Verloskundige
Vandaag is waarschijnlijk mijn allerlaatste dagje écht verlof, voor mezelf, zonder iemand thuis. Raar idee... ik mocht natuurlijk wel naar de verloskundige, dus ik ben wel met mijn beebje bezig, maar toch...
Verloskundige Bij de verloskundige was het eigenlijk wel leuk. Geen vragen meer, maar een beetje zinspelen op wanneer meneertje gaat komen. Alles staat wel klaar, mams is klaar en, zo bleek na voelen en porren: beeb is ook klaar. Hij is nu helemaal ingedaald en gaat dus nergens meer heen, mijn lieve mannetje! Dat maakte het ineens wel heel erg realiteit...
Zorgen Natuurlijk kijk ik uit naar het moment dat hij er is, maar tegelijkertijd steken er ook wel weer wat zorgen de kop op. Stomme zorgen, dat wel, maar die hou je niet tegen... Weet ik nog wel hoe het moet? Krijg ik hem er wel fatsoenlijk uit? Als ik maar niet halverwege naar het ziekenhuis hoef! Wanneer gaat het beginnen? Hou ik het vol? Wanneer bel ik opa en oma om de kinderen te halen of blijven ze thuis? Hoe lang gaat het duren? Waar is vriendlief als het begint? Deze molen maalt maar door... er komt echt geen einde aan. En als er geen vragen meer zijn, begint 't gewoon weer opnieuw. Waardeloos!
Werk Ondertussen zit mijn lief naast mij allerlei werkgerelateerde dingen te regelen. Logisch, je kunt niet op de gok alles voor volgende week uit de agenda strepen. Er moet ook geld binnenkomen en misschien loop ik straks wel drie dagen over tijd. We hebben geen idee. Maar dat zorgt er wel voor dat ik me een beetje allenig voel. Niet zo bedoeld, maar ik kan het ook niet onderdrukken... "Hier heb je de kids, en je dikke buik, en je op handen zijnde bevalling, als er wat is, dan bel je maar." *slik* Dus.
Nouja, het zullen wel gierende hormonen zijn. En wat er ook gebeurt, door moeten we toch, op de ene manier of de andere, dus we zien wel hoe we alles in het vat gieten. Maar nerveus blijf ik toch. Stiekum.