#kriptozoologji

[kafsho]

[kafsho]

kur njerëzit besonin se ekzistonin centaurët, bota ishte e mbushur me ta. Derisa erdhi një ditë që njerëzit nuk besonin më tek centaurët dhe ata u zhdukën. I vetmi që vazhdonte akoma që të besonte në ekzistencën e tyre ishte një fëmijë. Prandaj centauri ekzistonte pikërisht nga besimi i fëmijës. Në fund të parabolës centauri e merr fëmijën mbi trupin e tij dhe duke ecur bashkë në hapësira edhe kohë të pafundme, thërret: “Ky është Ati dhe fëmija im”. Ideja është tek besimi. Mbase unë jam një centaur i fundit që besoj në diçka. Por, nganjëherë më duket se shqiptarët vet janë një lloj centauri i fundit. Ende besojnë! Nuk i kanë humbur të gjitha iluzionet. Materializmi i egër, vulgar edhe banal nuk ua ka shkatërruar të gjitha ëndrrat. Është historia e një ëndrre në fakt.

Moikom Zeqo rrëfen “Centaurin e fundit”, si simbol shprese për shqiptarët në këtë realitet mbytës

[kafsho]

[kafsho]

[kafsho]

[kafsho]

[kafsho]

[kafsho]