#hevessiz

[kukulela]

Kabullenmenin savaşmaktan daha zor olduğu bilinse de, daha az yaraladığını fark ettim. Ve asıl kabullendiğim zaman, savaşı kazandığımı hissettim.

[sadecevante]

" Saçma sapan bir ruh halindeyim. Hiçbir şey yapmadım ama herşeyi yapmış kadar hevesimi almış gibi hissediyorum. Hevesim kalmamış gibi." - prensinintilkisi -

[ebeninaminakoyayim]

helal

aslında ben uzun zaman sonra ilk kez birisiyle görüşecektim bugün. 

ama görüşemedim. daha doğrusu görüşmedim. dün gece zaten canım çok sıkkın olduğu için, onu arayıp planı belirsiz bi tarihe erteledim. ayıp ettim biraz sanıyorum, çünkü bugüne karar kılana kadar kaç kere ertelemek zorunda kaldığımız bir görüşmeydi bu. 

neden istemiyorum hiç bir fikrim yok. bi bahane ürettim ve erteledim yine. düşünmekten aklım çıkacak. neden böyle oldum ben. hala eski sevgilimi düşünüyor olmam saçma. nasılsa geçici bir süreç bu diye diye, neredeyse bir sene geçti. sürekli aklımda değil. ama ne bileyim. konuştuğum başka insanlar çok yabancı geliyor bana. tanımak için bir çaba sarfetmiyorum. merak bile etmiyorum ne yaptığını, neyle uğraştığını. sohbet düz bi şekilde ilerliyor, bir noktada kitleniyor.

bense hevesle konuşacağım, merak edeceğim, görmek için sabırsızlanacağım bir insan istiyorum hayatımda.

görüşseydim eğer date halini alabilirdi bu durum. onu pek istemediğimi farkettim. benim hevesim epey bi kaçmış sevgili olma hallerine veya ona karşı herhangi bir hissim yok. tam bilmiyorum. düşünmem için gereken ortamın oluşmasına müsade etmiyorum çünkü. görüşmeden nasıl anlayabilirim bunu di mi. keşke heyecanla görüşmek istiyor olsaydım.

sadece kız arkadaşlarımla görüşüp onlarla vakit geçirir oldum. bu durumdan şikayetçi değilim asla. ama hayatımda özel olabilecek birisi olsa ne güzel olurdu diye düşünüyorum. öte yandan özel olmak isteyen insanlara müsade edemiyorum. 

ben gerçekten ne istediğimi bilmiyorum. 

yeni insanlar tanımak istemiyorum, eski insana dönmek istemiyorum. sevgilim olsun istiyorum, ama olmasın da istiyorum. 

kendi düşüncelerimden çok sıkıldım. bu yazıyı okuyan varsa muhtemelen benden daha çok sıkılıyor ki sonuna kadar katlanabilmiş benim düşüncelerime. teşekkür ettim.

[ebeninaminakoyayim]

bullshit

yaşama hevesimin damla damla sömürüldüğü bir gündeyim. bir şeyden hevesim kaçınca alın beni öldürün. her konuda geçerli bu heves kavramı benim için. aile olur, ilişki olur, iş olur, okul olur. olur oğlu olur. 

bir an çok iyi hissediyorken, bir an ölmek isteyecek kadar mutsuzlaşmamın şu anki sebebi bana göre yetersiz. ama neden böyle hissettiğimi biliyorum, tepki verememek beni bu hale getiren. hatta tepki verme fırsatımın bile olmaması. 

normal şartlarda alınma potansiyelimin olduğu bir durum içindeyken, zaten tepki veremiyorum. sünepe sünepe susuyorum. dinliyorum, dinliyorum ve konu kapandıktan sonra ani bir hızla hevesim kaçıyor. o duruma karşı, karşımdaki kişiye karşı, bulunduğum ortama ve hatta dünyaya karşı, hevesim kaçıyor. tepki versem böyle mi olacak? hiç sanmıyorum birşeylerin değişeceğini. onun için uğraşmıyorum bile. nasılsa hiç birşey değişmiyor.

sanırım yıldırılmışım ben. hiiiç ama hiiiç hevesim yok birşeyleri başarmak için, birşeylere emek harcamak için. hem de her konuda.

öyle de bölük pörçük toparlayamadığım bir yazı oldu ki bu, okuyabildiyseniz tebrik ediyorum. başımın ağrısından kelimeleri seçemiyorum doğru düzgün. anlatmam lazım, beceremiyorum. 

başım şu anda beynimi patlatıp ekrana yapıştıracak kadar ağrıyor. ve benim başım hiç ama hiç ağrımazdı. ilaç kullanmaktan nefret ederim,ağrı kesici bile fayda etmedi. başım ağrıyor diye öleceğimi düşünüyorum.

ölsem epey güzel olurdu. 

"bugünlük, ergenliğime ayrılan sürenin sonuna geldik."