#jellyoneshots

[jellychronology]

#FF0000

Scammers. Hackers. Posers. Cyber bullies.

           Lahat ay napupuksa ni Super #FF0000. Sa isang mundong mapanganib, isang superhero ang may taglay na kapangyarihan para kalabanin ang masasamang loob. Gumagamit siya ng mga 'codes' bilang kanyang mga sandata. Ang kanyang 'security password' naman ang nasisilbing panangga niya laban sa mga kampon ng kadiliman. Gamit ang kanyang 'links' o ang kanyang teleportation powers, nakakapunta siya sa iba't ibang 'sites' o lugar nang mabilisan. Marami siyang mga natutulungan na mga tao sa iba't ibang dako ng mundo. Pilipino man o Kano. Hapon man o Bumbay. Nagagawang kausapin ni Super #FF0000 ang mga ito. At sa tuwing humihingi ng tulong ang mga ito ay handa niyang gawin ang lahat ng kanyang makakaya. Sa tuwing nagtatagumpay siya laban sa mga kampon ng kasamaan ay natutuwa sa kanya ang mga tao at binibigyan siya ng premyo na tinatawag na 'Likes'. Gustong-gusto ni Super #FF0000 ang Likes dahil nakakagaan ito ng kanyang kalooban at masaya siya na kinikilala siya bilang isang ekspertong superhero.

           Tunay ngang marami nang nagawa si Super #FF0000 para sa mundong iyon na tinatawag na 'World Wide Web' o sa mas madaling sabi ay 'Internet'. Ngunit, kagaya na lamang ng ibang mga superhero, may mga malalakas din siyang mga kalaban na tinatawag na 'virus'. Dalawa sa kanyang mga nemesis ay sina Trojan at Heartbleed. Sila ay umaatake sa mga inosenteng 'netizens' at walang awa nilang pinapahirapan ang mga buhay nila. Ninanakaw nila ang kanilang mga pagmamay-ari at sinisira nila ang kanilang mga bahay na tinatawag na 'accounts'. Ngunit dahil sa kakaibang kapangyarihang taglay ni Super #FF0000, nagawa niyang talunin ang mga virus at naprotektahan niya ang mga netizens laban dito. Kilalang-kilala na nga si Super #FF0000 ngunit kung tutuusin ay wala naman talagang nakakakilala sa kanya. Hindi nila alam kung ano ang kanyang tunay na pangalan o kung saang lupalop siya nanggaling. Basta may kaylangan ng tulong, bigla na lamang siyang magpapakita at kapag nasolusyunan na ay bigla rin namang aalis. Gayunpaman, marami siyang tagahanga at maraming umiidolo sa kanya. Dahil para sa kanila, si Super #FF0000 ay isang makabagong bayani sa modernong henerasyon at isang kakaibang superhero na may taglay na espesyal na kakayahan.

           Ngunit kahit ganoon, may kahinaan din si Super #FF0000. At ang araw ngayon ay isa sa mga araw kung saan nagpaparamdam sa kanya ang kanyang kahinaan.

           'Error 404 Not Found' ang nakasulat sa screen. Pindot nang pindot si Red sa refresh button pero hindi pa rin naglo-load ang Website na pinuntahan niya. Napansin niyang walang Internet connection.

           "Ma! Ba't wala na namang connection?" sigaw ni Red pagkalabas niya ng kanyang kwarto. Naglakad siya sa may pasilyo ng kanilang bahay at bumaba ng hagdan. Nagpunta siya sa may kusina kung saan naroroon ang kanyang ina na nagluluto ng pananghalian.

           Lumingon sa kanya ang kanyang ina at nginitian siya. "Himala at bumaba ka ng kwarto na hindi pa kita tinatawag ha," sabi ng kanyang ina.

           "Ma. Wala na namang connection," sabi naman ni Red.

           "Tinawagan ko 'yong PiElDiTi kanina. May sira lang daw, pero aayos rin ng ilang oras."

           "Ilang oras pa? Ang tagal naman! Sabi ko kasi sa'yo palitan mo na lang, e. Sabado pa naman ngayon. Ano'ng gagawin ko?"

           Humarap kay Red ang kanyang ina at ibinaba ang hawak nitong sandok. Hinubad nito ang suot na pulang apron at isinuot sa kanyang likod na tila isa itong kapa. "Ayan. Maglaro ka muna sa labas, kunwari isa kang superhero. 'Di ba 'yon naman ang ginagawa mo sa Internet? Dahil sikat na superhero ka na sa Internet, ba't hindi mo kaya subukang iligtas din ang mga nangangaylangan ng tulong sa totoon mundo? Bata ka pa, Red. Subukan mo namang makipag-usap sa mga tao sa paligid mo at lumipad ka sa himpapawid ng realidad."

           Lumabas si Red ng bahay habang suot-suot ang pulang apron na iyon sa likuran niya. Napabuntong-hininga siya.

           Ito ang totoong Super #FF0000, isang labing-tatlong taong gulang na nagngangalang Red Dela Cruz. Nag-aaral sa isang pampublikong paaralan kung saan ang mas matatangkad at malalaking lalaki ay pinagkaka-isahan siya. Kung saan ang mga babae ay tinatawanan at inaasar siya. Isang batang wala pa sa 5 feet ang tangkad at underweight. Isang lampa, isang duwag, isang outcast. Ito ang totoong Super #FF0000, at sa mundong ito na kanyang ginagalawan ay malayo sa kanya si Super #FF0000. Dahil sa mundong ito, na tinatawag nilang 'Realidad', ay wala siyang mga tagahanga. Walang humihingi ng kanyang tulong at umaasa sa kakayahan niya. Sa mundong ito, hindi siya superhero.

           Bata pa lamang si Red ay pangarap niya nang maging superhero. Ngunit sa kanyang paglaki ay napagtanto niyang malabong mangyari iyon lalo pa't hindi siya kasing-lakas at kasing-macho ni Superman. Pero nang matuto siya sa teknolohiya at napadpad siya sa Internet, pakiramdam niya ay tila ba natupad na ang kanyang mga pangarap. Dahil sa mundo ng 'Internet', siya si Super #FF0000, isang superhero.

           "Tulong!" Nakarinig siya ng isang sigaw. Napatingin siya sa kanyang paligid at nakita niya ang isang batang babae sa gitna ng kalsada. Umiiyak ito dahil nadapa at sumubsob ang tuhod nito sa lupa. Agad namang tumakbo si Red papunta sa batang babae at binuhat ito. Naglakad siya at sa may labas ng isang tindahan ay may ginang na umiiyak. Nang makita si Red ng ginang na buhat niya ang isang batang babae ay agad itong tumakbo papalapit sa kanila at kinuha nito mula sa kanya ang bata.

           "Maraming salamat, superhero." Sabi ng ginang kay Red na may ngiti sa kanyang labi.

           Sa unang pagkakataon ay nakaramdam si Red ng tunay na saya. Napakasarap pakinggan ang katagang 'superhero' na tumutukoy sa kanya. Napakasarap sa pakiramdam na may nailigtas siyang bata at may nagpasalamat sa kanya. Doon niya naisip na iba pala talaga sa pakiramdam kung sa 'Realidad' ka nakatulong, kung saan ang mga tao ay nakikita ka sa kung sino ka talaga.

           Napakamot si Red ng ulo sa hiya. "Walang anuman po. Sige ho, mauna na ako."

           Nagsimula nang maglakad si Red. Isang ngiti ang nakapalitada sa kanyang mukha habang papatawid siya ng kalsada.

           "Isa na akong superhero," sabi niya sa kanyang sarili. "Pwede akong maging superhero kahit dito."

           Ngunit sadyang mabilis ang pangyayari. Dahil sa mundong ito, wala siyang superpowers kung kaya't hindi niya nakita ang paparating na pulang kotse. Isang pulang kotse na mabilis ang pagtakbo, isang pulang apron na lumipad sa ere, at isang batang naliligo sa kanyang sariling pulang dugo. Pinaligiran siya ng mga tao at inilabas ang kanilang mga cellphone para kumuha ng litrato. Sadyang mabilis ang mga pangyayari, dahil sa isang iglap, isang batang naghahangad na maging isang bayani ang nawala. Umpisa pa nga lang ng kanyang pag-asang maisakatuparan ang pangarap na iyon ay agad namang nagwakas ang kanyang buhay.

           Dahil sa totoo, si Red Dela Cruz ay namumuhay sa mundo ng 'Realidad', kung saan malayo siya kay 'Super #FF0000', na isang superhero.

[jellychronology]

06/21/08

06/21/08

12:37 PM

           “Magsilikas ang lahat! Nagbigay na ng atas ang kapitan na abandonahin ang bapor! Magsilikas ang lahat, lulubog na ang barko!”

           Madilim na ang kalangitan at malakas ang paghampas ng hangin, kasabay ang tuloy-tuloy na pagpatak ng ulan. Tanghaling tapat ngunit tila nilulon ng himpapawid ang araw dahil sa karimlan na taglay ng buong paligid. Maingay na ugong ang muling pinakawalan ng kalangitan subalit nasapawan ito ng ingay ng mga taong nasa loob ng bapor. Mga iyak at pananangis ng isang nalalapit na katapusan ang pumuno sa buong kapaligiran. Kakaunti na lamang ang oras na mayroon sila kung kaya’t may mga ilan na pinili na lamang manatili at hintayin ang kanilang kamatayan.

           Kahapon lamang, sa malaking barko na ito, tinutulungan ng mga tripulante sa barko ang mga pasahero, inaalagaan sila at naririyan kung may pangangailangan. Ngayon, nauna pa ang mga taong nagta-trabaho sa barko sa pagsakay ng lifeboat kaysa sa kanilang mga pasahero.

           Kahapon lamang, sa malaking barko na ito, mahahalagang mga gamit ang nasa bagahe kung saan protektado ito ng mga may-ari. Ngayon, wala na silang pakialam dito kung kaya’t iniwan na lamang nila ang kanilang mga ito.

           Kahapon lamang, may mga ngiti sa kanilang mga labi. Ngayon, nangangatal na sila sa sindak at labis na pagkasuklam sa posibilidad na anumang oras ay lulubog na ang barkong kanilang sinasakyan.

           Ang mga iyon ay kahapon, at hindi ngayong ika-21 ng Hunyo.

           ***

06/19/08

2:09 AM

           Napatingin si Ricardo sa hawak na libro ni Ismael. Sa aklat na iyon natatala ang iba’t ibang mga impormasyon patungkol sa mga diyos na sinasambang tribo ni nito. Bago nito iyon buksan ay narinig ni Ricardo na umawit ito ng isang taludtod ng uha, isang daing ng panaghoy na nilikha ng tribo ng Hiligaynon sa Visayas. Isang nakakasilaw na liwanag ang kanilang nakita bago pa kusang bumukas ang libro. Ang mga salitang nakasaad doon ay lumutang sa ere. Iba’t ibang awit ng mga katutubo ang kanilang narinig bago pa pumorma ang mga letra ng isang salita.

           “Cebu,” saad ni Ismael nang makita ang salita. Nawala ang mga letra at nagsara muli ang libro. “Sa Cebu matatagpuan ang mga kayamanan ni Yamashita.”

           Umiling si Ricardo. “Talaga bang naniniwala ka na may natatagong kayamanan? Ngunit sabi nila Ka Ernito na hindi totoo ang mga ‘yon.”

           Lumapad pa ang ngiti sa labi ni Ismael. “Hindi nga totoo ang kay Yamashita, dahil sa mga diyos ang kayamanang iyon. Sa oras na makita natin ang mga iyon at ialay kay Bathala, paniguradong bibigyan niya tayo ng maraming pagpapala.”

           “Nababaliw ka na nga talaga. Alam mo namang delikado ngayon, lalo pa’t mainit ang dugo ni Amanikable. Sa tingin mo, paano tayo bibiyahe patungong Cebu niyan?”

           Hindi pa rin naaalis ang ngiti ni Ismael. “Wag kang mag-alala pare, bumili na ako ng ticket para sa barkong lalayag bukas. Binasbasan iyon ng gabay ni Tala, ang diyosa ng mga bituin. Kahit ano pang gawain ni Amanikable ay hindi tayo mapapahamak. Sasakay tayo sa MV Princess of the Stars.”

           Nagkibit-balikat na lamang si Ricardo.

           ***

06/20/08

11:22 PM

           Nagkamali si Ismael. Sa mga oras na iyon, nagkaroon ng malaking alitan ang mga diyos. Nalaman ni Amanikable, ang mayayamuting diyos ng karagatan, ang patungkol sa plano nina Ricardo at Ismael nang mapag-usapan nila ito. Lingid sa kanilang kaalaman, may mga sirenang lumalangoy sa karagatan at narinig ang kanilang usapan. Matagal nang usap-usapan ang kayamanan ni Yamashita. Noong panahon ng giyera, nagkatawang-tao si Bathala bilang isang “Yamashita”. Isang pangyayari ang naganap kung saan hindi sinasadyang nawala ni Bathala ang mga kayamanan niya. Hinahanap ito ng mga tao, pati na rin ang mga diyos. Usap-usapan na hindi lamang mga ginto ang kanyang nawalang kayamanan kundi pati kapangyarihan. Napatunayan nila ito nang malaman na katiting sa kayamanan ni Bathala ay napunta sa mga kamay ng mga Marcos.

           Ngayon, kasabay ng malakas na ulan, ay bumungad sa harapan nila Ricardo at Ismael si Bakunawa, ang higanteng serpyente na kapanalig ni Amanikable.

           “Nasaan ang kayamanan ni Bathala? Sabihin niyo sa akin, kung hindi ay papalubugin ko ang barkong ito,” pagbabanta ni Bakunawa. Tulog na ang mga pasahero sa loob ng barko at tanging sina Ricardo at Ismael lamang ang naroroon sa kubyerta ng barko. Nagkatinginan ang magkaibigan at pareho silang napahawak sa kanilang mga sandatang nakatago sa ilalim ng kanilang mga kasuotan. Handa na si Bakunawa sa kanyang pag-atake nang biglang tumakbo ang dalawang lalaki palapit sa kanya. Tumakbo sa gawing kaliwa si Ismael at sa kanan naman si Ricardo, at kasabay nang kanilang pagsigaw ay inilabas nila ang kanilang mga itak.

           Ngunit masyadong malaki si Bakunawa kung kaya’t nakita nahulaan na nito ang gagawin ng dalawang lalaki. Inilabas niya ang kanyang mahabang dila upang tuklawin si Ismael. Gumulong ito palayo at tumakbo sa kabilang panig ng kubyerta ng barko. Sinundan na naman niya at umikot sa paligid ng barko.

           Mabilis ang bawat hakbang ni Ismael, tila ba nililito ang halimaw para hindi nito makita ang susunod na pag-atake ni Ricardo.

           Napahawak nang mahigpit si Ricardo sa kanyang itak at pinanood lamang si Ismael habang mabilis itong tumatakbo papunta sa kanyang kinatatayuan. Pumatak ang kanyang pawis at bumilis ang pagtibok ng kanyang puso. Ito ang unang beses kung saan nakaharap sila ng ganito kalaking halimaw, at isa pang diyos. Kakaunti na lamang ang layo ni Ismael at bumuka ang bibig nito para sa hudyat ng pag-atake niya. Napatango lamang siya, ang kanyang mga mata ay nakapako sa kanyang kaibigan, at nang lagpasan siya nito ay narinig niya ang pagsigaw ni Ismael. Mabilis na nagawi ng kanyang paningin ang sumusunod na halimaw, ang mahabang dila nito na nakalaylay at ang mga matang nag-aapoy sa galit. Nang tumigil ito sa harapan ni Ricardo ay biglang namanhid ang kanyang buong katawan. Hindi niya maitaas ang kanyang braso para sa pagsakyod ng kanyang itak sa ulo ng halimaw. Hindi siya makagalaw.

           “Ricardo!” tawag ni Ismael sa kanyang kaibigan. Nang makita niyang nabalot sa takot si Ricardo ay hinagis niya kaagad ang hawak niyang itak papunta sa halimaw. Tumama ito sa isang mata ng Bakunawa at nadaplis naman ang pisngi ni Ricardo sa talim ng itak.

           Tumakbo si Ismael papunta kay Ricardo at hinila ito papunta sa kanya. “Ricardo, kailangan nating tawagin si Haliya, ang nakamaskara na diyosa ng buwan at katunggali ni Bakunawa. Ikaw ang gumawa ng sayaw ng ritwal panlaban kay Bakunawa at lilituhin ko siya.”

           Lalo pang naging agresibo ang serpyente. Napansin ni Ismael na hindi makapasok ang halimaw sa barko dahil na rin siguro sa basbas ng diyosa na si Tala sa sasakyan.

           “Halika rito, halimaw ka!” sigaw ni Ismael at kinuha ang itak ni Ricardo. Tumakbo ito muli at sinundan na naman siya ng sumisigaw na serpyente. Pumilantik ang mahaba nitong dila kung kaya’t tumilapon si Ismael palabas ng barko. Humawak siya barandilya ng barko at iwinagayway ang hawak niyang itak upang hindi siya tuluyang malapitan ni Bakunawa. Halos matatapos na si Ricardo sa ritwal upang tawagin si Haliya. “Kaunti na lang... Kaunti na lang...” sambit ni Ismael.

           “Mamamatay ka na!” sabi ni Bakunawa pagkatapos ay pinalo si Ismael. Napabitaw si Ismael sa hinahawakan niya at nahulog sa tubig.

           Gustong lumapit ni Ricardo ngunit matatapos na niya ang ritwal. Palapit na ang ahas sa kanya. “Susunod ka na!” sabi nito pero bigla namang lumiwanag ang buwan at lumabas ang isang diyosa na nakasuot ng maskara.

           Hindi na pinansin ni Ricardo ang naglalaban na mga diyos, ngunit umiyak siya sa pagkawala ng kanyang kaibigan. Lumakas pa ang pag-ulan, kung saan hindi makikita ang mga tubig na luha ni Ricardo dahil sa ulan.

           “Amanikable! Harapin mo ako ngayon! Alam ko kung nasaan ang kayamanan ni Bathala!” sigaw ni Ricardo habang nakatingin sa karagatan. Lumakas ang hampas ng alon at tumaas ang tubig. Lumisan na si Bakunawa at pati na rin si Haliya. Tumahimik ang kalangitan.

           Sa harap ni Ricardo ay bumungad ang isang nagliliwanag na diyos, ang diyos ng karagatan, si Amanikable. Gumuhit ang kakaibang ngiti sa mukha nito.

           ***

08/18/12

6:14 PM

           “Sa pagbagsak ng Piper PA-34 Seneca, ay nakitil ang buhay ni Secretary of the Interior and Local Government, Jesse Robredo. Sumakay si Mr. Robredo sa eroplano sa Cebu City, papuntang Naga. Nagdesidido na mag-take ng emergency landing ang piloto sa Moises R. Espinosa Airport sa Masbate dahil sa isang engine failure ngunit nag-crash off naman ito sa baybayin ng Masbate City. Sa ngayon, nagpapalaganap ng search para sa katawan-“

           Pinatay ni Ricardo ang telebisyon.

           Naalala niya kung paano muntikan nang maagaw ang kayamanan mula sa kanya. Mabuti na lamang ay nagawa niyang sirain ang eroplanong sinasakyan ni Robredo at lamunin ng karagatan ang kanyang sinasakyan. Napangiti siya. Nakuha niya na ang kayamanan ni Bathala, ang kayamanan na hindi lamang ginto kundi kapangyarihan.

           Napatingin siya sa salamin. Isang kakaibang ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi.

           Hindi replekyon ni Ricardo ang nasa salamin, kundi ang diyos ng karagatan na si Amanikable.

[jellychronology]

9:39

Napatingin ka sa orasan na nakasabit sa may pader ng bahay niyo. Alas nueve ang klase mo at mukhang mahuhuli ka pa dahil sa labingtatlong minuto na lang ang natitira bago mag-umpisa ang klase ngunit nasa bahay ka pa rin. Late ka na kasi nagising ng Mama mo, at ngayon, hinihintay mo pa siya matapos sa niluluto niyang fried rice at scrambled eggs. Sadyang nakakahalina ang amoy ng kanyang niluluto kung kaya naman gumawa ng ingay ang sikmura mo.

           Pumadyak ang kanang paa mo.

           Tinapik ang iyong mga daliri sa may mesa.

           Inaangat ang ulo upang pagmasdan ang paggalaw ng mga kamay ng oras.

           "Ma, mauna na 'ko! Male-late na ako, e!" Sigaw mo pagkatapos ay tumayo mula sa kinauupuan at kumaripas kaagad ng takbo palabas. Bagamat narinig mong tinawag ng iyong ina ang iyong pangalan, hindi mo na rin siya nilingunan dahil sa nagmamadali ka na.

           Sumalubong ang tindi ng sikat ng araw ngunit may kakaibang lamig naman sa simoy ng hangin. Malalaki at mabibilis ang iyong mga hakbang papunta sa may pilahan ng jeepney. Nakita mong may kahabaan ang pila na lalo pang nagpa-inis sa'yo. Paulit-ulit mong binibulong ang salitang 'shit' habang kinukumpas ang iyong kamay upang paypayan ang iyong sarili.

           Mga ilang minuto ka ring nagtagal sa pila hanggang sa wakas ay nakasakay ka na rin sa jeepney. Siksikan sa loob. Maingay sa labas. Umandar ang jeepney at napatingin ka lamang sa may labas ng iyong sinasakyan. Pinagmasdan mo ang mga taong naglalakad nang mabagal sa paligid. Lunes kung kaya't nakakatamad naman talaga. May mga kapwa estudyante na mahuhuli na rin sa klase katulad mo, pero parang relax na relax lamang sila. May mga matatandang inaakayan ng mga bata. Mga taga-opisina na nakasuot ng mahabang sleeves kahit sobrang init ng panahon. Wala naman talagang bago sa iyong paningin, ganoon pa rin ang lahat. Normal. Ordinaryo, gaya ng kinagawian.

           Bumaba ka ng jeepney at sumakay ng tricycle. Nagbayad kay Manong Tricycle driver. Kakaunti na lang ang lalakarin mo at malapit ka na sa iyong eskwelahan. Nakita mo ang masungit na security guard na nagbabasa ng dyaryo, at itinaas mo ang suot mong I.D. para ipakita sa kanya. Pumasok ka sa loob ng eskwelahan at nagmamadaling nagpunta sa iyong classroom.

           Normal ang lahat. Maliban sa nahuli ka sa klase mo nang ilang minuto. Mabuti na lamang at mabait ang iyong guro kaya nginitian ka pa niya pagpasok mo.

           Normal ang lahat. May mga nagdadaldalang mga kaklase sa likuran. May mga nakikinig. May mga nagpapasahan ng mga papel.

           Normal ang lahat. Napatingin ka sa orasan sa nakasabit sa may pader. 9:35 ng umaga. Normal na 9:35 ng umaga lamang ang araw na iyon.

           Normal ang lahat. Tinatamad ka at inaantok pa dahil sa nagpuyat ka na naman kagabi.

           Normal ang lahat, maliban sa masyado kang napatitig sa orasan na nakasabit sa pader na hindi mo nakita kung ano'ng hindi normal sa araw na iyon. Hindi mo nakita ang kaklase mo na nahulog mula sa kanyang upuan. Hindi mo siya nakitang tumayo pagkatapos, ngunit iba ang kanyang hitsura. Maputla ang kanyang balat at tumutulo ang kanyang laway. Ang kanyang mga mata ay naging kulay itim na lamang at umuungol siya. Hindi mo napansin na ang kaklase mong iyon ay tiningnan ka. Hindi mo napansin na nahinto sa pagsasalita ang guro at ang mga estudyante sa likuran, hindi mo napansin na ang lahat ng mga mata ay nakapako sa'yo. Hindi mo napansin na unti-unting lumapit ang kaklase mo sa'yo.

           9:39. 'Mahaba-habang oras pa ang hihintayin bago matapos ang araw', sabi mo sa iyong sarili bago pa kumulo ang iyong tiyan. 'Sana pala hinintay ko na lang matapos si Mama sa pagluluto.'

           Sa wakas, napansin mo rin na ang lahat ay nakatingin sa'yo, at bago mo pa tanungin kung ano'ng mayroon ay naramdaman mong may matatalim na mga bagay na bumaon sa iyong leeg. Naramdaman mo ang sakit na para bang kinakagat ang iyong balat. Napansin mong umagos ang dugo sa puti mong uniporme bago mo pa nakita ang hitsura ng iyong kaklase na nakatingin sa'yo habang kinakagat ang iyong leeg. Bumitaw siya mula sa'yo at napansin mo ang kapiraso ng iyong laman sa kanyang bibig, at saka nginuya ito. Duguan ang kanyang bibig at matalas ang mga ngipin. Nagpakawala siya ng mababang ungol bago pa naglakad papunta sa iba mong mga kaklase.

           Maingay ang paligid. Puro sigawan ang iyong naririnig. Mga paa na tumatakbo palabas ng silid-aralan ang iyong nakikita. Naiwan kang nakahandusay roon, naliligo sa sarili mong dugo.

           9:39 ng umaga at nagsi-labasan na ang lahat, maliban sa'yo.