Ben kendimi güvende hissetmiyorum. Uzun süredir böyle.. Nerede, ne zaman patlayacağı belli olmayan aşağılık, dinci, ırkçı bombalar yüzünden, kafese hapsolmuş gibiyim.. sevdiğim insanları düşünüp yüreğim ağzımda yaşıyorum; tek yaşam belirtim bu.. sevdiklerim için yürek çarpıntısı.. Diğerleri umrumda değil.. devleti destekleyen, tüm bu savaşa, katliama destek olanlara 'kahrolsunlu, lanetliyoruzlu, cehennem ateşli' cümleler sarfetmek gereksiz geliyor. önemsediğim insanların özüne, sözüne yaşamımda yer veriyorum. Sevdiklerime yük olmamayı, ardımda hiç; kalacaksa da daha az fazlalık eşya, daha az iş yükü bırakacak şekilde yaşıyorum. Gördüğümü, okuduğumu, sevdiğim şeyleri paylaşmayı; hatta çektiğim fotoğrafları bile çok özel değilse bilgisayarda saklamadan paylaşmayı tercih ediyorum. Ardımda bir fotoğraf bile yük kalmasın istiyorum kimseye.. Karşımızda, ağacı, ormanı, insanı kök saldığı topraklara göre yakmayı hak gören psikopatlar var.. Karşımızda öldürdüğü her insana terörist ya da şehit deyip; kanı her eve sıçratanlar var.. Karşımızda kendi çocuklarına tecavüz edenler var.. Karşımızda insanları din, dil, ırk ayrımıyla düşmanlaştıranlar var.. Ve karşımızda bu yaşananlardan haberi bile olmayanlar, ayaküstü sohbetle geçiştirecekler var.. dış mihrak, başkanlık, anayasa vb açıklamalara inanacak; 'abdest alıp dışarı çıkıyoruz' saçmalığını sorgulamayacak milyonlar var.. 'Bu savaşı biz başlatmadık. Barışacak kimsemiz yok' demiş Hasan Ferit; devlet destekli uyuşturucu çetelerince öldürülmeden önce.. Bu savaşı çıkaranlardan hesap soracak cesareti gösterdiğimizde ölmeyeceğiz; buna inanıyorum.. Gerisi lafügüzaf..