#immortality13

[immortality-13]

«Στιγμές.»

Τρίτος μήνας του έτους, με την καθημερινότητά μου να με πνιγεί όλο και πιο πολύ. Η ατμόσφαιρα στο γεμάτο βαγόνι του μετρό είναι αποπνικτική, όπως ακριβώς και το κλίμα που επικρατεί στο μυαλό μου· τριγυρνάει συνεχώς εκείνο το φιλί που δώσαμε στην αλλαγή του χρόνου, στο παλιό μας σπίτι. Από εκεί, δεν λείπει και η φωνή σου. “Οι πιο μαγικές και όμορφες στιγμές είναι όσες δεν έχεις ζήσει ακόμα.„ μου έλεγες ενώ στεκόμασταν στο μπαλκόνι και παρατηρούσαμε τους ανέκφραστους περαστικούς.

Μοναστηράκι. Δεν είναι αυτή η στάση μου, μα κατεβαίνω βιαστικά. Προτιμώ να περπατήσω. Κάθε βήμα που κάνω μου θυμίζει εκείνη τη βόλτα. Θυμάσαι; Τότε που ξεκίνησαν όλα, σε εκείνη την παλιά αγορά. Χαζεύαμε με τις ώρες τις βιτρίνες, χωρίς να βιαζόμαστε να επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο, κι ας είχε αφόρητη ζέστη. Ένα απαλό ανοιξιάτικο αεράκι φέρνει στο νου μου την υγρασία του φθινοπώρου. Εκεί, στην Σκύρο, στην αγαπημένη μας παραλία. Στον ανεμόμυλο, που είχαμε κάνει τόσα όνειρα αγκαλιασμένοι, που υποσχεθήκαμε να μην σταματήσουμε να πηγαίνουμε σε αυτό το μέρος, όποια κι αν είναι η κατάσταση μεταξύ μας.

Μια γλυκιά μελωδία με οδηγεί ασυναίσθητα στον τελευταίο μας προορισμό, στην Αποστόλου Παύλου. Πότε έφτασα στο Θησείο; Ένα δάκρυ κατηφορίζει το μάγουλό μου, αφού βλέπω εκείνη την κοπέλα με το πιάνο της, εκείνη που έπαιζε ένα γλυκό βαλς ‐το οποίο και χορέψαμε‐ όταν με επισκέφθηκες για πρώτη φορά.

Είναι αργά, σε λίγο θα περάσει το τελευταίο λεωφορείο και πρέπει να προλάβω. Χαμογελώ στη σκέψη πως δεν θα επιστρέψω σε ένα κενό σπίτι γεμάτο αναμνήσεις, μα στο νέο μας διαμέρισμα. Ξέρω, είναι μίζερη η ζωή στην πόλη, μα κάθε κείμενο που γράφουμε μαζί προσθέτει χρώμα στην καθημερινότητά μας.

Περίμενέ με, έρχομαι να βάλουμε μια ακόμη πινελιά στον καμβά μας.

📸&✍: I13.

[immortality-13]

«Η πινελιά της αγάπης.»

Τα πρωινά μου τελευταία είναι λίγο πιο γκρίζα, οι μέρες πιο μουντές και η πεζή μου καθημερινότητα με πνιγεί όλο και πιο πολύ. Ο νους μου τρέχει ξανά σε εκείνες τις μέρες. Θυμάσαι;

Τότε, που το άγγιγμά σου ήταν σαν μια έγχρωμη, υγρή πινελιά στον γκρίζο καμβά της πόλης.

Τότε, που κυνηγούσαμε τον ήλιο για να προλάβουμε ένα ακόμη ηλιοβασίλεμα αγκαλιά.

“Τρέχα, αντέχουμε ακόμα.„ μου έλεγες.

Και με κρατούσες, και τρέχαμε μαζί, χαζεύοντας τα μενεξεδένια χρώματα του ουρανού, μέσα από τις γκρίζες πολυκατοικίες προς την Δύση του ηλίου.

Μέχρι που φτάσαμε στη θάλασσα και έγειρες στην αγκαλιά μου, καθώς βλέπαμε τον ήλιο να κατηφορίζει προς το τέλος μιας ακόμη μίζερης ημέρας, με μια πινελιά χρώματος, επειδή κατάφερα να σε δω. 

Ήξερες πόσο αγαπώ τη θάλασσα, σκόπιμα με έφερνες κάθε φορά εδώ. “Τελευταία φορά„ σου έλεγα συνεχώς, μα ήξερες καλά πώς να με κρατάς στο πλευρό σου. Άλλωστε, γνώριζα και εγώ πως η ζωή μακριά σου είναι ανιαρή. Πώς θα μπορούσα να σε αφήσω; Πώς θα άντεχα να ζήσω ξανά στο ασπρόμαυρο της μεγαλούπολης; Δεν θα άντεχα. Δεν το αντέχω. Βαθιά μέσα μου, υπάρχει η ελπίδα πως θα έρθεις ξανά και θα δώσεις χρώμα στις μέρες μου, κι ας ζεις πολλές θάλασσες μακριά μου.

Οι μέρες, όμως, περνάνε και τα μίλια αυξομειώνονται καθώς το καράβι ταξιδεύει σε διαφορετικές ηπείρους. Όμως, στο μυαλό μου υπήρχε η ίδια σκέψη, αυτή η ανυπομονησία να γυρίσω και να κλέψω άλλο ένα φιλί σου σε εκείνη την ακρογιαλιά που γινόταν έκκριμα  χρώματος στην γκρίζα ρουτίνα της καθημερινότητας. Πλέον, ο χρόνος είναι στο σημείο μηδέν, καθώς ακούω στο ακουστικό σαν βουητό τον ήχο που σηματοδοτεί την αναμονή να σηκώσει αυτός που κάλεσες το τηλέφωνο. 

Λαχανιασμένη σηκώνεις το τηλέφωνο, επειδή, βλέποντας τον ήλιο, αναπολεις κάθε μας στιγμή που τέτοιες ώρες σε κρατούσα αγκαλιά στην παραλία. “Γύρισες.„ μου αποκρίνεσαι βιαστικά και αφήνω το ακουστικό πάνω στο κομοδίνο, ενώ τρέχω να προλάβω να δω την δύση του ηλίου μαζί σου άλλη μια “τελευταία φορά„.

-@depress-ionismos x I13.

📸:@depress-ionismos.

[immortality-13]

•Γράμμα 7: Ένα βαλς για εμένα•

Χάρτινο Βασίλειο,

«Η βασίλισσα...», «Εκείνη ξέρει καλύτερα.», «…μα δεν έχει πρόσωπο.», «Είναι σκληρή, όλο κρίνει.».

Σιωπή. Για ακόμη μια φορά, σιωπή. Οι χωρικοί παύουν να μιλάνε, όταν η ορχήστρα αρχίζει να παίζει μια μελωδία γνωστή. Σε πολλούς αρέσει να την αποκαλούν “Το βαλς της Ανασφάλειας„. Αλήθεια, όμως, γιατί αυτή η ονομασία;

«Το επικριτικό της βλέμμα, η υπεροψία… λες και οι κορδέλες και τα χρυσαφικά την κάνουν τόσο ισχυρή. Αν δεν είχε τον Εγωισμό...», «Μακάρι μια μέρα να της μοιάσω.» ακούω, καθώς κατεβαίνω την κεντρική σκάλα του παλατιού. Αναρωτιέμαι. Γιατί να θέλει κανείς να μοιάσει σε εμένα; Ποια είμαι εγώ στην τελική; Ποιος φταίει για όλα;

Εγώ.

Η ίδια η ανασφάλεια που ‐τόσα χρόνια‐ μοιράζω απλόχερα, με την πάροδο του χρόνου άρχισε να επηρεάζει και εμένα. Διαπέρασε τη σκληρή μου μάσκα, έγδαρε το πρόσωπό μου, πέρασε μια θηλιά στον λαιμό μου και άφησε μελανιές σε όλο μου το σώμα, τις οποίες δεν αντέχω να αντικρίζω. Ο καθρέφτης που κάποτε αγαπούσα τόσο πολύ, βρίσκεται στη γωνία της κάμαρης, καλυμμένος με ένα μαύρο πανί, να μου θυμίζει τον πόνο και τη δυστυχία στην οποία βουλιάζω καθημερινά όλο και περισσότερο.

Κάποτε υποσχέθηκα να κάνω περισσότερο καλό παρά κακό. Ώσπου ανέβηκα στον θρόνο, έχοντας τον Εγωισμό μου στο πλευρό μου. Μα, σε ποιον κάνω πιο πολύ κακό; Σε όσους μας υπηρετούν ή στον ίδιο μου τον εαυτό;

Ο βασιλιάς είναι αμείλικτος και τιμωρεί κάθε κακή πράξη. Εμάς, όμως, ποιος θα μας τιμωρήσει; Ποιος θα μας σώσει από τα λάθη μας;

Το βαλς τελείωσε και ένα αίσθημα ανασφάλειας έχει απλωθεί στον χώρο.

Ξένε, σώσε με…

Άννα.

-I13.

[immortality-13]

«Ένα τελευταίο γράμμα.»

Σου γράφω ακόμα ένα γράμμα, μα αυτή τη φορά δεν έβαλα μέσα μόνο μερικά χαζά στιχάκια, όπως την προηγούμενη φορά. 

Με τα ίδια άσχημα γράμματα που κάνω από πάντα, σου γράφω όλα όσα δίστασα κάποτε να σου πω. Φοβόμουν να ανοιχτώ και να σου μιλήσω για όσα νιώθω, πες με δειλή, ίσως και να 'μαι.

Μια ακόμα σονάτα, μια ωδή στα λόγια που δεν ειπώθηκαν τη στιγμή που έπρεπε, μα και μια ωδή στα λάθη μας.

Για εκείνο το κορίτσι με το επίθετο Βάμβα, για τον πόνο της απώλειας, για το κάθε βήμα που δίστασα να κάνω για να σε πλησιάσω, για τα βουρκωμένα μάτια σου εκείνο το βράδυ.

Δεν έμαθα άμα το κύμα το μπουκάλι στα πόδια σου ξέβρασε, πιθανότατα να μην έλαβες ποτέ το προηγούμενο γράμμα, αφού δείλιασα να σου το στείλω κανονικά.

Θα ‘τανε θαύμα, μα δεν ζούμε έναν κινηματογράφικο έρωτα για να συμβεί αυτό. Δεν θα δώσουμε το πολυπόθητο φιλί στο Λούνα Παρκ, ούτε θα περπατήσουμε πιασμένοι χέρι με χέρι στην αμμουδιά.

Μα ως και το τραγούδι που σου έγραφα γέρασε. Οι στίχοι σκονίζονται μέσα σε ένα ερμητικά κλειστό συρτάρι που δεν τολμάω να ανοίξω. Είσαι ο πρώτος άνθρωπος για τον οποίο έγραψα ποτέ μου έτσι, αλλά και ο τελευταίος. 

Μας πήραν τα χρόνια, μην απορείς που έχουμε καιρό να τα πούμε. Ποιον πάμε να κοροϊδέψουμε; Εσύ το επέλεξες. Με ξεγελάς ή αυταπατάσαι;

Το δωμάτιο ερήμωσε, χειμώνιασε πάλι και εσύ ακόμα να φανείς. Καμία μέρα και κανένα μέρος δεν είναι το ίδιο δίχως εσένα. Περιμένω υπομονετικά να σε δω μπροστά μου, όπως περιμέναμε τη βροχή των αστεριών εκείνο το βράδυ, αλλά μάταια.

Τα παιδιά είναι για ύπνο από νωρίς και είναι νωρίς μυαλό για να έχουνε βάλει, Ρόζα.

‐I13.

[immortality-13]

«Φθινοπωρεύομαι μακριά σου.»

Νιώθω λες και πέρασαν μονάχα μερικά λεπτά από όταν νύχτωσε, μα η ανατολή του ηλίου απέχει μόνο μισή ώρα. Ο πρωινός φθινοπωρινός αέρας, σε συνδυασμό με την υγρασία του νησιού, με κάνουν να νιώθω πως έχω αρρωστήσει. Πιάνω τον εαυτό μου να στρίβει ασυναίσθητα ένα τσιγάρο, παρόλο που έχω κόψει το κάπνισμα εδώ και μήνες.

Στο βάθος ακούω τον ήχο των κυμάτων, μα τα ψηλά δέντρα κρύβουν πίσω τους την παραλία. Με το αναμμένο ‐πλέον‐ τσιγάρο στο χέρι, ξεκινάω τη διαδρομή μου. Λίγα λεπτά αργότερα, έχω φτάσει στον προορισμό μου, όπου και κάθομαι στην αμμουδιά. Το βλέμμα μου χάνεται στο βαθύ μπλε του Αιγαίου, ενώ η σκέψη μου ταξιδεύει ξανά σε εκείνον. Δεν υπάρχει αμφιβολία πια, ξέρω πως ζει πολλές θάλασσες μακριά μου. Και εγώ είμαι εδώ, να επισκέπτομαι τα μέρη που αγαπήσαμε, προκειμένου να τον νιώσω κοντά μου. Σαν χθες μας θυμάμαι σε αυτό το μέρος μαζί, αγκαλιασμένους, να κοιτάζουμε τα αστέρια και να ταξιδεύουμε με τον ήχο της θάλασσας. Τι ωραία που ήταν τότε. Σηκώνω το βλέμμα μου και βλέπω το τελευταίο άστρο να εξαφανίζεται, αφού ο ήλιος ανατέλλει. Ένα δάκρυ κατηφορίζει το μάγουλό μου, το σκουπίζω και φέρνω το τσιγάρο στα χείλη μου. Θυμάμαι ακόμα πόσο σε θύμωνε αυτή η κακιά μου συνήθεια. Ξαπλώνω και κλείνω τα μάτια μου, με την ελπίδα ‐όταν τα ανοίξω‐ να βρεθούμε ξανά σε εκείνον τον Αύγουστο. Τότε, που μου κρατούσες το χέρι σφιχτά, καθώς διασχίζαμε την παλιά αγορά κάτω από τον καυτό μεσημεριανό ήλιο, που τα ροδαλά μάγουλά σου έδειχναν τόσο όμορφα. Ελπίζω να με νιώθεις ακόμα ως τον φύλακα άγγελό σου, κι ας πάνε μήνες που έχουμε να τα πούμε.

Η ματιά μου στρέφεται σε εκείνο το ταβερνάκι δίπλα στον ανεμόμυλο. Ένα σωρό όμορφες αναμνήσεις μας περνάνε μονομιάς από μπροστά μου, μα εξαφανίζονται γρήγορα, όπως εσύ. Τα διάφορα χρώματα του ουρανού ανακατεύονται, δημιουργώντας μια μίξη θερμών και ψυχρών αποχρώσεων. Μα ποιον κοροϊδεύω; Εσύ ο ίδιος το έχεις πει. “Κανένα μέρος δεν είναι το ίδιο πια. Δεν περνάει το ίδιο εύκολα ο χρόνος σε αυτά τα μέρη„.

Αφού, πλέον, έχω πάρει τον δρόμο της επιστροφής, πετάω το τελειωμένο τσιγάρο μου στην άσφαλτο, έχοντας μπροστά μου τον ανατέλλων ήλιο και αφήνοντας πίσω μου το αγαπημένο μας μέρος, μαζί με κάθε μας στιγμή σε αυτό.

✍&📸: I13.

[immortality-13]

«Αυτό το έγραψα μερικά λεπτά πριν φύγω.»

Βράδυ 19ης Αυγούστου, μα δεν θυμίζει σε τίποτα καλοκαίρι, αφού κυκλοφορώ μόνη σε ένα μισοφωτισμένο σοκάκι με την κουκούλα φορεμένη και τα χέρια στις τσέπες του φούτερ. Τα πόδια μου με φέρνουν στο λιμανάκι, όπου και κάθομαι για τις επόμενες ώρες. Άφησα δίπλα μου μια κενή θέση για να έρθεις και να αράξουμε, κι ας γνωρίζω εξαρχής πως αυτό δεν θα συμβεί.

Η έμπνευση έχει στερέψει, όπως ακριβώς και εγώ από οξυγόνο. Ξέρεις καλύτερα από όλους πως δεν αντέχω τους αποχαιρετισμούς, μα αύριο θα είσαι μισή χώρα μακριά και δάκρυσα όταν το άκουσα. Συγχώρεσέ με που είμαι δειλή για να σου πω πως σ'αγαπώ, δεν ξέρω καν τι κρύβει το μυαλό μου και πόσα θάβω μέσα μου.

Συγγνώμη που δεν προσπάθησα για εμάς, μα ίσως να είχες δίκιο και να μην ήταν γραφτό μας. Εύχομαι το αύριο να με βρει ζωντανή, αλλά μάταια, αφού το χαρτί κόβει ύπουλα. Όλα καλά, θα έχω φύγει πριν χαράξει, όμως μην στεναχωρηθείς, άλλωστε ήμουν καταδικασμένη. Θα καμαρώνω τη σκληρή δουλειά σου και θα πιστεύω σε εσένα. Θα σε θυμάμαι, κι ας μου θύμωσες για αυτή μου την απόφαση.

-I13.

[The Mavri Tetarti Issue | @mrgrave13]

[immortality-13]

«Αυγουστιάτικες βόλτες.»

Αυγουστιάτικος καύσωνας, οι δείκτες του ρολογιού αρχίζουν να λιώνουν, καθώς δείχνουν τη 12η μεσημβρινή. Το θερμόμετρο εδώ και 2 ώρες έχει περάσει τους 40 βαθμούς και φλερτάρει συνεχώς με την άνοδο. Δεν μπορώ να καταλάβω τι γυρεύεις εδώ, στην παλιά αγορά, μαζί μου. Ξέρω ότι είναι οι τελευταίες μου μέρες εδώ, αλλά ήταν απλά ένα ζευγάρι παπούτσια. Θα μπορούσες να μείνεις σπίτι και όταν επέστρεφα, θα καθόμασταν μαζί. Σωπαίνεις, καθώς σε σέρνω στο απέναντι πεζοδρόμιο που έχει ίσκιο. 

Μπορεί να σου φαίνεται παράλογο, μα αγαπώ να είμαι μαζί σου, όποιες κι αν είναι οι συνθήκες. Περίμενα πολλές μέρες για να περάσουμε τις καλοκαιρινές διακοπές μαζί, με ό,τι αυτές περιλαμβάνουν, ακόμη και τις πιο ασήμαντες στιγμές. Σε κοιτάζω ενώ το βλέμμα σου είναι καρφωμένο στο πεζοδρόμιο και παρατηρώ τα κόκκινα ‐από τον ήλιο‐ μάγουλά σου. Δείχνεις ακόμη όμορφος.

Ίσως με κουράζει το ότι πρέπει να σε "μαλώνω" συνεχώς για να προσέχεις τον εαυτό σου. Όσο κι αν με τρελαίνει η ψύχωσή σου να είσαι μαζί μου, αυτή είναι η ίδια που με κάνει να σε θέλω κάθε μέρα όλο και περισσότερο. Και ας ξέρεις πως θα φύγω, νιώθω πως θα σε έχω πάντα δίπλα μου σαν φύλακα άγγελό μου.

Ξέρω, είναι υπερβολή να θέλω να είμαι συνεχώς μαζί σου, μα σε λίγες μέρες φεύγεις από κοντά μου και προσπαθώ να κερδίσω όσο περισσότερο χρόνο μπορώ για εμάς, ακόμη κι αν αυτό συνεπάγεται να μην προσέχω τον εαυτό μου με το να με εκθέτω στον καυτό αυγουστιάτικο ήλιο. Θα μου λείψουν οι μέρες μας, οι βόλτες μας στην παλιά αγορά της πόλης, τα απογεύματά μας στη θάλασσα και τα ήσυχα βράδια μας στο πατρικό στο χωριό μου. Μα όπου κι αν είσαι, θα με έχεις στο πλευρό σου σαν φύλακα άγγελο και θα σε προσέχω. 

-@depress-ionismos x I13.

[immortality-13]

Ή κανείς ή μαζί είπαμε, θυμήσου το αυτό.

Wnc "Ή ΚΑΝΕΙΣ Ή ΜΑΖΙ" logo με φωτογραφίες από το Hot Hell Summer [created by me].

@marseaux @dpans @sikonebrando @georvsd @blz1phoenix @decipher1 @solmeister13 <3