Buğra Kaan Sermihan

Kelimelerin de kaderi vardır.

[izbirakin]

Sevdiğim kediler ... (Sound On)

[izbirakin]

Hayatın boş oluşunu anlatmak için son 6 ayı kaleme alacağım elbette

Şu dünya telaşım bir bitse yazacağım

[izbirakin]

Bugün dediler ki acil battaniye alın gelin

Bilenler bilir yazın ortasında acil istenilen battaniye musallaya koymak içindir

[izbirakin]

Safa ile Merve tepesi arasında koşup duruyorum...

[izbirakin]

İçim haddinden fazla yanıyor

[izbirakin]

Sidelya, Zamanın altında ezilen sözüm, kum saatinin kırılmış camından akan kum gibi, her sana dönüşümde dağıldım içimde. Rengarenk kumlarım , yalnızlığa attığım her adımda arnavut kaldırımları arasında kayboldu. Yoruluyor insan kaybettiğini aramaktan Sidelya. Aynı yolu tekrar gitmekten , kalktığı yerden düşmekten. Anıları, kırılan camdan dağılıp tek tek toplamaktan yoruluyor. Sidelya, yaşanmamış anım , kum saatinin kumları arasında kaybolmuş saklı şehrim. Yüreğimin kaldırımına düşmez mi tanelerin, sokaklarımda gezinmez mi gözlerin. Eski bir konak gibi hep mi virane kalır gönlüm ?

 Buğra Kaan Sermihan

[bugrakaansermihan]

Sidelya ;

Ey varlığı şahitliğe düşmüş 

boş bir dünyanın ortasında yankılan tınım

Ey Canıma düşmüş can 

Lütfen diyorum lütfen

Salon ortasında kalmış hayatımda

bana nasılsın diye sorma

Kaşif gibi gezdir gözlerini ruhumda

LÜTFEN

Keşfet beni…

Saat on dokuza geliyor

Aç ajansı diyor dedem

Biraz gözlerini kısıp

Boyalı yalanlar diyor boyalı

Yalanı boyanın arkasına saklayan dudaklar gibi

Ben kendimi sana anlatamam

Ruhum çırılçıplak dururken karşında

Söyleyemem kalbimin kıyısına vuran çocuğu

Sırtımda ki gömleğin ateşten olduğunu

Yakmadığını,

Yalvarışımı

“Ey ateş ondan gayrısına yakma, yanmaaa”

Nidalarımı duyuramam

Bah-se-de-memmm

Emekliye ayrılmış düşüncelerime sıra gelmeden öldüğünü

Lütfen bana “neyin var “ diye sorma

“Neyim yok “

Buğra Kaan Sermihan

[izbirakin]

“Ben sana değil şiirlere küstüm.”

— Buğra Kaan Sermihan

[izbirakin]

“İnsan en ilkel silahla sevdiğini öldürür, taşlaşmış kalbiyle…”

— Buğra Kaan Sermihan

[izbirakin]

“Bir deli gördüm sabır taşları topluyordu “ Ya meczup nedir elindekiler ” Gülümsedi “ Elimde olmayana yol dedi ” Anlamamıştım “ Tesbih mi yapacaksın? ” Hiddetiyle taşları yere fırlattı “ Sabrın zinciri yoktur, sınırları olanın tahammülü olmaz” Sidelya, kopardım tesbihi. Dilim imame kalbim taş. Toplaaaa”

— Buğra Kaan Semihan

[izbirakin]

“Şair çayın deminde vuslat demini bekler . Çay beklerse acı, acı beklerse şiir olur.”

Buğra Kaan Sermihan

[izbirakin]

Kalemim mahsenim Sidelya, sığınağım bilincimin 7 kat altı, gayya kuyum. Kaçışım varlığım. Ben yazmıyorum Sidelya, ben anlatıyorum. Sustuklarımı, sessiz çığlıkları. Manastırın ağlama odasıdır kalem, ne için ağlarlar karanlık odada. İki büklüm eğilen bir beden günahlarına mı ağlar biraz da kendine mi. Ben ben ben işte salt bir duyguyla okuyabilir misin yazdıklarımı? Kendine ağlamadan, günahlarına değil Sidelya sadece bana ağlayabilir misin? Karanlık bir odan gibi kalırken mabudunda değmez mi elin duvara, aramızda ki duvarlara Sidelya. Kalın kalın örülen güneşi kesen duvarlar. Bir ceza evi, bir ıslah yeri. Sahi ıslah olur mu kalbimiz dört oda içinde? Kalbim bayan dört tarafı kederle çevrili. Dikenli sözler ile geceye nöbetçi. Islah oluyoruz Sidelya. Unuttuğumuz kalbi yeşertecek ne varsa onlara ağlamıyoruz. Ağlamıyoruz Sidelya, günahımız bu! Yıkılmış bir manastırdan kaçan bir keşiş son tövbesini arıyor. Odada bıraktığı üç beş damla gözyaşı kristal gibi aydınlatıyor odayı. Dört duvar bir oda, yüzüne sürülmüş bir yazgı ile kaderine terk edilmiş. İnsan da yazgısını terk eder mi Sidelya? Ben yazgımı yazsam okurlar mı, yorumlamadan su gibi saf bir halde karıştırmadan düşüncelerini okurlar mı? Okumazlar bilirim, demezler ki şair burada ne yaşamak istemiş. Dokunurlar köşesinden ucundan içinden. İnsanın salt yazgısı nedir ki, kimsenin bozmadığı müdahalesi olmayan bir yazgısı, yazıda kurallar var Sidelya, imlası. İnsanın imlası nedir ki? Nereyi düzeltmeli ki, ya nokta koyan insanlar, yazgı düşmeleri, hayat benzeşmesi bunlar nasıl düzeltilir ki. Gelişi güzel dizilmiş yılların içinde yaşam bozukluğu var Sidelya. Bu da günahımız! Keşiş uzaklaştı Sidelya günahlarından kendinden zamandan en çok duvardan, yıkılmış bir mabede dökülüyor yaşlar. Günahlarına ağlayan yok, yazgıya ağlıyoruz. Yazgı dağılıyor çiğ bir mürekkep ucunda kelam susuyor, söz medeniyete düştü, söz kalkacak Sidelya düştüğü yerden. Kalemimin ucu kırıldı Sidelya, yazgım çirkin değil günahım bu ! “kırık bir kalemle adını yazmam.”  Ağlıyorum tüm günahlarıma duvarlar yosun tutsun ! 

Buğra Kaan Sermihan

[izbirakin]

Nuh’un gemisinde yoktuk Sidelya

Biz iki bedende tektik , almadı bizi Nuh

Yüreğimizin Tufanında kalakaldık

Boğulmadık, bir duanın gölgesine sığındık

Yakup kulun gibi ;

” Ey kendisinden başkasının; kendisinin nasıl olduğunu bilmeyen (Allah’ ım)! Ey kudretine kimsenin erişemediği! Benim bu sıkıntımı gider”

Bekledik Sidelya

Nuh gibi,

Yüreğimizdeki gemiden bir güvercin saldık semaya

Bekledik ! Güvercinin ağzında ki zeytin dalını

Güvercinler ölüyor Sidelya,

Tufandan kaçamayan aşıkların nazarında

Bir damla göz yaşında boğuluyorlar

Buğra Kaan Sermihan

[izbirakin]

Ey Dünyam! Mahşerin yalnızlığı mı yoksa yalnızlığın mahşeri mi seninkisi? Hangisi daha kalabalık içindekiler mi içinde ölenler mi?

 Buğra Kaan Sermihan

[izbirakin]

Ey Dünyam! Aptallar cennetinde işin ne ? Nadanın yanında , makamında duruyorsun. Yusuf'u kuyuya atıp Kenan'ı arıyorsun Cennetin makamı değil makamın cenneti seninkisi. Talep olunan değil talep edensin. İmtihanın değil imtiyazin derdindesin. Yüreğine düşenin değil eline düşenin peşindesin. Kapısında dinleneceğin değil de eşiğine geleni seversin. Varlık makamını hiçliğe değil yokluğa tercih edersin.

Ey Dünyam! Hükmün makamı yek.

Buğra Kaan Sermihan

[izbirakin]

Üç Vakte Üç Taksitli Şiir 

Kamulaştırılmış bir umutta oturuyorum. Düşlerimse kira,

Çok bir birikimim yok,  biraz hüzün biraz keder üç beş şiir Sidelya.

Enflasyona direnir kalemim

Faiz artarsa bir kaç mısra düşeriz

Tefesi tüfesi derken şiirlerde küreselleşti

sana bakamam ama sana yazarım

eksik kalırsa birlikte tamamlarız 

gündüzleri çalışır geceleri şiir gibi yaşarız

çok bir vaadim yok, yüzük alamam 

ama yüzüklü  yazarım, söz hiç çıkarmam…

emek kokar ellerim yanında mürekkep

elim boş gelse de yüreğim dolu olur

bir kucak dolusu sararım seni, vallahi 

“ belki bir şiirde kocarız “ 

Amin

Rabbim de -da yı ayırmasın bizden

Amin 

bir köşede biriktirdiğim gecelerim 

kefene bezediğim kederim

ve bir kaç daha can sıkıcı şeylerim var 

Affet

Benjamin amcayı hiç görmedim

Beşi bir yerde alamam, gruplaşma olur

eylemsel derler, taksim taksim azalttım

Manifestosu argosu jargonu 

Şiir herkese lazım !

Dünyada kelam ahirette iman

Alsa elimden kalemi

Hadi toparlan gidiyoruz derse,

arkamda kalacak  sana borçlu kaldığım şiirler

Helal et, 

Global yenileceğim hayata

Kara bahtı  dünyada  aklamadım

B.O.P’a G7′e P.İ.Ç.’e kanmadım 

Hep bir eksik yaşadım 

Varsın üç kişi taşısın beni sonsuzluğa

Gidiyorum Sidelya arkamda bıraktığım üç noktada

Üç kere helal et

haramsız sevdim seni

Buğra Kaan Sermihan

[izbirakin]

Aşk kaleme ağırdır da kelama değildir. Bu yüzdendir ki destansı aşklar önce dilden dile aktarılmış sonra yazılmıştır.

Buğra Kaan Semihan