#jeugdtrauma

[verbaljam]

2010: De onbalans van Ghislaine en mij

2010: De onbalans van Ghislaine en mij

In de zaterdagkrant van het Parool las ik dat Ghislaine Plag het discussieprogramma Rondom 10 gaat presenteren. Nou zoeken ze dat maar lekker uit bij de NCRV, ik kijk toch niet. Maar wat me wél opviel was het grote spanningsveld tussen de voor- en achternaam van Ghislaine Plag. Het voelt niet lekker. Het is de climax en de anticlimax pal achter elkaar.

Nu zal Ghislaine het wellicht flauw van…

View On WordPress

[vaagtaalgebruik]

Ik ben vergeten hoeveel dagen het is geleden. Ik ben vergeten hoeveel maanden het is geleden. Ik weet wel dat het inmiddels jaren is geleden dat wij voor het laatst een echt gesprek hebben gevoerd. Dat je mij echt hebt aangekeken. Ik kan me de aanleiding niet meer herinneren, maar ik weet wel dat je zo niet met kinderen om mag gaan.

Waarom deed je het dan toch?

[vaagtaalgebruik]

Ik wil weten wat me zo gevormd heeft, ik wil weten welke woorden ervoor hebben gezorgd dat ik mezelf niet meer aan kan kijken in de spiegel. Waarom kan ik het me niet herinneren en waarom kan ik het niet vergeten?

Geef me antwoorden

[yakibooki]

Filmdrama: An Invisible sign ♥♥♥♥-

Filmdrama: An Invisible sign ♥♥♥♥-

♥♥♥♥-

Ik was op netflix opzoek naar een fim die ik gewoon even kon kijken en toen kwam ik deze film tegen. An invisible sign, met Jessica Alba, een drama ik dacht achja, kan het altijd proberen en toen werd ik aangenaam verrast door deze film.

Verenigde Staten Drama 96 minuten

geregisseerd door Marilyn Agrelo met Jessica Alba, J.K. Simmons en Bailee Madison

An Invisible Sign of My Own draait om…

View On WordPress

[arnoldbalde]

Verkeer op de weg: een houten loopfiets

Ik liep met mijn dochter, Amé, in het oude centrum van Rijswijk. Een mooie zonnige lente dag in 2012. Amé was 1 jaar en 9 maanden. Met haar nieuwsgierige blik, keek zij naar een stoer jongen van 3 op een houten loopfiets. Zij lachte. Hij niet. Zo leuk vond de jongen het allemaal niet, en stevende recht op Amé af. Na twee stappen begreep ik de intentie van de stoere man: Amé om ver rijden! Nietsvermoedend bleef ze naar de jongen kijken. Alleen mijn been was eerder dan zijn derde stap. Ik zei: “Even rustig aan jongen.”

Ik was blij dat ik mijn ‘zelf-oplossende’ opvoedstijl even had losgelaten. Amé stond nog even stil en rustig observerend naar de jongen te kijken. Toen kwam zijn oma in actie: “Wat doe je nou? Dat meisje heeft toch niks gedaan?”

Nu voelden ze zich allebei schuldig. Beide liepen ze met ongemakkelijke gezichtsuitdrukkingen weg… Ik verzekerde Amé dat ook deze jongen lief is. Hij voelde zich alleen niet zo lekker.