυπάμαι μ’ όλη μου την καρδιά, αθώο θύμα, όπως λυπάμαι τη μάνα σου που ίσως σε περιμένει, μετρώντας τις μέρες, και που θα λάβει μια ξερή και βαριά γνωστοποίηση θανάτου.

Εν συνεχεία όμως πάλι, όχι: δεν σε συμπονώ, πτώμα! Εν συνεχεία όμως πάλι, όχι: δεν σε συμπονώ, μάνα! Δεν σας συμπονώ, μ’ ακούτε! Όχι περισσότερο απ’ όσο συμπονώ τους γιους που σκοτώνουν τους αιμοχαρείς, όχι περισσότερο από όσο λυπάμαι τις μάνες που κλαίνε πάνω από εκείνους που τους έστειλαν στο θάνατο. Ω σεις κακές γυναίκες που γεννάτε με πόνο μονάχα για να προσφέρετε τον καρπό των σπλάχνων σας στο Μινώταυρο που τον τρώει. Δεν ξέρετε πως οι λύκαινες προτιμούν να σφαγιαστούν απ’ το να εγκαταλείψουν τα νεογνά τους, και πως υπάρχουν ζώα που πεθαίνουν όταν τους παίρνουν τα μικρά τους; Δεν καταλαβαίνετε πως εάν δεν είχατε την τύχη να είστε στείρες θα ήταν καλλίτερα να ξεσχίζατε τους γιους σας με τα ίδια σας τα χέρια απ’ το να τους μεγαλώσετε σε ηλικία είκοσι ενός και εν συνεχεία να ριχτούν στα νύχια εκείνων που τους κάνουν οβίδες για κανόνια; Δεν έχετε νύχια στις άκρες των δαχτύλων σας για να υπερασπιστείτε τους γιους σας; Δεν έχετε δόντια να δαγκώσετε τα χέρια των καταραμένων δολοφόνων που τους έκλεψαν από σας; Εσείς επιτρέψατε να γίνει αυτό σε σας· δεν αντισταθήκατε.

Και εν συνεχεία στη μαύρη μέρα της τραγωδίας θέλετε να σας συμπονάμε όταν τα οστά του παιδιού σας, που έπεσαν σε μια μακρινή γη, καταβροχθίστηκαν από τις ύαινες και άσπρισαν κάτω απ’ τον ήλιο εγκαταλειμμένων νεκροταφείων. Θέλετε να σας συμπονάμε και να σεβαστούμε τα δάκρυά σας; Συγγνώμη, αλλά δεν συμπάσχω μαζί σας για τα βάσανά σας, και οι λυγμοί σας μ’ αφήνουν ψυχρό.

[xjoyce66]

On me reproche mes défauts; on me fait honte de mes imperfections. Je ne dois pas être comme je suis, mais comme il faut. Pourquoi faut-il?… On m’incite à suivre les bons exemples ; parce qu’il n’y a que les mauvais qui vous décident à agir. On m’apprend à ne pas tromper les autres; mais point à ne pas me laisser tromper. On m’inocule la raison – ils appellent ça comme ça – juste à la place du cœur. Mes sentiments violents sont criminels, ou au moins déplacés; on m’enseigne à les dissimuler. De ma confiance, on fait quelque chose qui mérite d’avoir un nom : la servilité; de mon orgueil, quelque chose qui ne devrait pas en avoir : le respect humain.

Le crâne déprimé par le casque d’airain de la saine philosophie, les pieds alourdis par les brodequins à semelles de plomb dont me chaussent les moralistes, je pourrai décemment, vers mon quatrième lustre, me présenter à mes semblables. J’aurai du savoir-vivre. Je regarderai passer ma vie derrière le carreau brouillé des conventions hypocrites, avec permission de la romantiser un peu, mais défense de la vivre. J’aurai peur. Car il n’y a qu’une chose qu’on m’apprenne ici, je le sais ! On m’apprend à avoir peur.

  Pour que j’aie bien peur des autres et bien peur de moi, pour que je sois un lieu commun articulé par la résignation et un automate de la souffrance imbécile, il faut que mon être moral primitif, le moi que je suis né, disparaisse. Il faut que mon caractère soit brisé, meurtri, enseveli. Si j’en ai besoin plus tard, de mon caractère – pour me défendre, si je suis riche et pour attaquer si je suis pauvre – il faudra que je l’exhume. Il revivra tout à coup, le vieil homme qui sera mort en moi – et tant pis pour moi si c’est un épouvantail qui gisait sous la dalle ; et tant pis pour les autres si c’est un revenant dont le suaire ligotait les poings crispés, et qui a pleuré dans la tombe !

Georges Darien ~ Le Voleur, 1897 ©

[forbidden-sorcery]

Retaliation has no need for explanation and it is silly to vent my anger, yet again, into the haze of sociological quibbles. To the airs and graces of civilization’s Tartuffes, to the smug posturing of the prison guards of the penal colony known as Society, only the acts of an animal can respond. A wild animal’s action, terrible and mute, the tiger’s leap, just like the flight of a swift bird, which seemingly soars as it stretches out to silently swoop down on its prey, in a single blow its claws enter the bloody meat, and howling, it sinks its fangs into the panting flesh, which is all that hears the laughing cry of victory that penetrates it in its final gasps.

Georges Darien

[forbidden-sorcery]

Man being an earthly animal - a thing overlooked by the people and its friends, who are citizens of never-never-lands - the individual must remain in a close relationship to his normaly base, the Earth. He must oppose this monstrosity: the ascent into Heaven. Precisely because the individual is rooted in the mud she has to do everything possible to put an end to the idealistic abomination that is hoped-for Paradise. The march of the individual, far from being a new march toward the stars, will be the ever-freer journey over an ever-freer earth.

Georges Darien

[forbidden-sorcery]

We are sure that we will not meet the fetid residue of the Past at every step, as happens on the authoritarian revolutionary's path: the Bastille, the Winter Palace, etc. We aren't sure where we will go and we gladly admit it; but we know how we will go. We will go however the fuck we want. The task of liberating Humanity doesn't interest us. We want to satisfy our need for freedom, now, immediately. Those who are beyond the people are full of illogicality. We hope never to be free of it. Fantasy is often more necessary than Principles.

Georges Darien

[forbidden-sorcery]

The road to true Individualism (not to the hideous sham which has for so long masqueraded under its fair name) is through the abolition of the central government, through the complete suppression of privilege, and through the recognition of the fact that, outside Agriculture, no occupation can be useful or even honest which cannot give a satisfactory proof of its utility and of its honesty. Our civilization is infected with parasitism, the cause of which, materially, is the existence of Monopoly, on all hands; but the cause of which, morally (and here is the crux of the matter), is our miserable admission, in the teeth of all evidence, of this atrocious lie: that all the occupations of man, whatever they may be, are equally fruitful (at least potentially), and possess the power of returning revenue.                 It’s not from yesterday – for instance, from the introduction of machinery, steam, electricity, etc., - that misery under all its aspects reigns on our planet. The evil has existed from the remote day when Agriculture was pushed back to the last rank, with other pursuits, such as Industry, Bureaucracy, Trade, Militarism, Law-botching, etc., following in gradation above its despised sconce. Of course, the evil increased both in magnitude and in turpitude in proportion as inventions, discoveries, etc., were shedding a new splendor over the barren or parasitic occupations and as Agriculture, accordingly, was falling into the most shameful disrepute. Our generation, that lived and grew up in the era of great cities and of ceaseless improvements (generally useless), in all directions, were little thinking of the danger which mankind was running by crushing Agriculture under the weight of parasitic Industry and Officialism, by trying to make the social pyramid stand on its apex. To awaken them to the sense of the realities, will the unspeakable abominations of this war be sufficient? Will the men of tomorrow, escaped from the slaughter-pens, understand the hard lesson that the facts are impressing upon them?

Georges Darien