Geçmişime dönüp baktığımda pişman olacağım tek şey; herkesin yalnız bıraktığı, sevgisizliğe mahkum edilmiş, kenarda köşede kendi içine sinen kendi çocukluğuma olgunlaşınca sırt dönmem olur. Çünkü şuan herkesi affediyorum da bir kendimi affedemiyorum birde kendime küstürenleri.
O yüzden demem o ki olgunlaşınca bir tek çocukluğuna sırtını dönme. Çünkü içinde hala var olan o çocuk sana öyle bir muhtaç ki... Hele de sevgiye açsa. İçindeki çocuğa sırtını dönme; sonra affettiremiyorsun kendini, kendine.




















