Fyllokladus - kokietnik !
Phyllocladus po polsku przełożony jako Kokietnik. Polska nazwa jest utworzona na początku zeszłego stulecia i tak jak roślina nie często spotykana. Można by uznać też spolszczoną nazwę łacińską Fyllokladus oddającą to z czym można najbardziej skojarzyć rośliny z tego gatunku a mianowicie z fyllokladiami.
Phyllocladus alpinus
Phyllocladus trichomanoides
Rośliny z tego gatunku należą do roślin nagonasiennych z rodziny zastrzalinowatych (Podocarpaceae) co umieszcza je w określeniu popularnym roślin iglastych. Drzewa te i krzewy występują na Tasmanii, Nowej Zelandii i Filipinach, wyróżnia się obecnie około 5-6 gatunków
Nowa Zelandia:
Phyllocladus alpinus (często uznawany jako Phyllocladus trichomanoides var. alpinus)
Phyllocladus toatoa
Phyllocladus trichomanoides
Tasmania:
Phyllocladus aspleniifolius
Nowa Gwinea i Filipiny:
Phyllocladus hypophyllus
Phyllocladus alpinus
Ciekawostką (z której wywodzi się ich nazwa) jest to, że rośliny te mają zredukowane pędy których kształt jest zbliżony do liścia (w zależności od gatunku można mieć wrażenie liścia pojedynczego lub parzystopierzastego. Liście właściwe są zredukowane do łusek. Młode rośliny posiadają liście podobne do młodych siewek zastrzalinów (najbardziej podobne do cyprysowatych). Rośliny te osiągają wysokość od kliku metrów do kilkudziesięciu (30m). Nasiona przypominają nasiona cisu, są też otoczone osnówką (w kolorze fioletowo-różowej-białej).
Phyllocladus aspleniifolius
Phyllocladus aspleniifolius
W Polsce rośliny te prawdopodobnie nie mają szans przeżycia. Na pewno należało by wykluczyć Filipiński gatunek. Pozostałe gatunki oceniane są na strefę 8. Wśród nich Phyllocladus alpinus można uznać za najbardziej odporny (patrząc na jego wzrost w państwach jak Wielka Brytania). Wśród bardzo nielicznych kultywarów wśród tej rodziny (mi jedyny znany) to:
Phyllocladus alpinus 'Cockaynes Blue'
Phyllocladus aspleniifolius - męskie kotki.
o znacznie słabszym wzroście od gatunku i bardziej intensywnym niebieskim kolorze. Nazwa kultywaru pochodzi od Leonarda Cockayne (1855-1934) botanika, który zasłynął z badania flory Nowej Zelandii. Kultywar ten określany jest na najbardziej odporny i jest szansa uprawy w najcieplejszych rejonach Polski.