Atelier: Mijn relatie met tekenen
Toen ik jong was ontwikkelde ik een interesse in tekenen. Ik vond het leuk om dingen na te tekenen niet ik mooi vond, zoals paarden en tekenfilmfiguren. Het was heel prettig om een hobby te hebben waarin de moeite die ik erin stak zo duidelijk te zien was: Ik wilde iets leren tekenen, ik oefende, ik maakte een mooie tekening en ik had een fysiek bewijs van mijn harde werk.
Op de middelbare school kreeg ik het vak tekenen. Dit was geweldig omdat het aansloot bij mijn hobby. Het was vanzelfsprekend dat iedereen die van dingen maken hield uiteindelijk het vak kunstbeeldend koos. Net als ik.
Ik liet gedurende mijn schoolperiode niet graag tekeningen zien aan anderen. Vooral geen volwassenen. Als ik mijn werk moest laten zien, kreeg ik namelijk vaak dezelfde frustrerende combinatie van opmerkingen, namelijk:
1: Oh wat mooi getekend, misschien kan je hier wel heel goed in worden en ze verkopen!
2: Het zou leuk zijn als je die vaardigheden ook zou gebruiken om kunst te maken. Hoewel, je hoeft voor kunst natuurlijk helemaal niet goed te kunnen tekenen kijk maar naar kunstenaar X. Maar jij beperkt jezelf door altijd die manga-achtige gestyleerde tekeningetjes te maken.
Dit was heel frustrerend, want mijn tekeningen werden bestempeld als 1: een poging tot kunst en 2: niet goed genoeg. Terwijl ik nog niet eens wist wat kunst was en er pas net een interesse in probeerde te ontwikkelen. Uiteindelijk werd mijn mantra, om van het gezeur af te zijn: “Ik hou van kunst, maar ik ben geen kunstenaar. Wat ik maak is geen kunst.” Ik beschermde mezelf tegen kritiek die ik niet begreep.
We slaan een paar jaar over en komen bij het moment dat ik aan deze opleiding begon. Ik had een interesse ontwikkeld in kunst en hoopte hier iets van te maken. In een half jaar tijd werd het kleine poeltje van wat ik van kunst begreep, verhonderdvoudigd. Het voelde alsof er een wereld voor me open ging, of explodeerde in mijn hoofd.
Ik zag verbanden waar ik ze nooit eerder had gezien en voor ik het wist werkte ik aan dingen die daadwerkelijk ‘kunst’ waren of duidelijk op de weg naar die titel. Dit gebeurde vooral bij vakken zoals 4D en 3D, die ver van mijn oorspronkelijke interesses af lagen en daardoor inspireerden tot nieuwe mogelijkheden.
Bij 2D kwam ik echter steeds vaker voor een frustrerende muur te staan. Die muur was de gewoonte die ik had ontwikkeld bij het tekenen als hobby. Ik wilde werk maken wat voor mijn gevoel net zo vrij en experimenteel was als de rest, maar steeds vaker voelde ik een afstand en desinteresse ontstaan tijdens het proces. Alles wat ik maakte kwam of juist te dicht bij mijn oude interesses, of lag heel ver van mezelf. Ik voelde geen verbinding met mijn 2D werk en raakte steeds meer gefrustreerd
Die frustratie heeft in dele geleid tot het begin van dit atelier project. Ik zie kunstenaars die 2D werk maken dat net zo intrigerend is als een installatie of een sculptuur. Het landschapswerk van David Hockney voelt alsof hij puur genieten van schilderen en het maken van ‘echte kunst’ naadloos met elkaar verbindt. Dit riep in mij het verlangen op om die twee delen van mij ook weer vrede met elkaar te laten sluiten. Het beeldend onderzoek voor atelier is een poging daartoe.
romaincrisis
areudirty
prguitarman
kianamaiart
izzy806
germansingergirl
theartofmadeline