Krijgt een flashback
Tweehonderdachtenzeventig. Zoveel rode plekken hebben we kunnen tellen toen we net de boot uit waren gestapt vanaf Red Frog Beach. Een parelwit strand. Extreem blauw water. Een kokosnoot open laten hakken om het water eruit de drinken. Billen bijna bloot. Het was een geweldig zonnige dag en een heerlijke rit over het spiegelgladde water. We hadden ons goed ingesmeerd en de boeken lagen open geslagen. Perfectie. Toch zat ik daar met een zwaar hart want de bulten op m'n arm die me die ochtend al waren opgevallen, brachten me instantly terug naar de beleving van twee jaar geleden waar een heftig geval van bedbugs me te grazen hadden genomen. De jeuk was toen zo intens, het laten wassen van de kleding bleek erg lastig omdat niet elke machine een kookwas kon draaien en het behandelen van m'n tas was toen bij toeval mogelijk geweest. Maar hier in Bastimentos staan ecologische waarden hoog in het vaandel en wist ik niet hoe dezelfde mazzel me bij dezelfde pech nog eens kon overkomen. Middelen zijn hier nog schaarser en chemische behandelingen doen ze niet.
Op het moment dat ik m'n arm die ochtend zag, viel de jeuk nog mee maar naarmate de dag verstreek werd het steeds pittiger mezelf niet tot bloedens toe kapot te raggen met m'n vlijmscherpe vakantienagels.
Vanmorgen waren er nog meer bulten bij gekomen. Meer dan 300 moeten het nu zijn. We ontbeten bij de mamacitas nextdoor en ze hebben de ‘mama’ in hun cita eer aangedaan. Bij binnenkomst werden m'n plekken vol afschuw bekeken en werd gevraagd what in hell mij overkomen was. Ik durfde t niet met zekerheid te zeggen. Bed bugs? Muggen? Sandflies? Ik hoopte op het laatste omdat ik het eerste niet nog eens wilde en het tweede nooit zo heftig heeft kunnen uitpakken.
Mama zond me meteen naar de chagrijnige chinees voor kokosolie - de oplossing voor alle problemen in het leven, als ik haar mag geloven. Wanhopig voor verlichting van de jeuk doe ik dat. Een flesje troebel maar pure olie rijker kwamen we bij haar terug, waar ze me naar de keuken trok om me van top tot teen te wassen met azijn. Als een piepklein meisje heb ik me aan haar moederlijke zorg over staan geven. Het hielp. Volgende opdracht was me op een ligbedje op haar stijger te planten waar ze naast me ging staan met een opengesneden aloë vera blad, het merg ervan geprakt en opgeklopt zodat ze me ermee kon insmeren. Opdrogen. Omdraaien. En nog zo'n aloë zalving ondergaan. Naar de plekken kijken maakte me al gek van het gekriebel maar wat deze vrouw met dat spul flikte was geweldig. Ik plakte enorm. Ik zat onder de doorzichtige kwakkies en stukjes groene bladeren en ik werd langzaam roze. Maar jeuken deed t niet. Omstanders zworen dat de plekken zichtbaar minder opgezwollen waren. Wassen moest ik niet doen, ik moest blijven smeren om te voorkomen dat ik zou gaan krabben. Inmiddels was de rest van het rondlopend volk ook zo betrokken dat me een portie pillen werd toegestopt tegen de jeuk en voor het slapen, een ander bood me een tube zalf aan. Steeds meer bevestiging gaven ze dat het sandflies waren en dat ik er waarschijnlijk allergisch voor ben. Een Google search later werden we wijzer dat insecten - muggen, sandflies - vaker toeslaan bij mensen met een O-bloedgroep. Verklaart een heleboel.
Calypso Joe had me de verkeerde vraag gesteld. Niet waarom mijn moeder me zo mooi heeft gemaakt maar - by God - waarom heeft ze me die bloedgroep gegeven?!