Bazooka from Volos, Greece to their new album leave the English lyrics and grapple with the Greek. Fortunately because in their first album seemed to had drown with the use of English language! Now that the lyrics are in their first language, the voice of the singer seems to have redeemed and actually incredibly elevates their sound!! The sound which is a blistering punk bomb with derailed guitars and of course furious vocals. This sound is interrupted by some more melodic moments while the amazing here and now lyrics rests comfortably in the present and in the past (and probably in the future !!). The songs that blew my speakers are the Achristi Genia, Psychothikes, Othoni, Olos Mesa Sou Xorai, with very good keyboards and the -like Stooges- sax, the most punk/garage Magika Dachtila and of course the rabid Demenos Sto Krevati Sou which we first heard in 7'' from Sound Effect records!! Εqual value album with the lp Ixos tis Anasfaleias by Stress i can say (and i am barely keep fit not to mention other Greek punk super groups of 80s and 90s with corresponding fantastic lps) !!!...Gew Gaw......~
It’s Autumn, 2015 A.D., and in Greece there is insufficient cause for celebration. The country is in economic ruin, and the natives are restless. The Volos tribe known as BAZOOKA is miffed to say the least, yet they say the most. They deliver the verbiage in their mother tongue, poisonous and pissed, for the duration of their scathing second LP “Useless Generation.” These eleven tracks of turbulent, psychedelic punk brilliantly commandeer the unique sense of youthful contempt of what surely must be the current global vortex of corruption and frustration, yet BAZOOKA sallies forth with dutiful abandon.
The sessions that produced “Useless Generation” have yielded a sonic result that would humble the mighty Zeus. Unnerving banshee howls drench the soundscape, surreal, and at times, miraculously humorous. Often stiff, militant and urgent, this newest effort makes no qualms with slathering a syrupy dose of synthesizers bending around the crest of the lunar rising, utilizing reverb soaked woodwinds that spiral down from a 5th flight, and employing totemic canter handed down through the millennia while remaining constantly searing......~
Σέβομαι πολύ την επιλογή του ελληνικού στίχου στους Βολιώτες Bazooka - τώρα μάλιστα που στο δεύτερο άλμπουμ τους γίνονται πιο εύκολα κατανοητοί λόγω της μουσικής επένδυσης των τραγουδιών. Ναι, οι «ξένοι» πρέπει να διαβάζουν τη μετάφραση από το εξώφυλλο και εμείς οι Έλληνοι να καταλαβαίνουμε απρόσκοπτα. Θα πει βέβαια κανείς «ποιοι Έλληνοι;», δεν είναι και τόσο πολλοί σήμερα αυτοί που θα ακούσουν τους Bazooka - οι μάζες έχουν συνηθίσει στα λαϊκοπόπ σκατά. Το αντεπιχείρημα βέβαια είναι πολύ ισχυρό: αν θέλεις να πεις κάποια πράγματα που σε αφορούν προσωπικά - όπως οι Bazooka - πρέπει να τα πεις στη γλώσσα σου, στον τρόπο που σου είναι φυσικός. Το άλλο είναι «ποζεριά» κι επιπλέον αν δεν το κάνεις, δεν θα πρέπει να περιμένεις να επικοινωνήσεις σοβαρά με κανέναν στη χώρα σου. Αν είσαι αληθινός δε, και στα Σουαχίλι να τραγουδήσεις όλοι θα καταλάβουν ότι κάτι θέλεις να πεις!
Όσο για τη μουσική της Άχρηστης Γενιάς, ε αυτή είναι ευχάριστη έκπληξη. Οι Bazooka έχουν ξεκολλήσει από το 'straight punk' δόγμα. Κράτησαν την punk αισθητική και άποψη, αλλά μουσικά δεν ακούγονται πια περιορισμένοι. Το 'punk' τους αποκτά μια «ψυχεδελική» πολυμορφία, η παραγωγή γίνεται πολύ καλύτερη και γράφουν τραγούδια με ψυχή που ακούμε με μεγάλη ικανοποίηση: «Ψυχοθήκες», «Όλος μέσα σου χωράει», «Γυναίκα», «Ταξιδεύουν» κ.τ.λ. κ.τ.λ. - δεν υπάρχουν 'fillers'. Κάπως έτσι γίνονται σε όρους rock'n'roll οι δισκάρες, παίδες... -- Laertis.....~
Όταν έσκασε μύτη η "Άχρηστη Γενιά" των Bazooka ψάχναμε με το μικροσκόπιο να βρουμε ενα συγκρότημα με ελληνικό στίχο που να παίζει ευθύ και δυναμικό rock, χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις, προσιτό στον ακροατή και όχι για τους λίγους, αλλά ταυτόχρονα χωρίς συμβιβασμούς και pop (ή "έντεχνες") βλέψεις. Η παρέα από το Βόλο μας έδωσε κάτι παραπάνω από αυτά. Μας έδωσε ένα μελωδικό punk rock από και για την εποχή τους. Αψηφώντας τις επιταγές της μόδας που θέλουν η "φάση" να γίνεται με αγγλικό στίχο, έδειξαν ικανοί σχεδόν μόνοι τους να ξαναφέρουν τον ελληνικό στίχο στο προσκήνιο. Όλα αυτά με την απαραίτητη δόση αυθάδειας και άγνοιας κινδύνου που αποδεικνύεται τελικά ο καλύτερος παράγοντας ποιότητας. Οι στίχοι βγάζουν ένα μεσαίο δάχτυλο προς πάσα κατεύθυνση, ακόμα και τον εαυτό τους υποψιάζομαι, και, ίσως με την πιο αγνή pretty vacant παράδοση του punk δεν εκφέρουν ακριβώς άποψη αλλά ταυτόχρονα βγάζουν το αδιέξοδο και τη μοναξιά της (άχρηστης;) γενιάς τους. (Κ.Σ).......~
Να είναι οι Bazooka το πρώτο συγκρότημα ελληνόφωνου rock που δισκογραφεί σε ξένη εταιρία; Δεν το ξέρω, υπάρχουν αρκετοί δημοσιογράφοι ερευνητές που μπορούν να δώσουν απάντηση σε αυτού του είδους τα ερωτήματα. Αυτό που με σιγουριά μπορώ να πω είναι ότι πρόκειται για το μοναδικό συγκρότημα εδώ και πολύ καιρό που βγάζει συνολικά τσαγανό, ένταση, αλλά ταυτόχρονα και μία μουσική προσέγγιση που μπορεί να προσελκύσει ένα ευρύτερο ακροατήριο. Ναι, είναι (ευρύτερα) punk, αλλά το ίδιο δεν ήταν και οι Τρύπες όταν ξεκίνησαν;
Τολμώντας το αδιανόητο (;) το "Useless Generation" είναι εξ ολοκλήρου ηχογραφημένο στα ελληνικά, σε αντίθεση με το ντεμπούτο τους και αυτό του προσδίδει διαφορετικά χαρακτηριστικά. Το κάνει (στους Έλληνες) σαφώς πιο άμεσο αλλά και πιο επιθετικό και ειρωνικό αφού, όπως και να το κάνουμε, στίχοι όπως «είμαστε η άχρηστη γενιά» αλλιώς ακούγονται στη μητρική γλώσσα. Είναι κάτι στην εκφορά του λόγου του τραγουδιστή Ξάνθου Παπανικολάου (ένας χλευαστικός κυνισμός, μία λελογισμένη αυθάδεια;), κάτι που δεν υπήρχε στην πρώτη τους δουλειά αλλά αποδεικνύεται ένα πλεονέκτημα σε αυτήν. Δεν ξέρω αν είναι αυτό που τους βοηθάει να αναπτύξουν και την ταχύτητά τους παραπάνω στο μέσο όρο, πάντως είναι σαφές ότι οι ρυθμοί έχουν γίνει σημαντικά πιο γρήγοροι, έστω και εν μέρει, κι ας τους κοστίζει αυτό λίγο σε τεχνική, αν μας επιτραπεί ο όρος, αφού φαίνεται να δίνεται λιγότερη προσοχή στην κιθαριστική ενορχήστρωση, τους κερδίζει όμως μία κάποια επιπλέον ωμότητα που φαίνεται να ήταν και το ζητούμενο. Τραγούδια σαν το "Churches" δηλαδή από το ντεμπούτο τους, δεν θα βρούμε εδώ. Από την άλλη, ίσως συνειδητοποιώντας τη φύση της νέας τους μουσικής, έχουν καθαρίσει κάπως την παραγωγή οπότε οι κιθάρες ακούγονται πιο σαφείς στις φράσεις τους και λιγότερο μπλεγμένες η μία στην άλλη.
Παρόλα αυτά ή μάλλον εξαιτίας τους, στο "Useless Generation" πιστεύω ότι έχουμε και τα μελλοντικά χιτάκια τους και αν ο κόσμος είναι δίκαιος και τα μελλοντικά χιτάκια του ελληνόφωνου rock που τα χρειάζεται είτε το ξέρει είτε όχι. Το (σχεδόν ομώνυμο του δίσκου) «Άχρηστη Γενιά» είναι σαφώς το καλύτερο παράδειγμα με το groove του, τις έξυπνες κιθάρες και την punk μελωδικότητα του. Ακολουθούν, όμως, κατά πόδας και τα «Οθόνη», με το εμπνευσμένο ρεφρέν που ρίχνοντας τους τόνους υπονομεύει τον ίδιο το θυμό που χτίζει το υπόλοιπο τραγούδι, ενισχύοντας την κατάθλιψη και το «Ψέμα» που κάνει ίσως την καλύτερη χρήση των διπλών τους drums δίνοντας όγκο, αλλά και θυμίζει κάτι από τις κιθάρες του πρώτου δίσκου. Υπάρχουν και οι πιο παράξενες αλλά ελκυστικές στιγμές όπως το «Όλος Μέσα Σου Χωράει», που αν με ρωτούσε κανείς θα έλεγα ότι είναι ένα τρολλάρισμα των πρώτων δίσκων των Ξύλινων Σπαθιών. (Δε με ρωτάει όμως οπότε δεν το λέω).
Ίσως είμαι υπερβολικός, αλλά το "Useless Generation" μετά τα 37 λεπτά του με αφήνει όχι απλώς χαρούμενο και ικανοποιημένο, αλλά και επιτέλους αισιόδοξο. Μπορώ να δω πού θα μπορούσε να πάει το ελληνικό rock στο μέλλον και αν για να γίνει αυτό χρειάστηκε να κοιτάξει και λίγο στο ίδιο του το punk παρελθόν των '80s/'90s ας είναι, τόσο το καλύτερο. Γιατί ωραίες οι αρτιστίκ, ημικαταθλιπτικές προσπάθειες του χίπστερ χώρου, αλλά επιτέλους και λίγο rock 'n' roll ρε φίλε!....Κώστας Σακκαλής ......~
Είναι δύσκολο να γράψεις για αυτόν τον δίσκο. Eιλικρινά, δεν ξέρω καλά-καλά από που να ξεκινήσω. Το μόνο πράγμα που μου περνά από το μυαλό είναι να γράψω «είναι δισκάρα» και να σταματήσω. Νιώθω ότι η συγκεκριμένη ηχογράφηση είναι τόσο ποιοτική, τόσο «γεμάτη» που ό,τι και αν γράψω δεν πρόκειται να προσθέσει ή να αφαιρέσει το παραμικρό. Εντυπωσιάζομαι όμως από το γεγονός ότι ενώ ο δίσκος έχει κυκλοφορήσει πάνω από μήνα, την ώρα ακριβώς που το συγκρότημα από τον Βόλο περιόδευε ανά την Ευρώπη, ουδείς φαίνεται να ενδιαφέρεται, ή πάντως να δημιουργεί τον θόρυβο που το συγκεκριμένο σχήμα αξίζει. Ως συνήθως, έξω πάμε καλύτερα.
Οι Bazooka με αυτόν το δεύτερο LP τους, ηχογραφημένο όπως και το πρώτο για την αμερικανική Slovenly (είχε προηγηθεί ένα φοβερό EP που ηχογράφησαν στην Ελλάδα) κάνουν όχι ένα, αλλά πολλά βήματα μπροστά σε σύγκριση με την μέχρι σήμερα δισκογραφία τους. Όταν είχαν πρωτοξεκινήσει, έπαιζαν ένα ασύλληπτα δυναμικό post hardcore, οδηγημένο από το ογκώδες όσο και ρυθμικό παίξιμο των δύο ντράμερ που η μπάντα είχε. Μαρτυρία του πως ηχούσαν οι τότε πιτσιρικάδες Bazooka αποτελεί εκείνο το πρώτο EP που είχε κυκλοφορήσει το 2009. Το πρώτο LP που ακολούθησε, ηχογραφημένο για την Slovenly, θεωρώ ότι, χωρίς να είναι κακό, αποτελούσε ένα μεταβατικό στάδιο για το συγκρότημα, ιδίως με την υιοθέτηση ενός ήχου πιο κοντινού στο rock’n’roll. Εκεί ακούσαμε και ένα πρώτο δείγμα γραφής με ελληνικό στίχο. Όλα όσα οι Bazooka φαίνεται να είχαν στο μυαλό τους, μορφοποιούνται στην νέα αυτή κυκλοφορία. Όμως οι Bazooka δεν μένουν μόνο εκεί. Γιατί η «Άχρηστη Γενιά» είναι ένα τεράστιο βήμα μπροστά, τόσο από άποψη συνθετική, όσο και στιχουργικά, από πλευράς παραγωγής και ενορχήστρωσης των κομματιών, αλλά και εκτελεστικά.
Aυτό που κατ’ αρχήν θα έλεγε κανείς, με μία πολύ επιφανειακή ακρόαση είναι ότι οι Bazooka το έχουν γυρίσει στο punk, αφήνοντας πίσω τους οριστικά τα θορυβώδη και ολίγον χαωτικά post hardcore μονοπάτια, κάτι τολμηρό ούτως ή άλλως, διότι η συγκεκριμένη φάση των Bazοoka μόνο αδιάφορη δεν ήταν, κάθε άλλο μάλιστα (ο γράφων είχε πάθει απανωτά σοκ όταν τους είχε πρωτοακούσει, για την ιστορία). Η εγκατάλειψη μίας συνταγής που άφηνε σοβαρές ελπίδες επιτυχίας απαιτεί τόλμη και προφανώς ενέχει αυξημένο ρίσκο. Οι Bazooka το πήραν το ρίσκο και κέρδισαν, επειδή ακριβώς δεν έμειναν σε μία επιφανειακή αναπαραγωγή punk rock στερεοτύπων, όπως θα δούμε παρακάτω. Αλλά αυτό δεν ήταν το μόνο ρίσκο που πήραν.
Το δεύτερο ρίσκο ήταν ίσως μεγαλύτερο και αφορά την συγκεκριμένη ηχογράφηση και μόνο: πρόκειται για την απόφαση να τραγουδήσουν πλέον μόνο στα ελληνικά. Οποιοσδήποτε έχει επιχειρήσει έστω και ευκαιριακά να παίξει rock, γνωρίζει τις δυσκολίες: η αγγλική γλώσσα έχει πολλές μονοσύλλαβες λέξεις, πολλά φωνήεντα, είναι πιο επιγραμματική στη διατύπωση από τα ελληνικά, άρα είναι ευχερέστερο να αποτελέσει το όχημα μίας rock μπάντας (είτε παίζει progressive είτε metal είτε punk, δεν έχει σημασία). Το να τραγουδάς στην γλώσσα σου παρέχει σοβαρά πλεονεκτήματα, φυσικά: λες όσα θες να πεις, χωρίς λάθη, χωρίς να έχεις τον βραχνά του να τα γράψεις σωστά, να βγάζουν νόημα αλλά και να τα εκφέρεις σωστά. Για να είναι όμως το αποτέλεσμα επιτυχές, απαιτείται πάρα πολλή δουλειά πάνω στο «δέσιμο» στίχων και μουσικής. Και εδώ όμως το ρίσκο έδωσε καρπούς.
Καλό είναι να μην μασάμε τα λόγια μας. Η «Άχρηστη Γενιά» αποτελεί μία ηχογράφηση αναφοράς όχι μόνο για το ελληνόφωνο rock (κάτι που θα επαρκούσε από μόνο του για να αιτιολογήσει την θετική αποδοχή), αλλά για το εγχώριο rock γενικότερα. Οι Bazooka, βλέπετε, είναι μουσικοί με ταλέντο, έμπνευση, πολλές και καλές ιδέες αλλα και ξεκάθαρη άποψη για το πως ένας δίσκος πρέπει να ακούγεται. Ενώ όμως ο δίσκος είναι σαφώς punk κατευθύνσεων, το είπαμε, οι Bazooka φροντίζουν να μπολιάσουν τον ήχο με πολλά άλλα στοιχεία, τα οποία όχι μόνο δεν κρύβονται, αλλά βγαίνουν στην επιφάνεια, δίνουν τον τόνο στα κομμάτια. Και όλο αυτό το διανθίζουν με κοφτερούς, ειρωνικούς, άλλοτε σαρκαστικούς στίχους, δουλεμένους τόσο πολύ μαζί με την μουσική, ώστε πολλές φορές να ξεχνάς ότι ακούς ελληνικά. Το αποτέλεσμα είναι μια σειρά φοβερών κομματιών, από αυτά που σε κάνουν να τιναχτείς από την πρώτη νότα. Το ομότιτλο κομμάτι, ας πούμε, με το οποίο ξεκινά ο δίσκος είναι μία άνευ προηγουμένου statement: οι Bazooka επιτίθενται με όπλο την πιο ωμή δυνατή ειρωνεία σε μία ολόκληρη γενιά που έχει μάθει να «τρώει από τα έτοιμα», χωρίς να παίρνει ρίσκα, χωρίς να προσπαθεί και χωρίς να δημιουργεί. Το punk rock όπως πρέπει να ακούγεται, κοντολογίς (είμαι βέβαιος ότι πολλοί θα ακούσουν το κομμάτι και θα σκεφτούν τον εαυτό τους αν είναι ειλικρινείς, που αμφιβάλλω). Όμως δεν είναι άλλο ένα punk κομμάτι. Ακούστε το φοβερό μέσα στην απλότητα της σύλληψής του θέμα που παίζει η δεύτερη κιθάρα και θα καταλάβετε. Αυτό είναι κάτι που θα δει κανείς σε όλη την ηχογράφηση. Ποτέ δεν πρέπει να μένεις στο βασικό θέμα. Όλα μα όλα τα κομμάτια περιέχουν ασύλληπτη ποσότητα ιδεών – άρα δουλειάς από την μπάντα – που συχνά τα οδηγεί αλλού. Και αυτό το «αλλού» είναι συνήθως είναι η ψυχεδέλεια αλλά ακόμα και το garage, είτε άμεσα, όπως στο Όλος Μέσα Σου Χωράει, τα φωνητικά του οποίου όμως μου θύμισαν τους Wipers, στο Follow Blind ιδίως και το Ταξιδεύουν, είτε η ψυχεδέλεια όπως αυτή επηρέασε πλήθος post punk σχημάτων όπως στο Οθόνη (που έχει και φοβερούς στίχους, παρεμπιπτόντως). Και βεβαίως είναι αυτό που οδήγησε και την Slovenly να χαρακτηρίσει τον ήχο ως psych punk.
Είναι όμως ένα psych punk παιγμένο με δύναμη ασύλληπτη. Πραγματικά, η ένταση συχνά-πυκνά «χτυπάει κόκκινο». Το Ψυχοθήκες είναι ένα καλό παράδειγμα του πως ένα psych rock θέμα εκτροχιάζεται: οι κραυγές του Ξάνθου (αν μιλάμε για frontman με προσωπικότητα και πάνω στην σκηνή, μιλάμε για αυτόν!) σε συνδυασμό με τους στίχους και τις θορυβώδεις κιθάρες καθιστούν το κομμάτι υφολογικά μη κατατάξιμο. Μη κατατάξιμο όμως είναι και το Δεμένος Στο Κρεβάτι Σου, το single που είχε προηγηθεί αυτής της κυκλοφορίας και κλείνει τον δίσκο. Όμως και εκεί που οι Bazooka μοιάζουν να ακολουθούν μία πιο τυπική punk rock πεπατημένη, αν προσέξει κανείς τα κομμάτια, διαπιστώνει ότι γίνεται χαμός – και λίγα λέω! Το Ψέμα ας πούμε, ξεκινά με ένα rock’n’roll riff (υπάρχει και ένα πιανάκι από δίπλα που το υποδεικνύει), όμως εξελίσσεται σαν ένα riff που θα έπαιζαν, για άλλη μία φορά, οι Wipers. Αλλά και τα κομμάτια όπου οι Bazooka μένουν πιο πιστοί σε ένα πιο τυπικό punk rock ύφος, λ.χ. τα Μαγικά Δάχτυλα (που μου θυμίζει έντονα Crime) ή στην Επανάληψη, υπάρχουν πινελιές που σε παραπέμπουν αλλού -σημειωτέον ότι αμφότερα κομμάτια είναι φοβερά. Όσο για τις ενορχηστρώσεις, εδώ πια το πράγμα ξεφεύγει. Ακούμε παντού πλήκτρα, τα οποία σπάνια χρησιμοποιούνται με τον αναμενόμενο τρόπο, ακούμε σαξόφωνο, ακούμε δύο και τρία διαφορετικά θέματα στην κιθάρα συγχρόνως με όλες τις πιθανές (και συχνά και απίθανες) παραμορφώσεις, μιλάμε για ένα rock’n’roll πανδαιμόνιο, φταγμένο όμως με φοβερή γνώση, με αίσθηση του μέτρου, με έξυπνο όσο και απρόβλεπτο τρόπο. Κοινώς, για να βαρεθείς πρέπει να είσαι ορκισμένος fan των Animal Collective (αλλά και σε αυτή την περίπτωση, ο παρών δίσκος είναι ευκαιρία να αρχίσεις να ακούς μουσική, μια δοκιμή θα σε πείσει!). Όλοι οι υπόλοιποι πάντως, σίγουρα θα βρουν κάτι να για να «κολλήσουν».
Η «Άχρηστη Γενιά» είναι μία κυκλοφορία – έκπληξη, όχι γιατί οι Bazooka δεν είχαν τις δυνατότητες να την πραγματοποιήσουν, αλλά γιατί το πέρασμα από την θεωρία στην πράξη συχνά αποδεικνύεται προβληματικό. Στην προκειμένη περίπτωση όμως, μπορείτε να αφήσετε όποιες δεύτερες σκέψεις έχετε και να απολαύσετε. Η συγκεκριμένη ηχογράφηση είναι μία ηχογράφηση αναφοράς, το ξαναλέω. Όλα τα υπόλοιπα περιττεύουν....by Παναγιώτης Γαβρίλης........~
Oι Bazooka παίζουν φίλε μου, psych-garage punk. Αυτό δεν είναι περίεργο ωστόσο. Το περίεργο είναι ότι παίζουν με ελληνικό στίχο. Το περίεργο για αυτούς πάντα που βάζουν ταμπέλες στην μουσική. Ευτυχώς οι Bazooka δεν βάζουν. Και καλά κάνουν. Βλέπεις είναι από την Άχρηστη Γενιά, που πολλοί γουστάρουν να στήνουν στον τοίχο και να την πυροβολούν, επειδή θέλουν να της μοιάσουν αλλά δεν μπορούν. Και εγώ τους γουστάρω τους Bazooka και την Άχρηστη Γενιά τους.
Είναι χύμα, είναι πανκ, είναι ροκ εντ ρολ. Πανκ με όρους πανκ για φλώρους λέει ένα φιλαράκι. Η φιλοσοφία τους είναι σίγουρα πανκ, μα δεν βάζουν όρους. Φτύνουν λοιπόν τις κιθάρες τους με ρεφρεν που σου κολλάνε στο μυαλό και ένας εμπνευσμένος θόρυβος που τα αυτιά σου έχουν εθιστεί να ζητούν να ακούσουν. Η « Οθόνη» το personal favorite σε έναν δίσκο που «Όλος μέσα σου Χωράει».....~
Οι Βολιώτες Bazooka, με τους ήχους των Sex Pistols, Clash & The Ramones, αλλά και σε συνδυασμό με τον ψυχεδελικό ήχο, δίνουν γροθιά στο κατεστημένο, με τον επαναστατικό χαρακτήρα και το ύφος που χρησιμοποιούν στην μουσική τους. Θεωρώ πως ο ήχος που χρησιμοποιούν οι Bazooka είναι κάτι που λείπει εδώ και πολλά χρόνια, από τη συγκεκριμένη σκηνή. Ένας ήχος που συνδυάζεται με το στυλ αλητείας, που βγάζουν, και με τη θεματολογία που χρησιμοποιούν, η οποία είναι αρκετά ενδιαφέρουσα.
Η Punk / Rock μουσική τους, μαζί με τους στίχους τους, δείχνουν ξεκάθαρα την αγανάκτηση της τωρινής γενιάς. Οι στίχοι, μάλιστα, είναι στα ελληνικά, κάτι που είχα πολύ καιρό να ακούσω, καθώς είναι πιο σπάνιο για μια μπάντα να χρησιμοποιήσει ελληνικό στίχο, αλλά ταυτόχρονα αυτό ακούγεται και πιο πιασάρικο. Οι συνθέσεις τους είναι πολύ καλές και μέσα από αυτές φαίνεται ότι κάποιοι σνομπάρουν αυτή την άχρηστη γενιά, προσπαθώντας μάλιστα να την κολλήσουν και στον τοίχο και να την πυροβολήσουν. Βέβαια υπάρχουν και εκείνοι που γουστάρουν αυτή τη γενιά, γιατί είναι punk, είναι rock ‘n roll, είναι rock και γενικά κάτι που ξεχωρίζει. Είναι εκείνοι που δεν γουστάρουν που η κοινωνία βάζει ταμπέλες στη μουσική, στους ανθρώπους και στις ιδεολογίες.
Η μουσική πάντως των Bazooka, σου κολλάει και σε κάνει να θες να ακούσεις τα τραγούδια του δίσκου ξανά και ξανά, ενώ τραγούδια όπως τα “Οθόνη” και “Δεμένος στο Κρεβάτι σου”, μου θυμίζουν την παλιά καλή εποχή του Παύλου Σιδηρόπουλου, που έπαιζε ωραίο ελληνικό Rock ‘n Roll.
Ο δίσκος έχει ψυχή και αποδεικνύει πραγματικά ότι οι άνθρωποι αυτοί μπορεί να μην έχουν πολυτέλειες, αλλά κατάφεραν να βγάλουν κάτι το αξιέπαινο και κάτι το πολύ ξεχωριστό. Στο σύνολό τους τα 11 κομμάτια του δίσκου είναι αρκετά καλά και ελπίζω μέσα απ’ όλη αυτή την ενέργεια, που διακατέχει τους Bazooka, να μπορέσει να ξαναέρθει στην επιφάνεια η παλιά εποχή της ελληνικής Rock σκηνής, που από τη δεκαετία του 1970 μέχρι και σήμερα έφερε όλη αυτήν την επανάσταση στην μουσική....Rock overdose......~
Οι Βολιώτες ΒΑΖΟΟΚΑ, αφού κυκλοφόρησαν το ομότιτλο τους πρώτο album με την Slovenly Recordings (η οποία έχει και άλλα ελληνικά συγκροτήματα στο roster της), αποφάσισαν το δεύτερο τους να έχει εξ ολοκλήρου ελληνικούς στίχους.
Η εταιρεία φαίνεται να τους εμπιστεύεται ακόμα και έτσι, οπότε θα είναι υπεύθυνη της παγκόσμιας διανομής και του δεύτερου τους album. Όταν αγοράζει κανείς το cd, είτε αλλοδαπός, είτε ιθαγενής, έχει τους στίχους και σε ελληνικά και αγγλικά και μια φωτογραφία κάτω από τη θέση του δισκίου, με τον frontman Ξάνθο ανάσκελα σε κάποιο πάτωμα, εικόνα πολύ συνηθισμένη για τα ψυχωτικά τους live. Έτσι, αν απορεί τι διάολο σκούζει ο τύπος, εύκολα ανακαλύπτει την απάντηση!
H παραγωγή είναι διαυγής σε σχέση με αυτή του προηγούμενου δίσκου και η μπάντα ηχητικά πάει πολύ πιο κοντά στην punk αισθητική, χωρίς να ξεσκονίζει από πάνω της το garage και τη ψυχεδελική του εποχή. Με τα ελληνικά, ο Ξάνθος ακούγεται πιο θυμωμένος, τη στιγμή που η χροιά του και ο τρόπος τραγουδιού αλλάζει λόγο της γλώσσας.
Σε στιγμές μου θυμίζει τις παλιές εποχές από Μωρά στη Φωτιά και κάποια χαμένα post-punk ονόματα της χώρας μας, που έχουν πιθανόν χαθεί στη λήθη.
Μπορεί να μην είναι κάτι διαφορετικό στη μουσική, αλλά είναι κάτι ξεχωριστό τη δεδομένη στιγμή που όσοι παίζουν μουσική στην Ελλάδα, αρνούνται να ρισκάρουν εκτός μόδας ή να διαφοροποιηθούν έναντι άλλων συναδέλφων τους. Το ακούς από την αρχή ως το τέλος και θέλεις να τραγουδήσεις μαζί τους χορεύοντας με κομμάτια σαν το “Οθόνη”, το “Άγρια Φύση” (σαν να μου θυμίζει λίγο Παυλίδη στα νιάτα του), το “Επανάληψη”, το “Ψέμα” και άλλα, που με πάνε πίσω στο Γυμνάσιο, τότε που όλοι τραγουδούσαμε Panx Romana, Τρύπες και Αρνάκια.
Είναι μια προσπάθεια που ίσως, αναζωπυρώσει κάποιο ελληνόφωνο κίνημα ή θα μείνει απλά στην ιστορία σαν μια πολύ καλή προσπάθεια να ακούς ελληνικό στίχο χωρίς να γελάς, να ανατριχιάζεις από αηδία ή να απορείς που πήγε ο Βάγκνερ.
Βάζω το Bazooka στον ώμο μου… φυλαχτείτε!......~
Credits
