#kiliseler

[sahrahaber]

[trespasser-of-your-loneliness]

Santi Quattro Coronati Kilisesi

Dört Taçlı Azizler Kilisesi’nde, şehit edilmiş 4 değil 9 azizin anısı yaşatılır; 4 asker ve 5 heykeltıraş, Yunan tanrısı Aesculapius’a tapmayı ya da heykelini yapmayı reddettikleri için öldürülmüştü. Ölümleri 17. yüzyılın ilk dönemlerinden kalma tavan fresklerinde anlatılır. (Askerler üstte, heykeltıraşlar aşağıdadır.) Burada, böylesi dar bir mekânda neden fazlasıyla büyük bir tavan yapıldığı sorusu sizin de aklınıza gelebilir. 1084’te Normanların saldırıları sonucu kısmen zarar gören kilise Papa II. Paschal tarafından (1099-1118) ama bu kez daha küçük boyutlarda yaptırıldı. 

Dış taraftaki iki avludan İkincisi de aslında bir zamanlar içerideki bölümün bir parçasıydı. Sol koridordaki kapının zilini çaldığınızda, kapıyı Augustin rahibelerinden biri açacak ve sizi Roma’daki ilk manastırlardan biri olan, 13. yüzyıldan kalma bu çok hoş manastıra kabul edecektir. Bu arada, gelenlerin küçük bir bağış yapmaları da beklenir. Aziz Sylvester şapelindeki freskler için (16:30-18:00 açık) girişteki zili çalın, rahibeye giriş ücretini ödedikten sonra anahtarı alın. Fresklerde Constantinus’un, Sylvester’e yaptığı “bağış” resmedilmiştir.

[yedi24haber]

Kudüs'teki kiliseler Mescid-i Aksa'yla dayanışma içerisinde

Kudüs'teki kiliseler Mescid-i Aksa'yla dayanışma içerisinde

KUDÜS – TURGUT ALP BOYRAZ Kudüs Rum Ortodoks Başpiskoposu Hana Atallah, “Kudüs’teki kiliseler Mescid-i Aksa ile dayanışma içerisinde olduklarını ilan etti.” dedi.  İsrail polisinin Harem-i Şerif’in kapılarına kurduğu metal arama dedektörlerini protesto eden Filistinli Müslümanlara destek için Aksa’nın kapısına gelen Başpiskopos Atallah, burada AA muhabirine özel açıklamalarda bulundu.…

View On WordPress

[nationalsugraphic]

Wonder Hagia Irene by Ayhan ÇAKAR Via Flickr: Hagia Irene Museum, Sultanahmet, Fatih District, Istanbul Province, Turkei

[dizitub]

Satilik Kiliseler Cami Oluyor Yasam Haberi

yeni http://www.sfk.kim/satilik-kiliseler-cami-oluyor-yasam-haberi/

Satilik Kiliseler Cami Oluyor Yasam Haberi

Avrupali Hristiyanlarin kiliselere gosterdigi ilgi azalirken kitada Muslumanlarin sayisi artiyor. Pew Arastirma Merkezi’nin yaptigi calismaya gore, Avrupa’daki Muslumanlarin sayisi 2030 yilinda toplam nufusun yuzde 8’ine ulasarak 58 milyon olacak. Artan bu sayi, cami ihtiyacini da beraberinde gePew Araştirma Merkezi’nin Yaptiği çalişmaya Göre, Avrupa’daki Müslümanlarin Sayisi 2030 Yilinda Yekün Nüfusun Yüzde 8’ine Ulaşarak 58 Milyon Olacak. Artan Bu Sayi, Cami Ihtiyacini Da Yaninda Getiriyor. Kapali Kiliselerin Bakim Masraflari Itibari Ile Satiliğa çikarilmasi Karşisinda Müslümanlar Bunlari Satin Alarak Camiye Dönüştürmeye Başladi.

Devami icin Tiklayin

Kaynak Alıntı : haber

Kaynak: Nhaber.net Haberler Gündem Online Haber Gazetesi

[inancimiz]

Farklı Bakışla Tarihteki Hıristiyan Kiliseleri

Yerel Kiliseler, ifadesini ibadette, öğretide, Hıristiyanlığı yaymakta ve dayanışma faaliyetlerinde bularak gerçekleşti. Çok erken bir tarihte Hıristiyan ayinleri, İsa’nın dirildiğine inanılan pazar günleri kutlanmaya başlandı. Bu ayinler, bir litürji (inancın belirtilmesi ve ilahiler), Kitabı Mukaddes metinlerinin okunması ve gerekiyorsa yorumlanması şeklindeydi. Kilise’ye bağlanmanın işareti olan vaftiz ve Hıristiyanların İsa ile birlik ve beraberliğini belirten Hıristiyan inancı başlangıçtaki Kiliselerde uygulanan ve bütün Hıristiyan Kiliseleri arasında müşterek olan iki kutsama uygulamasıdır. Bir kutsama eylemi Tanrı’nın bağışını ifade eder, oysa kurbanlar insanların Tanrı’ya sunduğu adaklardır. Zaman içinde yaşamak için, Kiliseler kendi bünyelerinde birtakım özel hizmetler ve görevler ortaya çıkardılar. Hıristiyanlığın başlangıcında, bu görevler pek kurumsallaşmamıştı ve cemaatten cemaate değişirdi. Yeni Ahit üç türlü Kilise görevi öngörmüştür: kelam görevleri (din bilginleri ve pey­gamberler), düzeni koruma ve yönetim gö­revleri (ihtiyarlar ve piskoposlar) ve yardım görevleri (diyakozlar).

Baskı ve işkencelere rağmen, Hıristiyanlık I. ve II. yy’larda hızla yayılmaya başladı ve imparatorluğun Latince konuşulan batı kısmına doğru genişledi. Kiliseler çoğaldıkça ve ilk tanıklar (havariler) dönemi geride kaldıkça, yerel düzeyi aşan bir örgütlenmeye ihtiyaç duyuldu. Dinin kaynağındaki imanı gözle görülür bir birlik içinde korumak söz konusuydu. Yerel Kiliselerin başında artık tek bir piskopos vardı ve bu piskopos papazlar üzerinde mutlak bir otoriteye sahipti. Bazı piskoposluk merkezleri başkalarından üstündü ve VI. yy’dan itibaren Roma piskoposluğu bütün öteki piskoposlukların önüne geçti. Piskopos bir baba («papa») sayılıyordu ve Roma piskoposunun papa unvanı buradan geldi. Kilise örgütü toplumun siyasi, idari ve iktisadi örgütlenmesine göre şekillendi ve özellikle Batı’da Roma hukuku örnek alındı.

Roma İmparatorluğu’nun iki kutbu (Batı ile doğu) arasında, III. yy’dan başlayarak bazı kopukluklar meydana geldi. İmparator Konstantinus 313′te Hıristiyanların istedikleri gibi ibadet etmelerine izin verdi. IV. yy’in sonunda da Hıristiyanlık resmi din oldu. 476′da Batı Roma İmparatorluğu’nun ortadan kalkması üzerine, Latin Kilisesi Konstantinopolis (İstanbul) Kilisesi’nin vesayetinden kurtularak dağılmakta ve parçalanmakta olan siyasi iktidarın yerini tutmaya başladı. X. yy’da Avrupa’nın Hıristiyanlaşma süreci tamamlandı. Papa, ruhani iktidarına dünyevi iktidarı da ekleyerek Batı’nın başlıca şahsiyeti haline geldi. Buna karşılık, Doğu’da Yunan (Bizans) Kilisesi büyük ölçüde imparatorun kontrolü altında kaldı. Kiliseler’in kurulmasıyla ortaya çıkan keşişlik, önce çöllerde yaşamak, sonra da manastırlarda bir arada yaşamak (keşişler, rahipler) şeklini aldı. Uzun bir süre için iktidarla belirsiz ilişkiler içinde olan Kiliseler, çöken devletin görevlerini yüklenirken (eğitim, sağlık vb), manastır tarikatları Doğu ve Batı uygarlıkların meydana çıkışında önemli rol oynadı.

[diniteslimiyet-blog]

Farklı Bakışla Tarihteki Hıristiyan Kiliseleri

Yerel Kiliseler, ifadesini ibadette, öğretide, Hıristiyanlığı yaymakta ve dayanışma faaliyetlerinde bularak gerçekleşti. Çok erken bir tarihte Hıristiyan ayinleri, İsa’nın dirildiğine inanılan pazar günleri kutlanmaya başlandı. Bu ayinler, bir litürji (inancın belirtilmesi ve ilahiler), Kitabı Mukaddes metinlerinin okunması ve gerekiyorsa yorumlanması şeklindeydi. Kilise’ye bağlanmanın işareti olan vaftiz ve Hıristiyanların İsa ile birlik ve beraberliğini belirten Hıristiyan inancı başlangıçtaki Kiliselerde uygulanan ve bütün Hıristiyan Kiliseleri arasında müşterek olan iki kutsama uygulamasıdır. Bir kutsama eylemi Tanrı’nın bağışını ifade eder, oysa kurbanlar insanların Tanrı’ya sunduğu adaklardır. Zaman içinde yaşamak için, Kiliseler kendi bünyelerinde birtakım özel hizmetler ve görevler ortaya çıkardılar. Hıristiyanlığın başlangıcında, bu görevler pek kurumsallaşmamıştı ve cemaatten cemaate değişirdi. Yeni Ahit üç türlü Kilise görevi öngörmüştür: kelam görevleri (din bilginleri ve pey­gamberler), düzeni koruma ve yönetim gö­revleri (ihtiyarlar ve piskoposlar) ve yardım görevleri (diyakozlar).

Baskı ve işkencelere rağmen, Hıristiyanlık I. ve II. yy’larda hızla yayılmaya başladı ve imparatorluğun Latince konuşulan batı kısmına doğru genişledi. Kiliseler çoğaldıkça ve ilk tanıklar (havariler) dönemi geride kaldıkça, yerel düzeyi aşan bir örgütlenmeye ihtiyaç duyuldu. Dinin kaynağındaki imanı gözle görülür bir birlik içinde korumak söz konusuydu. Yerel Kiliselerin başında artık tek bir piskopos vardı ve bu piskopos papazlar üzerinde mutlak bir otoriteye sahipti. Bazı piskoposluk merkezleri başkalarından üstündü ve VI. yy’dan itibaren Roma piskoposluğu bütün öteki piskoposlukların önüne geçti. Piskopos bir baba («papa») sayılıyordu ve Roma piskoposunun papa unvanı buradan geldi. Kilise örgütü toplumun siyasi, idari ve iktisadi örgütlenmesine göre şekillendi ve özellikle Batı’da Roma hukuku örnek alındı.

Roma İmparatorluğu’nun iki kutbu (Batı ile doğu) arasında, III. yy’dan başlayarak bazı kopukluklar meydana geldi. İmparator Konstantinus 313′te Hıristiyanların istedikleri gibi ibadet etmelerine izin verdi. IV. yy’in sonunda da Hıristiyanlık resmi din oldu. 476′da Batı Roma İmparatorluğu’nun ortadan kalkması üzerine, Latin Kilisesi Konstantinopolis (İstanbul) Kilisesi’nin vesayetinden kurtularak dağılmakta ve parçalanmakta olan siyasi iktidarın yerini tutmaya başladı. X. yy’da Avrupa’nın Hıristiyanlaşma süreci tamamlandı. Papa, ruhani iktidarına dünyevi iktidarı da ekleyerek Batı’nın başlıca şahsiyeti haline geldi. Buna karşılık, Doğu’da Yunan (Bizans) Kilisesi büyük ölçüde imparatorun kontrolü altında kaldı. Kiliseler’in kurulmasıyla ortaya çıkan keşişlik, önce çöllerde yaşamak, sonra da manastırlarda bir arada yaşamak (keşişler, rahipler) şeklini aldı. Uzun bir süre için iktidarla belirsiz ilişkiler içinde olan Kiliseler, çöken devletin görevlerini yüklenirken (eğitim, sağlık vb), manastır tarikatları Doğu ve Batı uygarlıkların meydana çıkışında önemli rol oynadı.

[dinimabetler-blog]

Farklı Bakışla Tarihteki Hıristiyan Kiliseleri

Farklı Bakışla Tarihteki Hıristiyan Kiliseleri

Yerel Kiliseler, ifadesini ibadette, öğretide, Hıristiyanlığı yaymakta ve dayanışma faaliyetlerinde bularak gerçekleşti. Çok erken bir tarihte Hıristiyan ayinleri, İsa’nın dirildiğine inanılan pazar günleri kutlanmaya başlandı. Bu ayinler, bir litürji (inancın belirtilmesi ve ilahiler), Kitabı Mukaddes metinlerinin okunması ve gerekiyorsa yorumlanması şeklindeydi. Kilise’ye bağlanmanın işareti olan vaftiz ve Hıristiyanların İsa ile birlik ve beraberliğini belirten Hıristiyan inancı başlangıçtaki Kiliselerde uygulanan ve bütün Hıristiyan Kiliseleri arasında müşterek olan iki kutsama uygulamasıdır. Bir kutsama eylemi Tanrı’nın bağışını ifade eder, oysa kurbanlar insanların Tanrı’ya sunduğu adaklardır. Zaman içinde yaşamak için, Kiliseler kendi bünyelerinde birtakım özel hizmetler ve görevler ortaya çıkardılar. Hıristiyanlığın başlangıcında, bu görevler pek kurumsallaşmamıştı ve cemaatten cemaate değişirdi. Yeni Ahit üç türlü Kilise görevi öngörmüştür: kelam görevleri (din bilginleri ve pey­gamberler), düzeni koruma ve yönetim gö­revleri (ihtiyarlar ve piskoposlar) ve yardım görevleri (diyakozlar).

Baskı ve işkencelere rağmen, Hıristiyanlık I. ve II. yy’larda hızla yayılmaya başladı ve imparatorluğun Latince konuşulan batı kısmına doğru genişledi. Kiliseler çoğaldıkça ve ilk tanıklar (havariler) dönemi geride kaldıkça, yerel düzeyi aşan bir örgütlenmeye ihtiyaç duyuldu. Dinin kaynağındaki imanı gözle görülür bir birlik içinde korumak söz konusuydu. Yerel Kiliselerin başında artık tek bir piskopos vardı ve bu piskopos papazlar üzerinde mutlak bir otoriteye sahipti. Bazı piskoposluk merkezleri başkalarından üstündü ve VI. yy’dan itibaren Roma piskoposluğu bütün öteki piskoposlukların önüne geçti. Piskopos bir baba («papa») sayılıyordu ve Roma piskoposunun papa unvanı buradan geldi. Kilise örgütü toplumun siyasi, idari ve iktisadi örgütlenmesine göre şekillendi ve özellikle Batı’da Roma hukuku örnek alındı.

Roma İmparatorluğu’nun iki kutbu (Batı ile doğu) arasında, III. yy’dan başlayarak bazı kopukluklar meydana geldi. İmparator Konstantinus 313′te Hıristiyanların istedikleri gibi ibadet etmelerine izin verdi. IV. yy’in sonunda da Hıristiyanlık resmi din oldu. 476′da Batı Roma İmparatorluğu’nun ortadan kalkması üzerine, Latin Kilisesi Konstantinopolis (İstanbul) Kilisesi’nin vesayetinden kurtularak dağılmakta ve parçalanmakta olan siyasi iktidarın yerini tutmaya başladı. X. yy’da Avrupa’nın Hıristiyanlaşma süreci tamamlandı. Papa, ruhani iktidarına dünyevi iktidarı da ekleyerek Batı’nın başlıca şahsiyeti haline geldi. Buna karşılık, Doğu’da Yunan (Bizans) Kilisesi büyük ölçüde imparatorun kontrolü altında kaldı. Kiliseler’in kurulmasıyla ortaya çıkan keşişlik, önce çöllerde yaşamak, sonra da manastırlarda bir arada yaşamak (keşişler, rahipler) şeklini aldı. Uzun bir süre için iktidarla belirsiz ilişkiler içinde olan Kiliseler, çöken devletin görevlerini yüklenirken (eğitim, sağlık vb), manastır tarikatları Doğu ve Batı uygarlıkların meydana çıkışında önemli rol oynadı.