Ημερολόγιο αϋπνίας #04.
26 Οκτωβρίου 2022, 01:25.
Πόσο καιρό διαρκεί η επούλωση ενός τραύματος; Δεν μπορεί να δοθεί σίγουρη απάντηση, καθώς εξαρτάται από την σοβαρότητα της πληγής αυτής. Τι συμβαίνει, όμως, με τα ψυχικά τραύματα; Επουλώνονται ποτέ;
Εμένα; Πότε θα κλείσουν οι πληγές μου; Πότε θα σταματήσουν να μου φέρνουν δάκρυα στα μάτια; Πότε θα πάψουν να γκρεμίζουν οτιδήποτε υγιές χτίζω στη ζωή μου;
Άκου με.
Συγγνώμη, μα δεν έμαθα να αγαπώ. Εδώ καλά καλά δεν αγαπώ τον εαυτό μου, πως ζητάς να σε αγαπήσω δίχως να σε πληγώσω; Πώς είναι να αγαπάς; Είναι στα αλήθεια ένα τόσο δυνατό και αγνό συναίσθημα;
Συγγνώμη, μα τρομάζω όταν υψώνεις τον τόνο της φωνής σου. Βλέπεις, μεγάλωσα σε ένα σπίτι που επικρατούσαν οι φωνές και το γέλιο απουσίαζε. Δεν ξέρω τι σημαίνει η συζήτηση. Ξέρω μόνο τι ήχο κάνει το κάθε αντικείμενο όταν προσκρούσει στο πάτωμα με δύναμη.
Συγγνώμη, μα τρομάζω όταν χτυπάς το χέρι σου στο τραπέζι. Βλέπεις, φοβάμαι πως καμία μέρα η παλάμη σου θα προσγειωθεί στο μάγουλό μου αντί σε κάποια επιφάνεια.
Συγγνώμη, μα δυσκολεύομαι να πιστέψω πως είμαι όμορφη. Κανείς ποτέ δεν μου έκανε κοπλιμέντα. Βλέπεις, το μόνο που άκουγα ήταν πως ποτέ δεν θα είμαι αρκετή, όμορφη και κανείς δεν θα με αγαπήσει. Δεν ξέρω πώς είναι να φοράς make-up για να δείχνεις λίγο πιο όμορφη. Ξέρω πώς είναι να φοράς make-up για να κρύψεις τις μελανιές στο σώμα, τα λευκά σημάδια στους καρπούς και το πρήξιμο κάτω από τα μάτια που έκλαιγαν για ώρες το περασμένο βράδυ.
Συγγνώμη, μα δεν είμαι αυτή που νομίζεις. Κάθε μέρα προσπαθώ σκληρά να κρύψω τον εαυτό μου για να μην τρομάξεις. Δεν αξίζεις να πνιγείς και εσύ μαζί μου. Αποτυγχάνω, ακόμη κι εδώ. Δεν ξέρω πώς να στο πω, μα φύγε. Άκου με. Φύγε όσο προλαβαίνεις, όσο είναι νωρίς.
Απλώς, άκου με.
-I13.