#hannelise

[hannelise]

Hâla mı?

 Hâla, hâla, hâlaymış... Hâla mıymış? Hâlası mı var bunun? Bitmesi mi gerekiyordu, dört dakika sevip, üç dakika acısını çekip, sekizinci dakikada unutup dokuzda başkasına mı koşmalıydım? Sırf zamanın aşıkları böyle diye ben de mi böyle olmalıydım? Herkesin yüreği aynı mıdır? Öyle küçük insanlar vardır ki, yüreklerine galaksideki tüm yıldızları, atmosferdeki her güzel kokuyu ve yeryüzündeki her bir sevgiyi teker teker sığdırabilirler... Bu ‘sevgi sığdırma’ işi bavul toplamaya benzemez, planlar iptal olunca eve dönüp boşaltamazsınız koyduklarınızı. 

[hannelise]

biliyorum, gelecek kaygısı yaşıyorsun. daralıyorsun bazen, nefes alıyorsun hissin geçmesi için, güçbela başını kaldırıp gökyüzüne bakıyorsun. her şeyden çok sevdiğin uçsuz bucaksız mavi çatı yok o gün tepende mesela, gri. ne yapacaksın? bilmiyorsun. ben de bilmiyorum. işte bu zamanlarda elim günlüğüme uzanıyor. ama yazmak için değil, sayfalarını karıştırmak ve düşünmek için. geçen senenin şubat ayında, iki yıl önceki doğum günümde yazdığım şeylere bakıyorum... ben onları yazarken önümde daha bomboş günlük sayfaları vardı, nasıl ve neyle dolacağını bilmediğim. ama doldular. iyi ve kötü yüzlerce anım o kalemle o defterin üzerinde somutlaştı.  şimdi günlüğümün ortalarındayım. önümde hala dolmamış bir sürü sayfa var. onlar da bitecek ve bittiğinde ben hala yaşıyor olacağım. çünkü eninde sonunda dolup tükeniyor bütün defterler... tıpkı kısa ömrümüz gibi.

[ruhumyenidendogacak]

Gözlerine bakıp sanki mavi diyeceğim

Sanki çocuk diyeceğim

Aydınlanacaklar...

[attilailhansiirleri]

Hannelise

yağmurda çıkıp geleceksin hannelise  yağmur gözlerinden çıkıp gelecek  bir öğle sonu paris'te hannelise  bir kahvede grands boulevards türküsünü çalacaklar  paris ve yapraklar sararmış etrafımda  seine'e kanat vurup bir rüzgar geçiyor  gare d'orleans'da saat şimdi üç diyecek  yağmurdan çıkıp geleceksin hannelise  gözlerine bakıp sanki mavi diyeceğim  sanki çocuk diyeceğim  aydınlanacaklar  balığa çıkmış bir ihtiyar rıhtımda  suya atıp söndürecek  cigarasını bir öğle sonu paris'te hannelise  bir kahvede grands boulevards türküsünü çalacaklar  insan kendisine rağmen yaşayamaz  kalbimiz beyaz derken biz siyah diyemeyiz  diyemeyiz hannelise  sen mutlaka lichtenstein dükalığından bahsedersin  yapraklarını döker ıhlamur ağaçları katedralin önünde  ben içimde müstesna bir ateş bahçesi donatırım  bembeyaz  bembeyaz hannelise