#kraakscene

[reneemullerwdka]

Onderzoeksdocument - Boek Omdat ik vanaf het begin van de minor graag een boek wilde maken van mijn project, heb ik het onderzoeksdocument ingezet als boek. Daarnaast denk ik dat het goed werkt om mijn project voor te leggen aan mijn mogelijke externe partij. Dit zijn enkele foto's van het boek, ik ga volgende week goede foto's maken maar deze tellen voor nu even voor het idee.

[reneemullerwdka]

beschrijving gevoel tijdens eerste echte kraakscene feestje in Nerderland

ANTARCTICA FESTIVAL Mijn eerste Nederlandse kraakscene-feest ervaring. ‘‘Gaan we naar binnen dan?’’ Roept het vriendinnetje waarmee ik buiten voor het pand sta. ‘‘We kunnen ook een andere keer gaan. Mijn kleding is te netjes, ik ben niet voorbereid en er staan te veel onbekende mensen voor de deur. Het lijkt wel een soort huisfeest, daar kunnen we toch niet zo maar naar binnen lopen,’’ antwoord ik. ‘‘Renee, als je niet wilt, gaan we niet maar jij wilt dit onderzoek doen dus je moet een keer de eerste stap zetten.’’ zecht het vriendinnetje terug. ‘‘Je hebt gelijk, laten we gewoon gaan. Als we het niets vinden zijn we ook zo weer weg toch?’’ We lopen richting de ingang, de bezoekers zien ons nu waarschijnlijk al wel staan. ‘‘Sanne! Ik durf echt niet, we zien er veel te netjes uit, zei kennen elkaar vast allemaal goed, ze vieren het 3,3333 jaar bestaan van Antarctica en ze vinden het vast raar dat wij komen’’. Sanne antwoord dat we best even een drankje kunnen doen omdat ze met haar oude collega heeft afgesproken en dat we als we het niets vinden direct weer gaan. We blijven even stil staan, kijken toe wat ze doen bij de ingang, hoe groot het is en wie er naar binnen en naar buiten gaan... Mmmm... we zijn nu hier, gemiste kans als we nu niet gaan... bedenk ik me. Maar wat als ze ons niet accepteren, we zien er sowieso anders uit dan hun, we moeten ons hier misschien wat meer op kleden. ‘‘Oke, we gaan naar binnen!’’ zeg ik met een grote twijfel in mijn stem. De zenuwen gieren door mijn lichaam, ik voel mijn wangen rood worden van schaamte voor mijn verschijning en met knikkende knieen loop ik achter Sanne aan. We lopen door een smal gangetje, vol met mensen, ze kletsen met elkaar en er staat een sjoelbak die vol op in gebruik is. Na het gangetje komen we in een zaaltje, ook het zaaltje is vol met mensen. De mensen zijn verschillend, sommige mannen dragen make up sommige vrouwen zijn verkleed. In mijn gedachte denk ik terug aan mijn onderzoek... Alles kan en alles mag! Dit is heel anders dan wat ik gewend ben... ik had het wel verwacht maar toch overvalt het me een beetje... maar vooral omdat ik mezelf er buiten vind vallen. Jeejtje wat ben ik saai. In mijn gedachte spookt van alles rond. Kijken ze ons aan? We zijn vast ‘de verdwaalde nieuwelingen’. ‘‘Oke, zullen we een biertje bestellen dan maar...’’ vraag ik Sanne. Ik bestel twee biertjes en verbaas me over hoeveel wisselgeld ik terug krijg. Het vorige rondje was elf euro hier is het twee euro. Dat is de non-commerciele instelling van de kraakscene. Gelukkig kennen we iemand, een excollega van Sanne, aardig meisje. Het meisje stelt ons direct voor aan het ‘‘Broers’’ zo noemt ze hen, twee jongens waarvan er een uit Barcelona komt, de ander heb ik niet echt gesproken. Het meisje zelf komt uit Zwitserland en gaat regelmatig naar dit soort feesten. Haar spaanse broer ook, hij wil met ons dansen en neemd mijn tas aan, deze zet hij onder een tafel... wat ik helemaal niet fijn vind omdat ik bang ben dat hij gestolen wordt, niet perse omdat ik hier niemand ken maar omdat mijn spullen altijd gestolen worden... Achteraf blijkt deze gedachte onnodig, hier hoef je niet bang te zijn dat iemand je spullen jat, vertrouwen dat is belangrijk. De jonge en het meisje houden van dansen en trekken ons midden in de kring vooraan waar de gepassioneerde muzikanten, hele goede muziek staan te maken. Ik weet niet hoe deze muziekstijl heet. Ze spelen op een viool en een contrabas, het is up tempo, vrolijk en het geeft een goed gevoel... een gevoel van vrijheid. Mede door de mensen en de sfeer die er hangt... het doet me denken aan de volksdans serne van de Titanic, waar iedereen met elkaar danst. De muzikanten spelen niet op een podium maar op gelijke vloer met ons. Ons? ja ons, het voelt goed, na enige tijd of eigenlijk direct toen we in de kring stonden nadat we even op afstand de kat uit de boom gekeken hadden en merkte dat mensen ons niet aankijken maar wij voornamelijk onszelf wijs maken dat we er buiten zouden vallen. Blijkbaar is het geen probleem hier, wie je bent, hoe je eruit zien, waar je vandaan komt, hoeveel of hoe weinig geld je hebt... het kan allemaal. Ik vertel het meisje over mijn project, ze zecht dat ze contacten voor me heeft, haar kennissen zouden me zo helpen met het beantwoorden van mijn vragen en ze vertelt me haar mening en over de activiteiten rondom de kraakscene. Vertrouwen, jezelf kunnen zijn en niet oordelen op het uiterlijk, iedereen is gelijk en iedereen is welkom, dat is wat me opvalt en wat me een goed gevoel geeft, een gevoel van echte vrijheid!