#korczak

[dzieckonoego]

Nie takie ważne, żeby człowiek dużo wiedział, ale żeby dobrze wiedział. Nie żeby umiał na pamięć, a żeby rozumiał. Nie żeby go wszystko troszkę obchodziło, a żeby go coś naprawdę zajmowało.

Janusz Korczak

[midmarauder]

[zakochanazakupoholiczka]

„Zadaniem serca jest kochać. Żołądek jest głodny, jeżeli mu nie dać pokarmu, jeżeli jest pusty i nie ma w nim jedzenia – a serce jest głodne i smutne, i pełne tęsknoty, jeśli nie ma w nim miłości.”

~ Janusz Korczak

[filmografie]

Korczak (1990), dir. Andrzej Wajda

[filmografie]

Korczak (1990), dir. Andrzej Wajda

[rwpohl]

korczak, andrzej wajda 1990

[sournote2014]

I never thought I'd see one international voice of Squidward Tentacles dub another.

Other than the time Eberhard Prüter dubbed Rokurô Naya.

[moritmblrdlastudiow]

Pierwsze wystawienie Poczty odbyło się prawdopodobnie w czasie trwania święta Pesach, w kwietniu 1942 r.[10] Korczaka zachęciła do tego – nie tylko we śnie – jedna z wychowawczyń, młoda nauczycielka Esterka Winogron, która miała za sobą wystawienie dwuaktówki Tagore’a w języku hebrajskim i zajęła się reżyserią przedstawienia. Krótka historia umierającego chłopca, Amala, który czeka na wybawicielski list od króla, stała się w getcie odbiciem losu jego mieszkańców. Nie jest do końca pewne, dlaczego Korczak zdecydował się na wystawienie Poczty, na ile zdawał sobie sprawę z nadchodzącej zagłady większości mieszkańców getta i czy chciał dzięki sztuce przygotować dzieci na najgorsze[11]. Sugerują to jednak ocalali z wojny widzowie ostatniej sztuki Domu Sierot. Na pewno doszło do dwóch spektakli – oprócz tego w tygodniu Pesach, przedstawienie odbyło się 18 lipca 1942 r. Już 22 lipca zaczęła się wielka akcja likwidacyjna getta warszawskiego. „Wpatrzeni w Amala jak w tęczę wychowankowie Domu Sierot chłonęli [jego] słowa. Jakże te dzieci dusiły się w murach getta”[12] – wspominała Zofia Rosenblum-Szymańska, psychiatra dziecięcy, przyjaciółka Korczaka. Jedno z przedstawień, prawdopodobnie to lipcowe, obejrzała Irena Sendlerowa – w jej wspomnieniach wystawienie Poczty miało być dla dzieci „ostatnim radosnym przeżyciem przed śmiercią w komorze gazowej”[13]. Zaproszenie dla Icchaka Cukiermana i Cywii Lubetkin, późniejszych członków Żydowskiej Organizacji Bojowej, zachowało się w Archiwum Ringelbluma. Wśród widzów była też Felicja Czerniaków, żona Adama Czerniakowa, prezesa warszawskiego Judenratu. Wspomnienia ocalałych mówią o niezwykle silnym wrażeniu, które zrobiło przedstawienie na oglądających: „Z zapartym tchem [dzieci] czekały wraz z Amalem na list królewski, który miał przynieść wyzwolenie” – wspominała Zofia Rosenblum-Szymańska. – „Wierzyły wraz z nim, że ten cudowny list już-już nadchodzi. Przyszła z tą wieścią dziewczynka z kwiatami, potwierdził ją strażnik. Amal im wierzy i w oczekiwaniu na wyzwolenie słodko zasypia. Wtulony w ciemny kąt pokoju Stary Doktor zgarbił się. W oczach jego czai się bezdenny smutek. Wymieniamy mocny – bodajże ostatni uścisk dłoni – bez słów”[14].