Of ik mijn leven even wilde samenvatten in 300 woorden
Ze vroeg me of ik mijn verhaal wilde delen. Mijn levensverhaal. Van hoe ik viel en verdronk en daarna zwom en klom. Ik weet niet of ze weet dat ik nog altijd klim. Maar ze wilde het publiceren om anderen te inspireren. Het moest wel een A4 lang zijn, liever niet meer dan 300 woorden. Dan was het te lang.
Maar hoe vertel je in weinig woorden dat je niets meer kent dan pijn? Dat je al een leven lang wacht totdat je mag gaan. Niet leeft voor vandaag of morgen, maar liever niet leeft. En dat dat niet per se zwaar of zorgwekkend hoeft te zijn, maar dat je het gewoon niet erg vind. Dat het best na vandaag klaar mag zijn. Want het enige wat je kent is pijn. Pijn van vroeger, pijn van nu. En dat je echt veel geprobeerd hebt. Je deed het allemaal, praten, sporten, tekenen, lachen, vechten en dat allemaal voor pijn. Maar de pijn wil niet weg. En soms is het meer dan pijn, maar dat is al helemaal niet uit te leggen en zeker niet in 300 woorden. Hoe vertel je dat je niet liefhebben kan? Dat je houden van niet kent, en ook niet voelt? Hoe vertel je dat niemand eigenlijk iets voor je betekent? En hoe leg je uit dat je een lange tijd helemaal niets hebt gevoeld, dat je het verschil tussen groot en klein niet kon onderscheiden omdat je het niet voelde? Dat warm of koud niet uitmaakte, je voelde het niet. Hard of zacht lange tijd niet bestond en eigenlijk alles hetzelfde was. Hoe leg je dat uit in 300 woorden?
En hoe vertel je dat je ondanks die pijn hier bent. Dat je ondanks die pijn een carrière hebt. Dat je ondanks die pijn goede cijfers haalt en het lijkt alsof je het echt voor elkaar hebt. Dat het lijkt alsof je precies weet wat je wil en hoe je dat gaat doen. Want ondanks die pijn doe je veel. Maar hoe leg je uit dat je veel doet om de pijn niet te voelen? Dat je zoveel werkt en zoveel leert om niet te hoeven voelen. Want de pijn voelen is niet te verdragen. En hoe leg je uit dat je nog steeds niet normaal eet, nauwelijks slaapt, jezelf niet verzorgt, omdat het niet lukt. En dat de pijn niet weggaat. Maar dat je gewoon het juiste moment afwacht om te gaan.
Maar hoe leg je dat uit in 300 woorden? En als dat dan al lukt, dan is het toch helemaal niet inspirerend?
areudirty
theartofmadeline
pixelskylines
prguitarman
germansingergirl
s-u-f-j-a-n-s-t-e-v-e-n-s
romaincrisis
dailybridgerton
