#isangtula

[franzkarlabella-blog]

Ikaw at Ako

Nais kong malaman mong ika'y iniibig ko.

Ililigtas ka sa kahit sino.

Walang halong biro.

Mamahalin ka ng walang hinto.

Tumutula ako ng mahaba.

Tugma sa aking nadarama.

Mahal kita, mahal kita.

Oo na, ikaw na nga.

Date natin ngayon.

Ako'y manglilibre sa 'yo.

Lahat ng pagkain na ibibili ko ay 'iyo.

Subuan pa kita, dahil ako'y naririto.

Kasintahan mo ako, Boyfriend mo ako.

'Wag mo akong tatanungin kung bakit ganyan, ganito.

Dahil ginagawa ko lamang yun para sa ikakabuti mo.

'Wag ka ng magtampo, halika at yayakapin kita sa tabi ko.

Malaki ang pangarap natin sa buhay.

Sabay natin yun tutuparin ng magkasama.

Ikaw at ako, ay magkakaroon din ng pamilya.

Basta sa bandang huli, ika'y aking makasama.

Nangako tayo noon diba? AKSA?

Akin Ka, Sa 'yo Ako.

Walang iwanan, ikaw at ako.

'Di natin bibitawan ang salitang "Tayo".

Dito ko na ititigil ang tula ko para sa 'yo.

Pero gagawa ako ng madaming tula alay sa 'iyo.

'Di man ako si Fidel na pautal-utal at kung magsalita pahinto-hinto.

May 100 na tula para kay Stella sa kanyang iniirog.

Ako naman siguro si Fransisco Balgtas.

Gagawan ka ng isang milyong tula, galing pa mismo sa aking puso.

[iampauiii]

Paalam na, mahal ko

Note: I have written this a few years back. Nakita ko kase yung pinagsulatan ko and somehow until now, this is my plea. So yes, sa makakabasa, don’t judge. Hahaha..

Paalam na, mahal ko

Simulan natin sa, paalam.

Hindi ko alam kung bakit hanggang ngayon,

Kahit anong pilit ko, ang sakit sakit banggitin sa harap mo ng mga katagang,

Paalam na, Mahal ko.

Hindi ko alam kung bakit, pero ang hirap magpaalam sa’yo.

Tangina, gusto kong sabihin sa sarili ko, ano ba! Hindi ka naman tanga, pero bakit ang hirap para sa’yo?

Bakit para bang may nakabara dito sa lalamunan ko sa tuwing uumpisahan ko ang mga salitang,

Paalam na, Mahal ko.

Paalam na.

Dalawang salita lang naman ‘yan pero para bang bawat letra ay may kaakibat na espada.

Espadang tumutusok, tagos hanggang buto, na nagdudulot ng sakit at kirot sa buong pagkatao ko.

Tumutusok at ipinadarama sa buong katawan ko ‘yung sakit na kalakip ng mga salitang,

Paalam na.

Sampung taon, baka nga higit pa.

Hindi ko na alam talaga, tanga ako sa Math ‘di ba?

Basta, hindi ko alam kung ilang taon na.

Ilang taon na nga ba?

Ilang taon na nga bang ikaw ang mahal ko at pinipilit kong magpaalam na sa’yo?

Ilang taon na nga ba?

Na ikaw ang nagbibigay ng saya at lungkot sa mga mata at labi ko.

Ilang taon na nga ba?

Simula noong sinabi mong “Mahal kita” at patuloy mong ipinadarama hanggang sa umabot sa wala na itong kasiguraduhan.

Ilang taon na nga ba?

Simula noong ako ang pinili mo.

Pinili mong mahalin at saktan ng sobra.

Ang gulo ‘di ba?

Mahal kita pero kailangan ko na magpaalam na.

Mahal kita pero kailangan ko na tapusin na.

Bakit?

Kasi nga mahal kita.

Mahal kita.

Mahal na mahal.

Pero kailangan ko ng magpaalam na.

Dahil mahal, tama na, ayoko na.

Ayoko ng maghintay sa isang taong hindi naman sigurado.

Ayoko ng maghintay sa isang tao na hindi kayang manindigan sa kaniyang gusto.

Ayoko ng maghintay sa isang tao na nagsisinungaling sa sarili nya mismo.

Ayoko na, tama na, lalo kung hindi din naman ako ang pipiliin mo.

Ayoko ng hintayin ka pa, mahal ko.

Dahil mahal, mahal ko din naman ang sarili ko.