Ο Jon Satrom είναι καλλιτέχνης με κεντρικό ενδιαφέρον στα dirty new-media(=βρώμικα νέα μέσα) και δυσλειτουργίες-glitch. Χρησιμοποιεί ψηφιακές αστοχίες και προβλήματα. Είναι επίσης προγραμματιστής και λέκτορας στο τμήμα Κινηματογράφου, Βίντεο, Νέων Μέσων και Κινουμένων Σχεδίων στη Σχολή του Ινστιτούτου Τέχνης του Σικάγο. Ο ίδιος λέει πως την μέρα επιδιορθώνει τα πράγματα, παίρνει συνεντεύξεις από ανθρώπους και δημιουργεί ψηφιακά εργαλεία στο studiothread [1]. Τη νύχτα, σπάει πράγματα αναζητώντας μοναδικά blips που είναι εγγενή στα συστήματα που χρησιμοποιούμε. Ο Satrom έχει πραγματοποιήσει performances πολλές φορές σε πραγματικό χρόνο με ηχητικό και οπτικό θόρυβο και αναπτύσσει είδη τέχνης.[2] Πιστεύει ότι οι δυσλειτουργίες είναι εξελισσόμενες, αόριστες οντότητες που κατοικούν και διαταράσσουν τα συστήματα εντός της πραγματικότητας μας. Ενδιαφέρεται για τη στιγμή και τους χώρους όπου εμφανίζονται και υλοποιούνται δυσλειτουργίες και πώς έχουν τη δυνατότητα να μας ωθήσουν στο να παρατηρήσουμε τα συστήματα εν δράση [3]
Όπως επισημαίνει ο Reggin Debatti, συνεντευξιαστής του Satrom το 2016, ο τελευταίος ανοίγει το μαύρο κουτί των λειτουργικών συστημάτων που χρησιμοποιούμε καθημερινά. Στην ίδια συνέντευξη ο Satrom διευκρίνισε τον όρο dirty new artist λέγοντας : «Μου αρέσει να επικαλούμαι τον όρο "Dirty New Media" επειδή υπάρχει αυτογνωσία σε αυτό. Φαίνεται ότι ,στα τέλη του αιώνα, ο όρος "Νέα" Μέσα άρχισε να εξευγενίζει τους διάφορους δικτυωμένους κύκλους των: net.art, software art και άλλες δυναμικές κυβερνοκουλτούρες. Περιοχές ψηφιακής έκφρασης / διαφωνίας / σύμπλεξης που διαπίστωσα ότι είναι εξαιρετικά εμπνευστικές και συναρπαστικές κρυστάλλωναν και κωδικοποιούνταν. Ένα «βρώμικο» νέο μέσο ξεκινά με το γεγονός ότι, χρησιμοποιώντας σε πρώτη θέση τα μέσα (παλιά και νέα), έχουμε ήδη εκτεθεί στα συστήματα, τις συνήθειες και τους στόχους των μέσων. Η επισήμανση αυτών των κατηγοριών ως απλώς «Νέα» θέτει κάποιον σε μια άκριτη, αυνανιστική κατάσταση όπου θα περιμένει το «επόμενο». Αισθάνομαι ότι ο όρος "Dirty New Media" βασίζεται σε προσεγγίσεις συλλογικοτήτων και πρωτοβουλιών που έχω δει στο Σικάγο, όπως το Deadtech, το dai5ychain, το EN3MY, το Beige και το criticalartware που δούλευαν τη δεκαετία του '90. Ο όρος φαίνεται να συναρπάζει τους ανθρώπους με τη διάθεση λανθασμένης χρήσης υλισμικού, λογισμικού και συστημάτων, δημιουργώντας δημιουργικά προβλήματα και προκαλώντας - συχνά φαύλες- δομές ελέγχου. Αυτές οι διαθέσεις και οι ενέργειες δεν είναι/ήταν καινούργιες, το "Dirty New Media" είναι / ήταν απλώς ο τρόπος μας να τις αρθρώσουμε ανάμεσα στις σπασμένες υποσχέσεις της χιλιετίας. Το Dirty New Media αναγνωρίζει ότι ολόκληρο το σύστημα είναι ασταθές. Είναι ωμό, ειλικρινές και εξυμνεί τις βλάβες , τα ακατέργαστα bits, τα εκτεθειμένα καλώδια και τις δυσλειτουργίες που ενυπάρχουν στα συστήματα που διέπουν σημαντικές πτυχές της ζωής μας.»[4]
Windows, Rainbows & Dinos
Το συγκεκριμένο έργο είναι από τα πιο γνωστά του Jon Satrom. Πρόκειται για performance σε πραγματικό χρόνο και ήταν μέρος του CAA 2010 Live Cinema.
Σύμφωνα με τις παρατηρήσεις της Carolyn L. Kane στο άρθρο της Exhaustion Aesthetics: Το Windows Rainbows & Dinos είναι μια ευχάριστη επίδειξη 13 λεπτών του συστήματος Mac OSX που δυσλειτουργεί καθώς ο Satrom αντιγράφει αρχεία και φακέλους και δημιουργεί δυσλειτουργίες και θορύβους σαν καρκίνο του Os και του 1s στη σκηνή της επιφάνειας εργασίας. Στα μισά του video, δύο κινούμενοι δεινόσαυροι σε στυλ GIF φαίνεται να κάνουν σεξ, μια ξεκαρδιστική Monty Python-esque [5] σουρεαλιστική επέμβαση στην αποστειρωμένη οπτικοποίηση της διεπαφής λογισμικού. Το σισύφειο δράμα του χειρισμού της τεχνολογίας τελειώνει με την συνηδιτοποίηση της κομικής ματαιότητας . Το έργο του Satrom είναι μια αποτελεσματική εφαρμογή των τεχνικών Brecht με άμεση προσφώνηση (στο κοινό) [6] στα πλαίσια της ψηφιακής εποχής και της απομόνωσης που εμπεριέχει η πραγματικότητα μέσα στην διαδικασία αποκάλυψης των μέσων ψηφιακής παραγωγής και αναπαραγωγής. [7]
1. http://studiothread.com/
2. http://jonsatrom.com/index.html
3. http://median.newmediacaucus.org/tracing-newmediafeminisms/breaking-reality-talking-about-glitch-with-jon-satrom/
4. https://we-make-money-not-art.com/jon-satrom-conversation-with-a-bug-maker-and-tamer/
5.Αναφορά σε σουρεαλιστικό θεατρικό έργο της ομάδας κομικών Monty Python
6. Ο Bertolt Brecht Θεωρείται ο πατέρας του «επικού θεάτρου», (το οποίο αντιδρά στον ρεαλισμό) και εισαγάγει τις τεχνικές άμεσης προσφώνισης στο κοινό. https://thedramateacher.com/direct-audience-address/
7. https://www.leonardo.info/exhaustion-aesthetics-gallery
