Wie niet is te vertrouwen in de waarheid, is dat ook niet in de leugen.
c […] In mijn jeugd liet Suleiman van het geslacht der Ottomanen, een geslacht dat het niet al te nauw nam met het naleven van beloften en verdragen, zijn leger aan land gaan bij Otranto, waar hij hoorde dat Mercurino de Gratinara en de inwoners van Castro na de overgave van de vesting in strijd met wat met hen bedongen was, gevangen werden gehouden. Hij beval ze vrij te laten en zei dat deze woordbreuk hem, ook al leek die voor het moment enig nut af te werpen, een slechte naam zou geven, en dat, met het oog op een paar grote veldtochten in dit gebied, het wantrouwen hem in de toekomst enorm veel schade zou berokkenen.
a Ik persoonlijk ben liever een lastpost en een botterik dan een vleier en een veinzer.
b Ik geef toe dat er een zekere trots en koppigheid mee kan spelen als je je zo open en vrijmoedig opstelt, zonder je om anderen te bekommeren. En misschien word ik soms, als dat niet zo nodig is, een beetje te direct en verweer ik mij feller naarmate mijn opponent meer respect afdwingt. Ook is het mogelijk dat ik mijn natuur alleen maar volg omdat ik niet handig genoeg ben. Wanneer ik jegens hooggeplaatsten de vrijmoedige taal en houding aan de dag leg die ik van huis uit gewend ben, besef ik hoe dicht dat in de buurt komt van onbescheidenheid en onwellevendheid. Maar nog afgezien van het feit dat het in mijn aard ligt, is mijn geest niet wendbaar genoeg om een plotselinge vraag te ontwijken en een uitvlucht te verzinnen, noch om iets de schijn van waarheid mee te geven; en ik ben te kort van memorie om dergelijke verzinsels te onthouden, en te weinig zelfverzekerd om zo’n bedenksel staande te houden. Zo hang ik uit zwakheid de held uit, geef mij over aan de naïviteit, zeg altijd wat ik denk en zowel van nature als met voorbedachten rade laat ik de gevolgen van dit optreden aan de Fortuin over.