Kendimi dinliyorum aklımca, oysa kendini kendine açıklayamacak kadar yıpranmış bir beden taşıdığımı, duygularımın körleşe körleşe düz bir çizgiye dönüştüğünü biliyorum. İçimden kopan her yaprak beynime aylar sonra düşüyor; gecikmişliğin bayat kokusundan anlıyorum bunu. Bazen, yaşlılık diyorum, kendimizden oluşan bir coğrafyada silahsız ava çıkmaktan başka bir şey değil. Kendine yorgun ve eli boş dönüyor insan.
Hasan Ali Toptaş / Geçmiş Şimdi Gelecek









