#jaar2semester2

[vivikunst2]

Tweeluik naast elkaar

[vivikunst2]

Atelier: Abstraheren met kleur

bij het bovenste werk heb ik ook de vlakverdeling als onderwerp gekozen. Bij het onderste werk heb ik gewoon de elementen geschilderd die samen een interessant kleurcontrast hadden en de rest heel simpel gehouden of weggelaten.

[vivikunst2]

Atelier: Experimenteren op groter formaat

Alle regels loslaten en met een grote zwarte permanent marker tekenen wat je ziet. Er gebeuren een paar hele gekke dingen in deze tekening. Deze manier van werken helpt wel om los te komen.

Met een liniaal werken, maar niet op perspectief letten.

Ik probeer het beeld minder ‘op te vullen’. Het is niet Helemaal gelukt, maar het lijkt wel lichter.

Het beeld minder opvullen door het meest interessante gebied te tekenen en de rest gewoonweg niet af te maken.

[vivikunst2]

Atelier: Schets zonder regels

Ik heb geprobeerd alle regels los te laten bij het schetsen van het metaallokaal. Ik heb alle vormen van het gereedschap gelijk zonder nadenken op papier gezet. Lijnen kruisen en overlappen elkaar waar dat niet zou moeten en er lopen allerlei perspectieven door elkaar. Ik vind het een interessante vorm van abstractie opleveren.

[vivikunst2]

Atelier: Grote kwast, klein papier

Ik vond de grove penseelstreken in mijn eerste werk interessant, dus ik besloot een paar dingen te schilderen op klein formaat met een grote kwast. In dit schilderij heb ik vooral op de grote kleurvlakken gelet. Ik merk wel dat het nog een beetje te clean een netjes is. Onderin probeerde ik losser te schilderen, maar daar worden de vormen een grote brei. Ik heb de kleuren wel op een interessante manier vereenvoudigd. 

[vivikunst2]

Atelier: Het begin

Als eerste heb ik een hoek van mijn kamer geschilderd zonder iets aan mijn aanpak te veranderen. Dit is het nulpunt, als het ware en ook de plaats die het dichtst bij mij staat. Het enige punt van abstractie zijn de grove penseelstreken onderin. Daar wil ik in verdergaan. Voor de rest voelt het voor mij heel netjes en niet zo interessant.

[vivikunst2]

Atelier: Mijn relatie met tekenen

Toen ik jong was ontwikkelde ik een interesse in tekenen. Ik vond het leuk om dingen na te tekenen niet ik mooi vond, zoals paarden en tekenfilmfiguren. Het was heel prettig om een hobby te hebben waarin de moeite die ik erin stak zo duidelijk te zien was: Ik wilde iets leren tekenen, ik oefende, ik maakte een mooie tekening en ik had een fysiek bewijs van mijn harde werk.

Op de middelbare school kreeg ik het vak tekenen. Dit was geweldig omdat het aansloot bij mijn hobby. Het was vanzelfsprekend dat iedereen die van dingen maken hield uiteindelijk het vak kunstbeeldend koos. Net als ik.

Ik liet gedurende mijn schoolperiode niet graag tekeningen zien aan anderen. Vooral geen volwassenen. Als ik mijn werk moest laten zien, kreeg ik namelijk vaak dezelfde frustrerende combinatie van opmerkingen, namelijk:

1: Oh wat mooi getekend, misschien kan je hier wel heel goed in worden en ze verkopen!

2: Het zou leuk zijn als je die vaardigheden ook zou gebruiken om kunst te maken. Hoewel, je hoeft voor kunst natuurlijk helemaal niet goed te kunnen tekenen kijk maar naar kunstenaar X. Maar jij beperkt jezelf door altijd die manga-achtige gestyleerde tekeningetjes te maken.

Dit was heel frustrerend, want mijn tekeningen werden bestempeld als 1: een poging tot kunst en 2: niet goed genoeg. Terwijl ik nog niet eens wist wat kunst was en er pas net een interesse in probeerde te ontwikkelen. Uiteindelijk werd mijn mantra, om van het gezeur af te zijn: “Ik hou van kunst, maar ik ben geen kunstenaar. Wat ik maak is geen kunst.” Ik beschermde mezelf tegen kritiek die ik niet begreep.

We slaan een paar jaar over en komen bij het moment dat ik aan deze opleiding begon. Ik had een interesse ontwikkeld in kunst en hoopte hier iets van te maken. In een half jaar tijd werd het kleine poeltje van wat ik van kunst begreep, verhonderdvoudigd. Het voelde alsof er een wereld voor me open ging, of explodeerde in mijn hoofd. 

Ik zag verbanden waar ik ze nooit eerder had gezien en voor ik het wist werkte ik aan dingen die daadwerkelijk ‘kunst’ waren of duidelijk op de weg naar die titel. Dit gebeurde vooral bij vakken zoals 4D en 3D, die ver van mijn oorspronkelijke interesses af lagen en daardoor inspireerden tot nieuwe mogelijkheden. 

Bij 2D kwam ik echter steeds vaker voor een frustrerende muur te staan. Die muur was de gewoonte die ik had ontwikkeld bij het tekenen als hobby. Ik wilde werk maken wat voor mijn gevoel net zo vrij en experimenteel was als de rest, maar steeds vaker voelde ik een afstand en desinteresse ontstaan tijdens het proces. Alles wat ik maakte kwam of juist te dicht bij mijn oude interesses, of lag heel ver van mezelf. Ik voelde geen verbinding met mijn 2D werk en raakte steeds meer gefrustreerd

Die frustratie heeft in dele geleid tot het begin van dit atelier project. Ik zie kunstenaars die 2D werk maken dat net zo intrigerend is als een installatie of een sculptuur. Het landschapswerk van David Hockney voelt alsof hij puur genieten van schilderen en het maken van ‘echte kunst’ naadloos met elkaar verbindt. Dit riep in mij het verlangen op om die twee delen van mij ook weer vrede met elkaar te laten sluiten. Het beeldend onderzoek voor atelier is een poging daartoe.

[vivikunst2]

Design: Productfoto’s Wiebel

We hebben voor de productfoto’s gekeken naar de sfeer van het product en de functie die wij ons erbij voorstellen. 

Voor mij is de sfeer van het product speels, luchtig, helder en clean.

De titel van het product is nu ‘Wiebel’ wat in gaat op het speelse en luchtige.

Dit is de meest neutrale foto van het product. De lichte omgeving zorgt voor de luchtige en ‘clean’ look. De wolken op de achtergrond geven het beeld iets spannends en iets speels. Niet helemaal een pasfoto sfeer. De stoel staat een beetje scheef, maar achteraf gezien ben ik daar blij mee. Het laat gelijk zien dat het een beweeglijk iets is en geeft er weer een speelse draai aan.

Dit is een foto van het product in gebruik. Het is een stuk kleuriger, maar wel met een simpel palet. Ik heb van een paar klasgenoten de feedback gekregen dat de afsnijding een beetje raar is, maar ik vind zelf dat het juist de aandacht naar het product en de handeling trekt in plaats van de persoon. Ook vind ik de compositie van deze foto het interessantst van alle productfoto’s.

Dit is een hele neutrale foto van het product in gebruik. Weer hebben we gekozen voor een simpele herhaling van kleuren. De foto heeft een prettige kalme sfeer, maar ik vind niet dat het product hier heel goed uitkomt. Vooral omdat het felgekleurde haar en de handeling van het lezen veel meer de aandacht trekt.

Deze foto lijkt op de vorige, maar werkt naar mijn idee beter. De koele toon en de lege ruimte boven het model brengen die luchtige, lichte sfeer meer naar buiten. Je moet hier ook een beetje zoeken waar het over gaat, maar dat is geen probleem meer als je deze foto combineert met de eerste foto. Het laat duidelijk de functie en de sfeer zien.

De laatste foto plaatst het product in een ‘echte’ omgeving. Ik kreeg de feedback dat de functie van het product niet echt heel duidelijk is op deze foto en de omgeving is net iets te rommelig om naar te kijken. Daar ben ik het mee eens. Ik vind achteraf ook dat het een beetje een gekke plek is om te gaan zitten, wat het nog iets verwarrender maakt.