Onderzoek van gegevens verzameld met NASA’s Mars Reconnaissance Orbiter (MRO) heeft laten zien dat de geulen op Mars vermoedelijk toch niet ontstaan door vloeibaar water. Dit in tegenstelling tot een ander landschapsverschijnsel op Mars, de “recurring slope lineae” (RSL), waarvoor water in de vorm van gehydrateerde zouten verantwoordelijk is. De geulen op Mars hebben een karakteristiek patroon: bovenaan de heuvel of berg is een nis of nauwe doorgang, dan is er een langgerekt kanaal en tenslotte eindigt de geul in een waaier, waar materiaal wordt afgezet. Onderzoekers van het Johns Hopkins University Applied Physics Laboratory (APL) in Laurel, Maryland (VS) bekeken de gegevens van meer dan honderd geulen op Mars. Optisch onderzoek van de MRO leverde niet veel nieuws op, maar onderzoek van de Compact Reconnaissance Imaging Spectrometer for Mars (CRISM) aan boord van de MRO wel. Daarmee kon men geen mineralogische aanwijzingen vinden voor de aanwezigheid van vloeibaar water in de geulen. Men denkt dat ze ontstaan door kooldioxide ijs, dat hier en daar aan de oppervlakte komt en dan dooit en weer snel bevriest. De geulen komen vooral voor in de gebieden op Mars gelegen tussen de 30e en 50e breedtegraad, meestal op hellingen die richting de polen wijzen. Afgelopen jaren bleek al dat de geulen per seizoen kunnen ontstaan, met name op het zuidelijk halfrond van Mars. De meeste planetologen gaan er van uit dat kooldioxide verantwoordelijk is voor de geulen, maar een groepje dacht dat vloeibaar water een rol speelt. Dat lijkt nu uitgesloten te zijn. Een artikel over het onderzoek is gepubliceerd in Geophysical Research Letters. Bron: NASA.