Jun 12, 2020
seen from Malaysia
seen from United States
seen from Türkiye
seen from Singapore
seen from United States
seen from Singapore
seen from Kenya
seen from Germany
seen from China
seen from United States
seen from United States
seen from Germany
seen from United States
seen from United States
seen from Germany
seen from United States
seen from Russia
seen from Russia
seen from United States
seen from United States
Presidential hopeful also revealed which TV shows she's watching
New Post has been published on Hugot.com
New Post I learned some valuable lessons about the legislative process the importance of bipartisan cooperation and the wisdom of taking small steps to get a big job done. has been published on http://hugot.com/i-learned-some-valuable-lessons-about-the-legislative-process-the-importance-of-bipartisan-cooperation-and-the-wisdom-of-taking-small-steps-to-get-a-big-job-done/
I learned some valuable lessons about the legislative process the importance of bipartisan cooperation and the wisdom of taking small steps to get a big job done. #Hillary_Clinton #Wisdom
Join Hugot.com, It's Free
Share Your Post on Hugot.com
Subscribe to Hugot.com Updates
Gender Issue Lives On as Clinton’s Hopes Dim
Todd Heisler/The New York Times
A young supporter of Senator Hillary Rodham Clinton at a campaign event in Ohio in February.
<![CDATA[// <![CDATA[ <![CDATA[function getSharePasskey() { return 'ex=1368936000&en=dee2862c8c38558d&ei=5124';}]]<![CDATA[> // ]]]]><![CDATA[>]]><![CDATA[// <![CDATA[ <![CDATA[ function getShareURL() { return encodeURIComponent('http://www.nytimes.com/2008/05/19/us/politics/19women.html'); } function getShareHeadline() { return encodeURIComponent('Gender Issue Lives On as Clinton’s Hopes Dim'); } function getShareDescription() { return encodeURIComponent('The senator’s waning bid brings with it a reckoning about what it represents: an incomplete triumph or a sad reminder of why few women run for high office.'); } function getShareKeywords() { return encodeURIComponent('Presidential Election of 2008,Elections,Women,Discrimination,United States Politics and Government,Feminist Movement,Barack Obama,Hillary Rodham Clinton'); } function getShareSection() { return encodeURIComponent('us'); } function getShareSectionDisplay() { return encodeURIComponent('U.S. / Politics'); } function getShareSubSection() { return encodeURIComponent('politics'); } function getShareByline() { return encodeURIComponent('By JODI KANTOR'); } function getSharePubdate() { return encodeURIComponent('May 19, 2008'); } ]]<![CDATA[> // ]]]]><![CDATA[>]]> <![CDATA[// <![CDATA[ writePost(); // ]]]]><![CDATA[>]]><![CDATA[// <![CDATA[ new_york_times:http://www.nytimes.com/2008/05/19/us/politics/19women.html // ]]]]><![CDATA[>]]>
By JODI KANTOR Published: May 19, 2008
With each passing day, it seems a little less likely that the next president of the United States will wear a skirt — or a cheerful, no-nonsense pantsuit.
Skip to next paragraph
Related
Step Right Up: She Just Might Be President Someday (May 18, 2008)
Times Topics: Hillary Rodham Clinton
Blog
The Caucus
The latest political news from around the nation. Join the discussion.
Election Guide
More Politics News
Enlarge This Image Todd Heisler/The New York Times
Senator Hillary Rodham Clinton greeted supporters at the Bowling Green airport on Sunday after a rally on the campus of Western Kentucky University.
Senator Hillary Rodham Clinton is now in what most agree are the waning days of her bid for the Democratic presidential nomination. To use her own phrase, she has been running “to break the highest and hardest glass ceiling” in American life, and now the presidency — even a nomination that once seemed to be hers to claim — seems out of reach.
Along with the usual post-mortems about strategy, message and money, Mrs. Clinton’s all-but-certain defeat brings with it a reckoning about what her run represents for women: a historic if incomplete triumph or a depressing reminder of why few pursue high office in the first place.
The answers have immediate political implications. If many of Mrs. Clinton’s legions of female supporters believe she was undone even in part by gender discrimination, how eagerly will they embrace Senator Barack Obama, the man who beat her?
“Women felt this was their time, and this has been stolen from them,” said Marilu Sochor, 48, a real estate agent in Columbus, Ohio, and a Clinton supporter. “Sexism has played a really big role in the race.”
Not everyone agrees. “When people look at the arc of the campaign, it will be seen that being a woman, in the end, was not a detriment and if anything it was a help to her,” the presidential historian Doris Kearns Goodwin said in an interview. Mrs. Clinton’s campaign is faltering, she added, because of “strategic, tactical things that have nothing to do with her being a woman.”
As a former first lady whose political career evolved from her husband’s, Mrs. Clinton was always an imperfect test case for female achievement — “somebody’s wife,” as Elaine Kamarck, a professor of government at Harvard and a Clinton supporter, described her.
Still, many credit Mrs. Clinton with laying down a new marker for what a woman can accomplish in a campaign — raising over $170 million, frequently winning more favorable reviews on debate performances than her male rivals, rallying older women, and persuading white male voters who were never expected to support her.
“She’s raised this whole woman candidate thing to a whole different level than when I ran,” said Geraldine Ferraro, a Clinton supporter and the first woman to be the vice-presidential nominee of a major party, contrasting her own brief stint as a running mate in 1984 with Mrs. Clinton’s 17-month-and-counting slog.
Ms. Goodwin and others say Mrs. Clinton was able to convert the sexism she faced on the trail into votes and donations, extending the life of a candidacy that suffered a serious blow at the Iowa caucuses. Like so many women before, she was heckled (in New Hampshire, a few men told her to iron their shirts) and called nasty names (“How do we beat the bitch?” Senator John McCain was asked at one campaign event).
But the response may have been more powerful than the injury. In the days after Mrs. Clinton was criticized for misting up on the campaign trail, she won the New Hampshire primary and drew a wave of donations, many from women expressing indignation about how she had been treated.
And Mrs. Clinton seemed to channel the lives of regular women, who often saw her as an avenging angel. Take Judith Henry, 67, for whom Mrs. Clinton’s primary losses stirred decades-old memories of working at a phone company where women were not allowed to hold management positions. “They always gave us the clerical jobs and told us we didn’t have families to support,” she said. At a rally last month in Bloomington, Ind., she sat with her daughter Susan Henry, 45, a warehouse worker, who complained that her male colleagues did less work and made more money than the women did.
Decades after the dissolution of movement feminism, Mrs. Clinton’s events and donor lists filled with women who had experienced insult or isolation on the job. Moitri Chowdhury Savard, 36, a doctor in Queens, was once asked by a supervisor why she was not home cooking for her husband; Liz Kuoppala, 37, of Eveleth, Minn., worked as the only woman in her mining crew and is now the only woman on the City Council.
Ms. Kamarck, 57, the Harvard professor and a longtime adviser to Democratic candidates, said she was still incredulous about the time her colleagues on Walter F. Mondale’s presidential campaign, all men, left for lunch without inviting her — because, she later discovered, they were headed to a strip club.
Janet Napolitano, the Democratic governor of Arizona, said the world was different now, especially the political world, thanks in part to Mrs. Clinton. “I never heard anybody say she can’t be elected because she’s a woman,” said Ms. Napolitano, who supports Mr. Obama and like many of his supporters saw less sexism in the race than Mrs. Clinton’s backers. “That’s a different deal than we’ve heard before in American politics.”
But as others watched a campaign that starred two possibly transformative figures, they felt a growing conviction that the contest was unfair. Mrs. Clinton’s supporters point to a nagging series of slights: the fixation on her clothes, even her cleavage; chronic criticism that her voice is shrill; calls for her to exit the race; and most of all, the male commentators in the news media who, they argue, were consistently tougher on her than on Mr. Obama.
Page 2 of 2)
Some even accuse Mr. Obama of chauvinism, pointing to the time he called Mrs. Clinton “likeable enough” as evidence of dismissiveness. Nancy Wait, 55, a social worker in Columbia City, Ind., said Mr. Obama was far less qualified than Mrs. Clinton and described as condescending his recent assurances that Mrs. Clinton should stay in the race as long as she liked. Ms. Wait said she would “absolutely, positively not” vote for him come fall.
Skip to next paragraph Enlarge This Image Todd Heisler/The New York Times
Supporters at the rally Sunday on the Western Kentucky campus. Mrs. Clinton has said that she is running for the presidency “to break the highest and hardest glass ceiling” in the nation.
Related
Step Right Up: She Just Might Be President Someday (May 18, 2008)
Times Topics: Hillary Rodham Clinton
Blog
The Caucus
The latest political news from around the nation. Join the discussion.
Election Guide
More Politics News
Ms. Ferraro, who clashed with the Obama campaign about whether she made a racially offensive remark, said she might not either. “I think Obama was terribly sexist,” she said.
Cynthia Ruccia, 55, a sales director for Mary Kay cosmetics in Columbus, Ohio, is organizing a group, Clinton Supporters Count Too, of mostly women in swing states who plan to campaign against Mr. Obama in November. “We, the most loyal constituency, are being told to sit down, shut up and get to the back of the bus,” she said.
Whatever barriers Mrs. Clinton may have smashed, she left some intact for future contenders to try themselves against. She seemed uncertain how to reconcile her sex with her political persona. Though she projected an aura of authority, said Robert Shrum, a Democratic consultant unaffiliated with any candidate, she variously cast herself as a victim of male domination, a warm girlfriend type and, at the end, an indefatigable warrior. She even made contradictory statements about whether sex should be a factor in the race.
Mrs. Clinton ran into trouble with some of the classic hurdles that women who are politicians face, historians and sociologists said. “It was the same conversations we’ve been having since the ’70s,” said Debbie Walsh, director of the Center for American Women and Politics at Rutgers University.
Take the need to project toughness and warmth simultaneously. The test is unfair, many say, because men are not subjected to it as harshly and because it is nearly impossible not to err on one side. Still, some say Mrs. Clinton went overboard on toughness.
“The idea that you have to talk about eradicating Iran — that’s all, to me, the voices of people advising her,” said Patricia Schroeder, a former Colorado congresswoman and Clinton supporter who considered seeking the Democratic nomination in 1987.
And yet Mrs. Clinton may not have passed the commander in chief test. In New York Times/CBS News polls conducted this winter, voters rated Mr. Obama’s potential in that area more highly than they did Mrs. Clinton’s, though neither served in the military or has much experience directly handling international crises. Perhaps participants had many reasons for preferring Mr. Obama, but they followed the long-standing pattern of finding women less plausible military commanders than men.
Mrs. Clinton’s campaign, many women say with regret, did not inspire a deep or nuanced conversation between men and women, only familiar gender-war battles consisting of male gibes and her supporters’ angry responses. Mr. Obama, who sought to minimize the role of race in his candidacy, led something of a national dialogue about it, but Mrs. Clinton, who made womanhood an explicit part of her run, seemed unwilling or unable to talk candidly about gender.
Mrs. Clinton, for example, declined a New York Times request earlier this year for an interview about the gender dynamics of the race; an aide said the topic would be impossible for her to address in a frank way..
The conversation Mrs. Clinton spurred among women, however, seemed newer and more surprising. Her candidacy split Democratic women, not to mention prominent feminists. (Last week, the abortion-rights group Naral Pro-Choice America endorsed Mr. Obama, setting off protest from other women’s groups.) The cleft was largely along generational lines, with older women who had waged their own battles showing more solidarity and younger ones arguing that voting for a male candidate over a female one was itself a sign of progress and confidence.
“The most important contribution she has made is to show that women candidates are just like men candidates,” said Joan Scott, a historian at the Institute for Advanced Study. “You have to judge them not on the basis of their gender but their character.”
Over the course of the campaign, Jennifer Rogers, a film producer in Los Angeles, came to agree. She voted for Mrs. Clinton, in part because she hoped to see a female president, but she recently lost enthusiasm over what she called a lack of truthfulness on the candidate’s part. “Her problems are about who she is and not her gender,” said Ms. Rogers, 28.
Amy Rees, a 35-year-old stay-at-home mother in San Francisco, agrees — most of the time. She said she agonized between the two choices, finally voted for Mr. Obama and did not regret it. Mrs. Clinton lost on the merits, Ms. Rees said.
Still, every so often, she feels a flicker of worry about whether that is entirely so. Referring to Mr. Obama, Ms. Rees said, “He still looks more like every other president we’ve ever had than she does.”
She Just Might Be President Someday
http://www.nytimes.com/2008/05/18/weekinreview/18zernike.html?pagewanted=2&ei=5124&en=c6b1eb7938f1b9c8&ex=1368849600&partner=permalink&exprod=permalink
By KATE ZERNIKE Published: May 18, 2008 If not her, who? Skip to next paragraph Aude Van Ryn Multimedia Is There a President Here?Graphic Is There a President Here? Percentage of Women in State Legislatures, 2008Map Percentage of Women in State Legislatures, 2008 Related Times Topics: Hillary Rodham Clinton Senator Hillary Rodham Clinton may or may not become the first female president of the United States, but if fate and voters deny her the role, another woman will surely see if the mantle fits. That woman will come from the South, or west of the Mississippi. She will be a Democrat who has won in a red state, or a Republican who has emerged from the private sector to run for governor. She will have executive experience, and have served in a job like attorney general, where she will have proven herself to be “a fighter” (a caring one, of course). She will be young enough to qualify as postfeminist (in the way Senator Barack Obama has come off as postracial), unencumbered by the battles of the past. She will be married with children, but not young children. She will be emphasizing her experience, and wearing, yes, pantsuits. Oh, and she may not exist. But this composite of Madam President is suggested by political strategists and talent scouts, politicians and those who study women in politics. It is based as much on the lessons of the Clinton candidacy as on the enduring truths of politics and the number and variety of women who dot the leadership landscape. Caveats abound: as Mrs. Clinton’s campaign chairman, Terry McAuliffe, emphasized last week, this thing is not over. And these predictions may prove as false as any by the time the first woman takes the oath of office — whether in 7 months or 9 years or 90. With all that said, there are few obvious candidates, particularly among Republicans, perhaps because there are about twice as many Democrats among women in elective office nationwide. Sarah Palin, the Republican governor of Alaska, is on many lists — she’s known as a reformer as well as for riding a motorcycle and referring to her husband as the “first dude.” On the Democratic side, the names that come up most seem to be Govs. Janet Napolitano of Arizona and Kathleen Sebelius of Kansas, both Obama supporters. Asked to name a potential first woman as president, though, even the shrewdest political strategists said they couldn’t think of anyone. Most people disqualified their prospects as soon as they identified them — Secretary of State Condoleezza Rice, for example — for one reason or another. As Susan Carroll, a professor at the Center for American Women and Politics at Rutgers University, said, “It’s easier to embrace the concept than it is to talk about names.” Still, this year’s historic campaign has revealed something about the kind of candidate who might emerge, and what strategies she might adopt. Certainly, the numbers make it possible. Women make up a quarter of state legislatures and statewide elective executive offices, and 16 percent of the House of Representatives. Eight governors and a record 16 senators are women. And polls suggest that the country is ready to elect a woman — if not as ready as many people might expect. In December, a Gallup poll found that 86 percent of Americans said they would vote for a well-qualified candidate who was a woman (of course, that percentage has been in the 80s for much of the last three decades). Ninety-three percent said the same of a well-qualified candidate who was black; 93 percent of a Catholic candidate; and 91 percent of a Jewish one. Mrs. Clinton has won 17 primaries. She has soundly defeated the assumption that a woman could not raise money, or that women would not donate (they make up about half of her contributors). And she has put the idea of running for president into the realm of possibility for other women. While it is a Washington truism that every senator looks in the mirror and sees a potential president (even if senators rarely win), that has not applied to women. (This partly explains why people assume that senators like Dianne Feinstein, Patty Murray, Kay Bailey Hutchison and the rest of the older guard don’t want to run.) But the first woman to be president probably will not come from the established names in Washington anyway. From Mr. Obama, many people take the lesson that someone can come out of nowhere — four years ago, he was a little-known state legislator. “The environment is so poisonous, it’s reached a point where political experience can be a negative,” said Nelson Warfield, a Republican media consultant. Meg Whitman, for example, the former eBay chief executive who is a big fundraiser for Senator John McCain, is said to be interested in running for governor of California, which would make her a natural contender for president. (Carly Fiorina, the former Hewlett-Packard chief executive advising Mr. McCain, is another name mentioned as a possible executive turned candidate, though she is not believed to want to run.) But almost anybody — and particularly women — will discount the idea of a woman as dark horse. “No woman with Obama’s résumé could run,” said Dee Dee Myers, the first woman to be White House press secretary, under Bill Clinton, and the author of “Why Women Should Rule the World.” “No woman could have gotten out of the gate.” Women are still held to a double standard, and they tend to buy into it themselves. They do not have what Debbie Walsh, the director of the Rutgers center, says she used to call the John Edwards phenomenon and now calls the Barack Obama phenomenon: having never held elective office, they run for Senate, then before finishing a first term decide they should be president. Mr. Obama, of course, had served as a state legislator. But “when we look at women in state legislatures, they’re much more likely than their male colleagues to need to be asked to run,” Ms. Walsh said. While men are assumed to be qualified, women have to prove they are, or at least they believe they do. In the Senate, the names that come up most often are Amy Klobuchar of Minnesota and Claire McCaskill of Missouri, both Democrats. But a successful woman is more likely to come out of a governor’s office.
She Just Might Be President Someday
<![CDATA[// <![CDATA[ function getSharePasskey() { return 'ex=1369022400&en=e5b82f4145e16b41&ei=5124';} // ]]]]><![CDATA[>]]><![CDATA[// <![CDATA[ function getShareURL() { return encodeURIComponent('http://www.nytimes.com/2008/05/18/weekinreview/18zernike.html'); } function getShareHeadline() { return encodeURIComponent('She Just Might Be President Someday'); } function getShareDescription() { return encodeURIComponent('If fate and voters deny Senator Hillary Rodham Clinton the distinction of becoming the first female president, another woman will see if the mantle fits.'); } function getShareKeywords() { return encodeURIComponent('Presidents and Presidency (US),Women,United States Politics and Government,Presidential Election of 2008,Presidential Elections (US),Condoleezza Rice,Margaret C Whitman,Hillary Rodham Clinton,Janet Napolitano,Kathleen Sebelius'); } function getShareSection() { return encodeURIComponent('weekinreview'); } function getShareSectionDisplay() { return encodeURIComponent('Step Right Up'); } function getShareSubSection() { return encodeURIComponent(''); } function getShareByline() { return encodeURIComponent('By KATE ZERNIKE'); } function getSharePubdate() { return encodeURIComponent('May 18, 2008'); } // ]]]]><![CDATA[>]]>
Sign In to E-Mail or Save This
Single Page
Reprints
Share
Digg
Mixx
Yahoo! Buzz
Permalink
<![CDATA[// <![CDATA[ writePost(); // ]]]]><![CDATA[>]]><![CDATA[// <![CDATA[ new_york_times:http://www.nytimes.com/2008/05/18/weekinreview/18zernike.html // ]]]]><![CDATA[>]]>
Published: May 18, 2008
(Page 2 of 2)
Ms. Palin is sometimes mentioned as a vice-presidential pick for Mr. McCain, and Ms. Sebelius, for Mr. Obama. Beverly Perdue, the lieutenant governor of North Carolina, who is running for governor, is also named as a prospect.
Skip to next paragraph
Multimedia
Graphic
Is There a President Here?
Map
Percentage of Women in State Legislatures, 2008
Related
Times Topics: Hillary Rodham Clinton
Others suggest House members who might run for governor, particularly the new crop of young Democratic dragon slayers who won in Republican districts or swing states, like Representatives Kirsten Gillibrand of New York, or Gabrielle Giffords of Arizona.
Others single out Stephanie Herseth Sandlin, the Democrat who represents South Dakota in the House, for an inspirational speaking style that some compare to Mr. Obama’s.
Almost unanimously, the experts say that a successful contender will come from a younger generation than Mrs. Clinton — promising, as Mr. Obama has, to move to a post-boomer era, beyond the old identity politics.
But as fundamental a change as that may be, much else seems unlikely to change.
Mrs. Clinton easily cleared the bar with many voters on her ability to be commander in chief, making it easier for people to see a woman in that role. Still, most people assume that the burden will fall on women to prove toughness — of a certain kind.
Mrs. Clinton seemed to have the most success in the last months, fighting like a mama bear for her cubs. So some people look to women who have earned reputations as tough fighters: Lisa Madigan, a Democrat who is attorney general in Illinois, and mentioned as a possible successor to the embattled governor, Rod Blagojevich. On one list was Kamala Harris, an African-American who is the district attorney in San Francisco.
Others say the West evokes a frontier image, or that the South tends to produce women who are tough but charming (Ann Richards, say, who some lament never ran).
Likewise, a woman who runs for president will have to be married with children, which to voters signifies middle America. (This might disqualify Ms. Napolitano.) But while it’s an asset for men to have young children — so Jack Kennedy! — a woman with the same tends to make voters wonder who will take care of them. (That might temporarily bench Ms. Palin, who recently had her fifth child, and Ms. Gillibrand, who, after introducing an amendment to the farm bill, gave birth to her second on Thursday.) The pattern has been more like the one followed by Nancy Pelosi, the first woman to be speaker of the House, who entered Congress when her children were grown.
Ms. Pelosi also comes from a political family, which suggests another good qualification. On some lists is Sarah Steelman, a Republican who is state treasurer and running for governor in Missouri. Her husband was a Republican leader in the Missouri House, and her father-in-law a state party chairman. On other wish lists is Maria Shriver, with the Kennedy allure, a strong following among women, and a husband who is said to eye the White House but can’t run because he was not born in this country. And of course, some Democrats dream of Chelsea Clinton, who has revealed herself to have her father’s ease and her mother’s discipline.
But for many women, whether or not they support Mrs. Clinton, the long primary campaign has left them with a question: why would any woman run?
Many feel dispirited by what they see as bias against Mrs. Clinton in the media — the “Fatal Attraction” comparisons and locker-room chortling on television panels.
“Who would dare to run?” said Karen O’Connor, the director of the Women and Politics Institute at American University. “The media is set up against you, and if you have the money problem to begin with, why would anyone put their families through this, why would anyone put themselves through this?”
For this reason, she said, she doesn’t expect a serious contender anytime soon. “I think it’s going to be generations.”
Others say Mrs. Clinton had such an unusual combination of experience and name recognition that she might actually raise the bar for women.
In fact, the biggest point of agreement seemed to be that there is no Hillary waiting in the wings.
Except, of course, Hillary.
Kolejne zwycięstwo Obamy w prawyborach. Rywalizacja rozstrzygnięta?
2008-05-07, ostatnia aktualizacja 2008-05-07 10:14
Barack Obama wygrał demokratyczne prawybory w Karolinie Północnej, a jego rywalka Hillary Clinton pokonała go, ale z niewielką przewagą, w odbywających się tego samego dnia prawyborach w stanie Indiana. W pierwszych komentarzach pojawiają się nawet głosy, że rywalizacja jest już właściwie rozstrzygnięta
Fot. Gerry Broome AP Barack Obama przemawia po ogłoszeniu jego zwycięstwa w Karolinie Północnej
<![CDATA[// <![CDATA[ var rTeraz = new Date(1210153718090); function klodka (ddo) { if (rTeraz.getTime()>=ddo.getTime()) document.write('<'+'img src="/i/szukaj/k2b.gif" width=20 height=18 border=0 align="absmiddle"'+'>'); } // ]]]]><![CDATA[>]]>
ZOBACZ WIDEO
Clinton i Obama walczą, McCain zyskuje? (Reuters)
Obama wygrywa w Karolinie Północnej
ZOBACZ TAKŻE
Arcykonserwatysta popiera Hillary (taktycznie) (07-05-08, 01:00)
Rozpoczęły się prawybory w Indianie (06-05-08, 13:22)
Bosacki: Dwie twarze Obamy (06-05-08, 12:35)
Bill Clinton jeździ po Karolinie (06-05-08, 01:00)
Obama walczy o wszystko (05-05-08, 01:00)
SERWISY
Wybory w USA 2008
Prawybory w USA - serwis specjalny Kampania wyborcza USA 2008 - na blogu "Biały Domek" Według najnowszych, podanych w środę przez amerykańskie sieci telewizyjne wyników, Obama zwyciężył w Karolinie Północnej zdobywając 56 proc. głosów; Clinton uzyskała tam 42 proc. W Indianie Clinton otrzymała 51, zaś Obama 49 procent głosów. Była Pierwsza Dama wyprzedziła rywala jedynie o około 21 tysięcy na ponad 1,2 mln oddanych tutaj głosów. Dzięki wysokiemu zwycięstwu w Karolinie Północnej, czarnoskóry senator z Illinois zdobył łącznie we wtorek głosy około 100 nowych delegatów na przedwyborczą konwencję Demokratów, która pod koniec sierpnia nominuje kandydata partii w listopadowych wyborach prezydenckich. Rywalizacja rozstrzygnięta? Obama umocnił się w ten sposób na pozycji faworyta w wyścigu do nominacji. W pierwszych komentarzach pojawiają się nawet głosy, że rywalizacja jest już właściwie rozstrzygnięta i że kandydatem Demokratów w tegorocznych wyborach będzie Obama. Przed wczorajszymi prawyborami Clinton miała do Obamy stratę 140 delegatów na konwencję Partii Demokratycznej. Po wyraźnej porażce w Karolinie Północnej i minimalnym zwycięstwie w Indianie straciła szansę na odrobienie tej straty. Jednak Obama wciąż nie ma większości delegatów potrzebnych do uzyskania nominacji. Dlatego właśnie Clinton może kontynuować swoją kampanię. Zapowiedziała to podczas wiecu w Indianapolis. Obecnie jedyną nadzieją Hillary Clinton są super-delegaci czyli partyjni działacze partyjni, którzy przesądzą o tym kto otrzyma nominację. To właśnie ich była Pierwsza Dama stara się przekonać, że czarnoskóry senator nie ma szans w pojedynku z Johnem McCainem. Superdelegaci nie będą jednak skłonni do zmiany werdyktu wyborców, chyba, że na światło dzienne wyjdą fakty, które całkowicie skompromitują Baracka Obamę. Jeśli tak się nie stanie Hillary Clinton zostanie poddana dużej presji by wycofała się z wyścigu i nie przedłużała bratobójczej walki wewnątrz Partii Demokratycznej. "Chodzi po przyszłość Ameryki" Triumfujący, charyzmatyczny senator wystąpił wieczorem na wiecu w Raleigh, w Karolinie Północnej, entuzjastycznie powitany przez kilka tysięcy swoich zwolenników - zobacz wideo Obama powiedział, że nie jest prawdą - jak twierdzą eksperci polityczni - że Partia Demokratyczna jest podzielona i że jego przedłużająca się walka z Clinton o nominację zaszkodzi Demokratom w konfrontacji z republikańskim kandydatem do Białego Domu Johnem McCainem. - W tych wyborach ostatecznie nie chodzi o mnie, o senator Clinton, czy o senatora McCaina. Chodzi o was i o przyszłość Ameryki, która nie może sobie pozwolić na kolejne cztery lata rządów takich, jak za kadencji prezydenta Busha. Pójdziemy do wyborów zjednoczeni - powiedział Obama. Podkreślił, że nie można pozwolić, aby kampania wyborcza koncentrowała się na "gafach i potknięciach" kandydatów, co odwraca uwagę od potrzebnej dyskusji o poważnych problemach, które trapią Amerykę. Pogratulował też byłej Pierwszej Damie zwycięstwa w Indianie. Zebrani przyjęli to oklaskami. W Karolinie Północnej Obama wygrał dzięki masowemu poparciu czarnoskórych Amerykanów, którzy w tym stanie stanowią aż 33 procent demokratycznego elektoratu i z których 91 procent oddało na niego głosy. Głosowało jednak na niego także ok. 45 procent białych. Pastor nie zaszkodził Wtorkowy rezultat - zdaniem komentatorów - oznacza, że niedawne kontrowersje związane z Obamą, jak wystąpienia jego byłego pastora z Chicago, radykalnego krytyka Ameryki i jej rasistowskiej przeszłości, nie zaszkodziły mu specjalnie w oczach demokratycznych wyborców. W Indianie, gdzie była Pierwsza Dama odniosła spodziewany sukces, głosowali na nią w większości biedniejsi wyborcy, najboleśniej odczuwający skutki spowolnienia wzrostu gospodarki a także konserwatywni Demokraci, nieufnie odnoszący się do czarnoskórego Obamy. W obu stanach senator z Illinois miał za sobą przede wszystkich wyborców młodych - głosowało na niego ponad 70 procent Demokratów w wieku do 30 lat - a także wyborców z wyższym wykształceniem. Clinton, poza przedstawicielami warstw pracujących, poparli masowo emeryci i większość kobiet.
Pojedynek na wartości
Świat Sylvain Cypel/17.04.2008 14:29
Pojedynek na wartości
Kampania w obozie amerykańskich Demokratów weszła w nową, "ideową" fazę Wystarczyła jedna niefortunna wypowiedź Baracka Obamy. Hillary Clinton triumfuje, jej rywal musi się tłumaczyć. Ale coraz głębsze podziały demokratycznego elektoratu mogą ostatecznie dać przewagę Republikanom. REKLAMA Czytaj dalej Do amerykańskiej kampanii wyborczej powróciły "wartości". A konkretniej rzecz ujmując, sprawa wiary i posiadania broni palnej, owe dwie historyczne składowe narodu, który ukształtował się w szacunku dla demokracji i wolności jednostki, ale także przy użyciu krzyża i miecza. Hillary Rodham Clinton, fot. AP Co zaskakujące, temat wartości najpierw pojawił się w obozie Demokratów. Kto z dwojga pretendujących do kandydatury na prezydenta w Partii Demokratycznej – Hillary Clinton czy Barack Obama – w większym stopniu reprezentuje podstawowe idee Ameryki? Taki jest teraz dominujący temat kampanii pani senator z Nowego Jorku. Wszystko zaczęło się od nagrania wypowiedzi senatora z Illinois (bez jego wiedzy) podczas zbiórki funduszy z udziałem zamożnych wyborców 5 kwietnia w San Francisco. Nawiązując do niepokojów wśród mieszkańców "małych miast", gdzie jest coraz mniej miejsc pracy, oświadczył: – Nie można się dziwić, że ci ludzie stają się zgorzkniali i zwracają się ku prawu do noszenia broni albo ku religii, przejawiają niechęć do wszystkich, którzy nie są tacy jak oni, albo protestują przeciwko imigrantom i wolnemu handlowi, żeby wyładować swoją frustrację. Podobnie jak w przypadku poprzedniej "afery" (tej z marca, gdy duchowego przewodnika Obamy z czasów młodości, pastora Jeremiaha Wrighta, oskarżono o antypatriotyczne wypowiedzi), jeden z blogerów umieścił nagranie w internecie. Ekipa pani Clinton natychmiast dostrzegła w tym swoją szansę. Pensylwania jest stanem, gdzie National Rifle Association (NRA), lobby sprzedawców broni, jest najsilniejsze. – Ludzie nie trzymają się religii, oni po prostu trzymają się swojej wiary. Nie zależy nam na broni, po prostu lubimy polować albo strzelać – powiedziała pani senator. Spot wyborczy Hillary Clinton w Pensylwanii jest jasny. Głos zza ekranu mówi: "Barack Obama twierdzi, że ludzie z małych miasteczek znajdują ujście swojej frustracji w broni czy religii". Pojawia się kobieta: "Czuję się znieważona". Mężczyzna: "To tylko pokazuje, jak bardzo jest (on) oderwany od rzeczywistości". Druga kobieta: "Nie wierzę w Boga z frustracji czy rozgoryczenia. Moja wiara wynika z wyższych przekonań moralnych". I wreszcie konkluzja: "Hillary Clinton rozumie mieszkańców Pensylwanii, całe życie walczyła o takich ludzi jak my". Na początku spotu Obama ukazuje się na czarnym tle. Tekst jego kontrowersyjnych uwag jest wyświetlany białymi literami. Ton kampanii Demokratów w Pensylwanii, a może także całych prawyborów, został więc przesądzony. "Dobrzy ludzie" muszą zmierzyć się z elitami, a na poziomie podświadomości pojawia się tematyka koloru skóry. Pani Clinton rozmyślnie zwraca się do Białych powyżej 50. roku życia. To właśnie rdzeń jej elektoratu. Jak akcentuje, Obama jest "elitarny i sieje niezgodę". To człowiek "oderwany od ludu", którym "gardzi", jego poglądy "nie odzwierciedlają wartości i przekonań Amerykanów. Przynajmniej tych, których znam" – dodaje pani Clinton. Przyszły kandydat Republikanów, John McCain, także krytykuje Obamę za "świadczącą o poczuciu wyższości elitarność, która zapiera dech". Senator z Illinois "wyraził ubolewanie z powodu niektórych źle dobranych słów". Wyjaśnił, że chciał tylko dać do zrozumienia, jak dobrze rozumie cierpienia ofiar kryzysu i jako bardzo religia może być dla nich "ochroną". Jest mu jednak trudno pozbyć się łatki przyklejonej przez rywalkę. Jeszcze do niedawna to on był kandydatem "jedności". To on chciał "zjednoczyć Amerykę" ponad podziałami rasowymi, etnicznymi czy religijnymi, "przezwyciężyć" jałowe spory między Demokratami i Republikanami, by "zmienić" politykę. Za sprawą dwóch kwestii – pastora Wrighta i ostatnich wypowiedzi – został zepchnięty do narożnika, z którego chciał uciec. Znów jest "Czarnym" i "postępowym" kandydatem – określenia często kojarzone z "elitami" intelektualnymi. Podczas kampanii prezydenckiej w 2004 roku to Republikanie z niemałym powodzeniem oskarżali o "elitarność" swego demokratycznego rywala Johna Kerry’ego. Tym razem argument tego rodzaju wypłynął w zupełnie innym kontekście. Badania dotyczące ofensywy pani Clinton w sferze "wartości" dają sprzeczne wyniki – mogła ona odnieść skutek słabszy od zamierzonego. W gruncie rzeczy, jak tłumaczy szef kampanii Obamy, David Axelrod, amerykańskie zubożałe klasy średnie faktycznie są "rozgoryczone". (...) Ta zacięta rywalizacja pogłębia przepaść między dwoma obozami. Według opublikowanego 15 kwietnia sondażu z Pensylwanii, gdyby Obama został kandydatem Partii Demokratycznej w listopadowych wyborach, 26 proc. zwolenników pani Clinton zagłosowałoby na McCaina. Gdyby natomiast kandydowała pani senator, poparłoby go 19 proc. zwolenników Obamy.
Hillary Clinton naprawdę ma kłopoty
Financial Times, 03.03.2008
Hillary Clinton naprawdę ma kłopoty
Wersja oryginalna Wersja oryginalna Hillary Clinton gets it sincerely wrong
http://ft.onet.pl/0,7153,hillary_clinton_gets_it_sincerely_wrong,artykul_ft.html
Wtorkowe prawybory w Teksasie i Ohio mogą zakończyć kampanię prezydencką Hillary Clinton. Jeśli przegra w którymkolwiek z tych stanów, jej przegrana będzie już tylko formalnością. H.Clinton/AFP H.Clinton/AFP Więcej w supertemacie: Wybory w USA To sytuacja, o której niewielu sądziło, że nastąpi. Nie tak dawno jej sukces w prawyborach i ostateczne zwycięstwo były uznawane za niemal nieuniknione. Co zatem poszło nie tak? Odpowiedzi (jak zwykle) należy szukać w mądrościach Groucho Marxa. - Tajemnicą sukcesu życiowego jest szczerość - trafnie zaobserwował niegdyś Marx. - Jeśli potrafisz ją udawać, sukces masz gwarantowany. Ta prawda o kondycji człowieka w szczególności pasuje do polityki. Clinton bardzo się stara udawać szczerość - tak bardzo, że oglądanie tego boli. Czasem rzeczywiście podejrzewam ją o szczerość i wydaje mi się, że tylko wygląda jakby udawała. Z drugiej strony, Barack Obama rzeczywiście może być szczery - a jeśli nie jest, to udaje tak dobrze, że nie ma to żadnego znaczenia. Wybory są wygrywane i przegrywane z wielu powodów, ale jeśli miałbym wskazać tylko jeden, w tym przypadku byłby to właśnie ten. Z całą pewnością najbardziej efektowne momenty kampanii Clinton, to te rzadkie, w których pokazała swoją prawdziwą osobowość: łzy w New Hempshire, wzruszający i najwyraźniej naturalny hołd złożony pod koniec debaty w Houston rannym żołnierzom. Ale przez większość czasu przyjmowała różne fałszywe osobowości, często zmieniając je w czasie jednej debaty czy wywiadu. W jednej chwili jest twarda, a chwilę później ciepła; to znowu powściągliwa, przystępna, zabawna i żartobliwa (to było najgorsze), surowa i poważna. W każdej chwili odpoczynku pojawiał się ten przerażający, grymaśny uśmiech, który podkreślał brak autentyczności i nieodparcie przywodził na myśl Jacka Nicholsona z filmu "Lśnienie". Oczywiście taki rodzaj komentowania Clinton i jej sztab winią za jej kłopotliwe położenie - nastawiony w pełni "pro-Obama", jak by stwierdzili, pozbawiony analitycznej treści. W tym narzekaniu jest trochę racji. Szczególnie na początku kampanii, kiedy Obama stanowił jedynie interesującą możliwość, komentatorzy byli dla niego zbyt mili - mówiąc o debatach telewizyjnych, w których sromotnie przegrywał z Clinton, że ją przegrał o mały włos. Ale błędy w relacjonowaniu nie zawsze były na korzyść Obamy. Prasa żarliwie podchwyciła linię, że jest w stylu każdego i nie ma konkretnego przesłania, czego mogła życzyć sobie kampania Clinton. Na przykład stanowisko Clinton wobec opieki zdrowotnej zostało przedstawione jako pieczołowicie opracowany projekt. Nic podobnego: jest to zestaw punktów, nie bardziej szczegółowy niż szkic propozycji Obamy. Clinton nie powiedziała nawet, jak jej powszechne indywidualne ubezpieczenia zdrowotne - kluczowa różnica pomiędzy jej planem, a propozycją Obamy, którą ciągle podkreśla - zostałyby wprowadzone w życie. Rozważmy jej pomysł "przerwy" w kwestii handlu. Czy może być bardziej niejasna polityka od tej? Jednak kluczową rzeczą w wyborze pomiędzy Clinton i Obamą jest charakter, ponieważ różnice w kwestiach polityki są trywialne. Dlatego właśnie narzekanie na treść debat ponosi klęskę. Ponadto nie jest wyrazem stronniczości stwierdzenie, iż Obama stał się pewniejszy siebie i jest skuteczniejszy w debatach, bądź że jest przyjemniejszym i lepiej oddziałującym politykiem niż Clinton lub że publiczność reaguje na niego większym entuzjazmem. To akurat są fakty. Kampania Clinton tylko pogorszyła jej sytuację, usiłując zaprzeczać temu, co było dla wszystkich oczywiste. Brak uroku nie powinien być przeszkodą nie do pokonania. Niewiele osób posądziło kiedykolwiek byłą premier Wielkiej Brytanii Margaret Thatcher o bycie przyjemną, ale i tak wygrała wybory. Nie była fałszywa: to co widzieli wyborcy, to później otrzymali. Narzekania na brak ciepła spowodowały, że Clinton pokazała się w jeansach i podkoszulku i spięta żartowała z reporterami. "Zobaczcie, ona się uśmiecha". Trudno stwierdzić, w jakim stopniu to rozszczepienie osobowości jest odzwierciedleniem samej kandydatki, a w jakim jest efektem starań osób prowadzących jej kampanię. Ale Partia Demokratyczna sama musi ponosić sporą część winy. Jej uwielbienie dla Clintonów zakorzeniło się w głowie Hillary. Spowodowało samozadowolenie i poczucie upoważnienia. Po kampanii oczekiwano łatwego zwycięstwa i poza Superwtorkiem nie stworzono prawdziwego planu działania. Od pierwszego wzrostu notowań Obamy, Clinton i jej doradcy wydają się być w szoku i wahają się pomiędzy upewnianiem, że wszystko idzie zgodnie z planem i desperackim szukaniem kolejnej osobowości do przetestowania. Clinton nigdy nie była tak silną kandydatką, jak wmawiała to jej świta. Jej powoływanie się na ogromne doświadczenie - sedno kampanii - było przynajmniej dyskusyjne. Gdy tylko kampania się zaczęła, jej mąż miał okazać się tak samo ciężarem, jak i zaletą. Dumnie naśladowała polityków ("jestem wojownikiem"), których wielu Amerykanów ma dosyć. Obama okazał się wyjątkowym przeciwnikiem, wnoszącym nowość i autentyczność, których jej brakowało. Gdyby tego było mało, jej kampania od początku była fatalnie prowadzona. Mając świadomość tego wszystkiego, prawdziwym zaskoczeniem nie jest to, że znajduje się u progu porażki, ale to, że w dalszym ciągu pozostaje jej - przynajmniej przez jeszcze jeden dzień - pewna szansa na powodzenie. Autor: Clive Crook © The Financial Times Limited 2008