Je denkt altijd dat je tijd hebt, dat je meer dan genoeg tijd hebt. Je gaat ervan uit dat er morgen weer een dag komt, alsof dat een vaststaand feit is. Je doet altijd eerst wat je wilt doen en dan pas wat je moet doen. Niemand stelt iets leuks uit, toch? Als je jong bent, kijk je vol verwachting uit naar wat het leven je zal geven. Pas wanneer je oud bent, kom je tot het besef dat je zélf had moeten geven, aan het leven, aan jezelf, aan je dierbaren. Spijt noemen ze dat.
Hard hart, Ish Ait Hamou













