insan denen varlıkımsı.
Hayat bizi çok yoruyor. Aslında insanlar. Bazı zamanlar oluyor, o yapmaz o incitmez dediginiz kim varsa yapıyor incitiyor. Bazen öyle bi laf ediyorlar ki ciğerim bile böyle soylediyese durum vahim diyosun. Şimdi diyeceksin suçu biraz da kendin de ara. İnanir misin temkinli davranmaktan, ölçülü hareket etmekten ciğerim soldu. Haketmediğime eminim anlayacağın. Hatırlıyorum işte böyle zamanlarda, “mezara da tek gireceksek her zaman yalnızız” bi mevi hayattan elini kolunu çekmedir belki bu. Ama nasip, kader, kısmet dedikten sonra kenara çekilmek kalıyor. En çok da buna sığınıyoruz ya zaten “olacağı varmış oldu” Insanlar diyorum… Vefasız, anlayışsız, içten pazarlıklı, adi yaratıklar. En pis düşünceler, en olmadık fikirler, en seviyesiz fiiller insanlarda. İnsan sevmiyorum ya ben, KEDİ seviyorum. Bu zaahmana kadar “ben kimseye ve hiçbirşeye darilmam ama sinirlenirim" diyordum. Bugün ilk defa kırıldım, alındım. Olsun, canları sağolsun. Şurada ortalama 40 50 senem kalmış son 20 senesi mühim değil zaten etti mi sana 30. Veee milliyetci hareket pa. Tamam sustum. Vel hasıl kelam insanlar berbat, hayat kısa, zaman akıyor.